Gabriel bir ara uykuya dalmıştı ve gözlerini açtığında pencerenin yanında prensesi gördü. Prenses gerçekten çok güzeldi.
Saraya geldiğinde henüz bir çocuktu ama zamanla gerçek bir güzelliğe dönüşmüştü. Ancak güzelliği sadece dış görünüşünde değildi; onda insanları cezbeden bir şey vardı.
Abril arkasını döndü ve ona şöyle dedi:
“Gabriel, belki de yarın devam etmeliyiz, yakında akşam yemeği vakti gelecek.”
Gabriel ayağa kalktı ve cevap verdi.
“Elbette, affedersiniz, sanırım uyuyakalmışım.”
“Merak etme, yazın öğleden sonraları bana da oluyor. Gitmelisin; ailen de akşam yemeği için seni bekliyor olmalı.”
Gabriel saraydan nadiren erken ayrılırdı, bu yüzden karısı onu akşam yemeğine hiç beklemezdi. O da cevap verdi:
“Genelde eve erken dönmem; karım akşam yemeği için beni beklemez.”
“Er
