เพนท์เฮาส์เหนือเมฆ
เสียงออดดังถี่ราวกับใครจงใจหาเรื่องทำเจ้าของห้องซึ่งยืนทำแซนด์วิชอยู่ถึงกับชักสีหน้า ก่อนเดินไปส่องดวงตาแมวที่บานประตู เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทถึงกับเลิกคิ้วสูง
แกร็ก!
สายตาคมกริบมาก่อนร่างกาย ขณะจ้องเขม็งมายังเขาระหว่างแทรกตัวเข้ามา นั่นยิ่งทำคนข้างในที่เป็นผู้อนุญาตหย่อนหัวคิ้ว
“มึงมาแบบ ไม่นัดกันล่วงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่”
เหนือเมฆที่ไม่ได้สนใจอารมณ์ เดินหันหลังกลับไปให้แขกมาเยือนปิดประตูเอง เนื่องจากเขากำลังวุ่นอยู่กับสิ่งที่ค้างคาไว้ เมื่อเดินมาหยุดอยู่หลังเคาน์เตอร์ตรงที่เดิมก่อนหน้าก็หันถามเพื่อนด้วย
“กินไรมาหรือยัง เอาหน่อยไหม”
ทว่าคนถูกถามไม่พูดไม่จาแต่เลือกเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาแทน แน่นอนว่านั่นเป็นชนวนเหตุทำให้เหนือเมฆไม่สบายใจไปด้วย เขานิ่งชะงันไปพักหนึ่งระหว่างมองหน้ากัน และแน่นอนว่าเหนือเมฆเข้าถึงธุระที่เขาอุตส่าห์มาโดยไม่คิดที่จะโทรมาบอกกันล่วงหน้าคร
