Wilted Flower

Chapter 13

Gumising ako nang maaga para maabutan si Michael. Nakasuot ito ng cap nang nakita ko siyang umiinom ng kape. Agad-agad akong lumapit sa kan'ya kasabay nang pag iwas n'ya ng tingin.

"Michael," tawag ko sa kan'ya. Wala siyang kibo sa akin at patuloy pa rin ang pag inom ng kape.

"Michael ano ba, naiinis na ko sa'yo ah," pag bababala ko sa kan'ya. Bahagya naman siyang tumikhim at humigop ulit ng kape.

"Tumingin ka nga sa akin" walang pasensya kong untag. Hindi niya ako nilingon.

"Ang sabi ko tumingin ka sakin!" Naiinis kong sabi at pwersahang iniharap amg mukha niya sa akin, "ikaw bakit--" natikom ang bibig ko nang makita ang pasa nito sa mata at sugat sa mag labi. Lumuwa ang mata at dali-daling kinuha ang aid kit namin sa kusina.

"Sinong gumawa sa'yo n'yan? Ano ba naman Michael! Nakipag away ka ba kagabi?" Natataranta kong tanong.

"Aray! Aray!" Daing niya kaya pinalo ko ang kan'yang balikat at patuloy sa paglalagay ng gamit sa labi n'ya.

"Tapang tapang mo makipag away tapos ngayong ginagamot saka ka aaray-aaray d'yan," pangangaral ko bago umiling at tumaray.

"Napano ba kasi 'to?" Tanong ko.

"Hindi mo talaga maalala?" Hindi makapaniwala niyang tanong bago tumawa nang bahagya. "Ipapaalala ko sa'yo Celine, ha?"

Wala na akong makitang malinaw. Papungay-pungay kong inilibot ang mata sa loob kasabay ng mga ilaw na mas nagpapahilo pa sa akin. Sa tumpok ng mga taong nagsasayawan pasuray-suray kong nilandas ang daan.

"Party! Party!" Sigaw ko habang winawagayway ang kamay. Hindi pa nakakalapit ay may kamay na na humaltak sa akin.

"Not in stage Celine," I heard him warning up on me. I fake a shoock then forcely pull my hand off him. But he'll too strong to handle.

"G-Get off me! Guide Lia, she's sick. Drive her home and join her to bed so she'll never felt alone!" I shouted fighting for these tears not to fall.

"You're drunk am taking you home," he ended then swiftly put me into his bare shoulder. Am literally crying while he's carring me.

"Get off me! Please get off me!" I bid crashing my hands into his head.

"Miss kilala mo ba 'yan?" Tanong ng mga kabataan na nakasalubong namin sa parking lot. Mukhang maangas ang mga ito na kahit anong oras kayang makipag riot.

"No, I-I don't know him, help me" I said. Nagulat si Michael at tinuro ang mga bata sa harapan niya, "I know her. She's my girlfriend and she's drunk. May you excuse us and let me take my girl home?"

"But the girl said she don't know you," sabi pa ng isa.

"Miss totoo bang boyfriend mo 'to?" Mausisang tanong ng isa.

"No, I'm single. Can you please help me escape to this maniac?" I cried.

Mabilis akong binaba ni Michael sa balikat niya at inalog-alog, "Celine what are you talking about? Wake up!" Huling salita niya bago siya paulanan ng suntok ng mga binata. Naaninag kong lumalaban siya ngunit masyadong marami ang mga ito. Napupuruhan na ang huli ngunit kakaunti na lang ang nakakatayo. Nang matapos ang labanan mabilis akong binuhat ulit ni Michael at itinakbo sa loob ng kotse niya.

"What the hell's running in your tiny head, Celine?" He murmur then started the car and headed home quickly.

Slowly I can feel the heaviness of my lashes too late to realize am falling asleep.

He snap making me back to reality. I blink twice looking how cool he is with bruises on his face, "ano? Natauhan ka na ba?"

Ngumiti ako sa kan'ya at maagap na hinigop ang kan'yang kape.

"I'm sorry," bulong ko. He tsked the pull me back his coffee.

"I've been hurt many times, but you're words crash my heart into pieces," he murmured finishing the coffee. "You continuesly avoiding me when am trying to make you figure out what's your wrong by your own. Remember, it's better to forgive than to forget." Tumayo na siya at mabilisang nag suot ng sapatos at umalis. Ako nama'y naiwang tulala sa pinto.

Ganon na ba talaga ako ka selfish? Malaki ang kasalanang ginawa sa akin ng pamilya ko at nasira nito ang buong buhay ko. Ang dumi-dumi ng tingin ko sa sarili ko at 'yun ang pinanghawakan ko para makapasok sa madumi ko ring trabaho noon.

Sira na eh wala ng masisira pa.

Pero bakit parang nadudurog ang puso ko tanggapin ang pagkakamali ng ibang tao? Parang ang bigat-bigat patawarin at kalimutan na lang 'yun.

Ito siguro ang dahilan kung bakit hanggang ngayon hindi ko parin napapalaya ang sarili ko sa mga masasamang nangyari sa nakaraan. Tama, hindi ko tinignan ang nakahantungan ko ngayon dahil sa mga trahedya noon. Everything's landing perfectly because of the unperfect past. Well this explains that everything happens for a reason.

Kinatok ko si Galle sa kan'ya kwarto at tinawagan ang kapatid ko para makipag face-time.

"Ate? Ate!" Bungad ni Diana sa tawag.

"Hi!" Masigla ko namang bati.

"Oh my gosh, mom! Ate's on facetime!" Sigaw niya at agad namang dumalo si mom sa tawag. Kumaway ako sa kan'ya at ganun din siya. Lumabas si Galle sa kwarto na kagigising lang. Tinawag ko siya at pinasilip sa cellphone ko.

"Lola! Hi po!" Masiglang bati ni Galle. Tumingin muna ito sa akin at tumango naman ako hudyat na okay lang na kausapin niya sila.

"How are you guys there?" Masiglang tanong ni Diana.

"We're good, actually we're planning to take a beach this weekend." I utter.

"Beach sounds nice, i'm jealous.." I giggles as Diana pout so cute.

"Don't bother, you can join if you want", I yepped as I say so.

"Is it fine having mom and dad?" He askes consciously.

"Yes, of course." Galle jumped jollily and abruptly gave me a kisses.

"Thanks ma," he bid then go back to his room.

"Iha, are you sure you want us there? You can refuse if you want, afterall we did a bad thing to you," my mom said.

"No, mom, years had passed. Wounds are all healed. Y'all forgiven." I said sincerely with a big smile plastering on my face. She smiled back then excuse herself because she's baking.

"So, kuya Nio's forgiven too?" Diana asked.

"Eh, no, of course. Kailangan niya akong kausapin at ipakitang nagbago na talaga siya. Invite him too okay?"

"You sure?" I nods.

"Yeah, bye!" She waved her hands then I turn off the cam.

Woah.

That's it? All clear?

Huminga ako nang malalim bago uminom ng tubig. Teka, bakit bumalik agad si Galle sa k'warto? Ano bang importante sa loob nun?

Kunot-noo akong pumasok sa loob ng kwarto ni Galle at nagulat na kasama niya si Gian sa loob. Naka kandong si Galle kay Gian habang inaayos ang buhok nito. Tikom ang bibig ng dalawa nang maabutan ko, walang gumalaw kahit huminga wala.

"Ano 'yan?" Tanong ko na hindi alam ang mararamdaman.

"Tita," sabi ni Gian.

"Mama.." sabat naman ni Galle na gusto sanang mag explain. Tinaas ko ang kamay ko hudyat na hindi sila p'wedeng mag salita. Tinuro ko ang kanilang posisyon at agad naman silang naghiwalay at umayos nang pagkakaupo sa sahig. Pinatay ko ang patuloy na gumaganang TV at nang sa gayon ay magkaintindihan kaming tatlo.

"Gian?" Tawag pansin ko sa bata.

"P-Po tita," sagot naman niya.

"Mahal mo ba si Galle? Hindi bilang kaibigan kun'di bilang jowa o boylet," direkta kong tanong. Namula naman ang pisngi ng dalawa bago tumingin sa isa't isa sabay balik ng tingin sa akin.

"Opo tita," diretso niyang sagot. Tumango ako at dahan-dahang ngumiti sa kanila. Bakla ang anak ko alam ko 'yon at masaya akong sa ganitong edad mararanasan niyang umibig ng walang masyadong hahadlang.

"Mama naman eh," nahihiyang puna ni Galle.

"Kayo," lumapit ako sa kanila at niyakap, "mga bata pa kayo, gusto ko ang namamagitan sa inyo pero hindi natin matitiyak kung hanggang dulo ba ang nararamdaman n'yo sa isa't isa o hindi," huminga ako nang malalim bago nag patuloy.

"Marami pang dadating at susubok d'yan, ang gusto ko lang wag n'yong pigilan ang nararamdaman n'yo dahil sa tingin ng mga tao. Wag n'yong pansinin ang sasabihin ng mga makikitid ang utak dahil kayo may pinag aralan kayo, sila; kapiranggot lang." Ngumiti ako at niyakap silang ulit.

"Alam ito ng mama mo Gian?" Tanong ko sa kan'ya.

"Hindi pa po, tita." Tumango ako at pinalagay ang ulo niya sa balikat ko.

"Salamat sa pag tanggap kay Galle, Gian." Sabi ko pa.

"Salamat po at pinalaki n'yo siya nang maayos at maganda," sagot naman niya.

"Ay maganda? Hindi pogi?" Asar ko sa anak.

"Mama naman eh!" Pag iinarte niya bago kami sabay-sabay na tumawa.