บทที่ 1 เพราะ...คู่อริ
1238 Words
ปัง ปัง ปัง!
“ไอ้มีน หลบ!”
เสียงปืนที่ฝ่ายตรงข้ามใช้เป็นอาวุธกำลังยิ่งตรงไปที่อีกฝั่ง ท่ามกลางซอยเปลี่ยวซอยหนึ่งย่านฝั่งธน ด้วยความคึกคะนองของกลุ่มนักศึกษาสองกลุ่ม ที่ปะทะอารมณ์กันแทบจะทุกอาทิตย์ แต่ครั้งนี้กลับมีอาวุธที่ยากเกินกว่าอีกฝ่ายจะเอาชนะได้ เข้ามาใช้ในการต่อยตีที่ควรจะเป็นเหมือนทุกครั้ง
“สัดเอ้ย แม่งใช้ปืนเลยเหรอว่ะ”
“นั่นดิ เอาไงดี ถอยก่อนดีไหวว่ะ”
“ไม่!”
“ไอ้มีน ฝั่งนั้นมีปืนนะเว้ย มึงไม่กลัวเหรอวะ”
“หึ…กูจะใช้ปืนมันยิ่งตัวมันเอง พวกมึงดูต้นทางดิ กูจะเข้าไปเอง”
“ไอ้เหี้ยมีน มึงบ้าไปแล้ว”
มีนเด็กหนุ่มวัย 19 ที่อยู่ในช่วงคึกคะนอง ด้วยอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน ทำให้ตอนนี้ทั้งสมองและจิตใจยากต่อการยับยั้งในการกระทำที่ไม่มีสติ
“พี่ดีม”
“เฮ้ย! เดีย มาได้ไง…ใครพาน้องกูมาวะ ใคร!”
“เดียตามพี่มาเอง อย่าไปโทษใคร”
“กลับไปเดีย ตรงนี้มันอันตราย”
“ไม่! พี่ดีมขโมยปืนคุณพ่อมาทำไม แล้วทำไมต้องเอาไปยิงพวกเขา”
“โอ้ยย เดีย…มันใช่เวลามาถามไหม”
สองพี่น้องคุยกันโดยที่ไม่ทันระวังว่ามีใครอีกคนกำลังก้าวเข้ามาใกล้
“อุบ! อือออ”
“เดีย!!! ไอ้มีนมึง…”
มีนใช้โอกาสที่ศัตรูเผลอ จับผู้ชายคนที่นั่งอยู่ข้างๆคู่อริ ปิดปาก ล็อกตัวขึ้นมาบังตัวเองโดยใช้มีดจี้คอไม่ให้หนีไปไหนได้
“ปล่อยน้องกูเดี๋ยวนี้”
“หึ…น้องมึง? จุๆๆ งานดีวะ โคตรขาว”
“ไอ้เหี้ยมีน”
“พูดดีๆ ถ้ามึงยังอยากเห็นหน้าน้องมึงอยู่”
“สัดเอ้ย มึงจะเอาไง”
“ส่งปืนมาให้กู”
“ไอ้มีน…”
“กูนับ 1 ถึง 3”
“ไอ้เหี้ย…”
“1”
“มึง…”
“2”
“ไอ้…สัดเอ้ย! เอาไป”
ดีมค่อยๆยื่นปืนส่งไปให้เรสช้าๆ เมื่อมีนจับปืนได้ เขาจึงค่อยๆเดินพาตัวประกันก้าวไปยังรถมอไซค์ของตนที่จอดอยู่ไม่ไกล
“หึ…กูขอยืมน้องมึงสักคืนละกันนะ พรุ่งนี้เอาไปคืนให้”
“ไอ้เหี้ยมีน!!!!!”
ดีมพยายามวิ่งตามรถของมีนที่ขับไปไกลจนเกือบลับตา เสียงตะโกนร้องสาปแช่งของดีม ยังดังไม่เท่าเสียงบิดคันเร่งที่ค่อยๆหายไปเหลือแต่ความเงียบ
อู่ ซ่อมรถนายสิงห์
“ลงมา”
เดียตัวสั่นมองหน้าคนออกคำสั่ง เขากลัวจนหน้าซีดและไม่กล้าขยับไปไหน
“ตามใจ แถวนี้พวกหื่นๆเยอะ อยากนั่งให้มันมาเอาเป็นเมียก็นั่งไป”
“ดะ เดี๋ยว”
มีนที่กำลังจะก้าวเข้าไปในบ้าน ถูกคนตัวเล็กกว่าดึงเสื้อไว้ รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าคมเพราะแผนการที่คิดไว้ดันเป็นไปตามที่คิด
“ตามมา แล้วก็อย่าเสียงดัง เพราะกูไม่รับประกันความปลอดภัย”
เดียกัดปาก ตัวยังสั่นไม่หาย แต่ก็ต้องจำใจเดินตามเรสเข้าไปในบ้านที่เป็นอู่ซ่อมรถขนาดกลางในซอยแคบ
“เข้าไป…ห้องกูเอง”
“…แต่…”
“อย่าเรื่องมาก หรือมึงจะไปอยู่ข้างนอกให้พวกจรจัดมันเอาเป็นเมีย”
เดียก้มหน้าส่ายหัวแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนเล็กๆ พร้อมกับมีนที่เดินตามเข้ามาไม่ห่างกัน
“อย่านะ!…จะทำอะไร”
มีนตรงเข้ามากอดเอวคอด พินิจพิจารณาร่างขาวเนียนที่มีใบหน้าหวานเหมือนกับผู้หญิง
“มึงเป็นน้องไอ้ดีมจริงๆเหรอวะ ต่างกันฉิบหาย”
“…กับพี่ดีม เป็นลูกคนละแม่”
“ถึงว่า โคตรจะต่างกัน แต่…”
จากที่เดียก้มหน้าอยู่ตรงอกคนใจร้าย เขาจึงกับเงยขึ้นมองคนที่ทิ้งช่วงห่างในประโยคที่กำลังพูด
“สายเลือดชั่วคงเหมือนกัน”
“คุณ…ไอ้บ้า”
“อะ โอ้ยยย”
เดียก้มกัดลงไปที่ไหล่ของมีนจนเลือดซิบ ลูกแมวน้อยพอโกรธก็พยศได้น่าฟัดไม่เบา
ตุบ!
“มึง…ทำกูเลือดออก มึงรู้ไหมว่าใครทำกูเลือดออกมันต้องโดนอะไร”
ร่างขาวที่ถูกมีนผลักลงไปกับเตียง ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวเมื่อชายหนุ่มค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางที่ไม่น่าไม่วางใจ
“ผม…ผมขอโทษ อย่าทำอะไรผมเลย ขอโทษ”
มีนก้มตัวลงไปคร่อมร่างเล็กที่นั่งตัวสั่นบนเตียง ใบหน้าคมขยับเข้าใกล้จนปลายจมูกเกือบเเตะชนกัน
“หึ…กูเอามึงไม่ลงหรอก ไปอาบน้ำไป”
มันดึงตัวออกมาแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวที่ซักแล้วในตู้เสื้อผ้าโยนไปให้เดีย เขาสั่งให้คนที่นั่งหน้าซีดอยู่บนเตียงเดินไปอาบน้ำในห้องน้ำของห้องนอน เดียทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย คนตัวเล็กรีบวิ่งเข้าห้องน้ำปิดประตูดังปัง จนคนที่อยู่ด้านนอกถึงกับอมยิ้มออกมาไม่รู้ตัว
1 ชั่วโมงผ่านไป
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“มึงจะเข้าไปตายในห้องน้ำหรือไง เมื่อไหร่จะออกมา กูต้องลงไปอาบน้ำข้างล่างแทนเพราะนั่งรอมึงมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ”
“…คือ…เราไม่มีชุดเปลี่ยน”
“เปิด”
“ไม่! นายจะทำอะไร”
“เปิดประตู จะเอาชุดให้ใส่ หรือจะนอนโป๊กูก็ไม่ติดนะ”
แกร๊ก~
เดียปลดล็อกกลอนแย้มประตูออกมาเล็กน้อย พอให้คนด้านนอกสามารถยื่นเสื้อและกางเกงเข้ามาได้
“ขอบคุณ”
มีนไม่ได้ตอบอะไรกลับไป และเดียก็รีบปิดประตูเพื่อจัดการเปลี่ยนชุดที่อีกคนให้มาทันที
แอ๊ดดด
คนตัวขาวเปิดประตูออกมา เดินมาหยุดยืนอยู่กลางห้องที่ตอนนี้กลับไม่มีร่างของเจ้าของห้องอยู่
“ไปไหนนะ หรือว่าเขาจะปล่อยเรากลับแล้ว”
เดียยิ้มกว้างรีบวิ่งไปเปิดประตูห้อง หวังที่จะออกไปจากบ้านหลังนี้ แต่เหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง ทันทีที่เปิดประตูออกมา ร่างสูงใหญ่ของคนที่บังคับพาเขามา ดันยืนหน้าตึงอยู่หน้าประตูพอดี
“มึงจะไปไหน”
“คือ…เออ…คือ ผม…ผมหิวน้ำ”
“ในห้องมีน้ำวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มึงไม่เห็นหรือไง”
“เหรอครับ…ผมไม่ทันมอง”
เดียหน้าเจื่อนเดินคอตกกลับเข้าห้อง แล้วรีบขึ้นไปนอนบนเตียงหวังให้ถึงพรุ่งนี้เช้าเร็วๆสักที
“ไหนบอกหิวน้ำ”
“ไม่หิวแล้ว” คนตัวเล็กหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงพร้อมตอบคำถามกลับไป
“หึ…ตอแหลนะมึง”
“คนใจร้าย”
“กูร้ายได้มากกว่านี้อีก มึงจำไว้”
เดียขมวดคิ้วใต้ผ้าห่ม ไม่เข้าใจความหมายที่อีกคนต้องการจะสื่อ ตอนนี้เขารับรู้ถึงแต่เเรงยวบข้างตัวและแรงกอดรัดจากด้านหลังที่ไม่มากแต่ก็ไม่น้อย
“…อย่า…”
“กูไม่ทำอะไร ไม่ต้องหวงตัว กูไม่ชอบบังคับใคร แต่ถ้ามึงอยากกูก็ไม่ติด”
“ไอ้…ไอ้บ้า โรคจิต”
“หึ…”
เดียพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย แต่ยิ่งดิ้นพันธนาการที่อีกคนรัดไว้ยิ่งแน่น เขาจึงทำได้เพียงปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามอำเภอใจจนหลับไปถึงเช้า
- Writer
- chap_listContents
- likeADD