หัวใจของเธอเต้นแรง พร้อมใบหน้าร้อนผ่าว เธอไม่รู้จะต้องเรียกความรู้สึกนี้ว่าอย่างไร แต่ทันทีที่อ่านจบริมฝีปากก็คลี่ยิ้ม ปลายนิ้วจรดบนแป้นพิมพ์อัตโนมัติขอให้เขารอ จากนั้นจึงจะสวมเสื้อฮู้ดสีดำเดินลงไปหา เพียงแค่เห็นรถจอดติดเครื่องอยู่ใจของเธอก็สั่น
เท้าเล็กถูกบังคับให้เดินช้าลง เพราะกระจกที่ติดฟิล์มหนาจึงมองคนข้างในไม่เห็น ไม่รู้เขามองเห็นเธอไหม เนื่องจากเขาไม่ได้ลดกระจก และนั่นทำให้เธอแปลกใจไม่น้อย ทว่ายังคงเดินเข้าไปใกล้จนถึง ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูปลดล็อคเธอจึงเปิดออกและขึ้นไปนั่งประจำที่
“ว่าง่ายดีจัง..”
เขาหันมายิ้มหวานให้ รอยยิ้มกับน้ำหอมทำเธอตกอยู่ในภวังค์เข้าอย่างจัง เธอไม่กล้าชวนขึ้นห้อง ถึงได้เอาแต่นั่งบีบมือตัวเองแทน
“มันยังอยู่ในสัญญานี่คะ”
อยากจะตบปากตัวเองสักสิบที ที่พูดอะไรไม่คิด บรรยากาศภายในรถถึงได้เปลี่ยน เธอได้ยินเสียงถอนหายใจจากเขา และท่าทางกระฟัดกระเฟียด จึงกลั้นหาย
