Abril şiddetli bir baş ağrısıyla uyandı. Odaya giren ışık onu rahatsız ediyordu, bu yüzden elini kullanarak ışığı gözlerinden uzaklaştırdı. Kapı açıldı ve hemen Alessandro'nun sesini duydu, aceleyle yanına geldi, kollarını ona doladı ve kırık bir sesle, “Tanrıya şükür uyandın.” dedi.
Alessandro ona sımsıkı sarılıyordu ve Abril onu bırakmazsa yıkılacağını hissediyordu.
“Lessan, bana bu kadar sıkı sarılmaya devam edersen beni bayıltacaksın.”
Alessandro kucağını gevşetti ama onu bırakmadı; hafifçe titriyordu ve Abril sordu, “Ne oldu? Kazandık mı?”
“Evet.”
“Sonunda bittiğine göre bu iyi.”
Abril biraz üzgün bir şekilde cevap verdi, zaferin büyük bir bedeli olduğunu biliyordu; annesini ve onu içten içe seven babasını kaybetmişti.
Alessandro onu kucağından bıraktı. Daha önce, gözleri ışığa
