Bölüm 7: Huzurlu Hayatımı Kaybetmek İstemiyorum
910 Words
Abril yeni hayatına başladı. O küçük evde kendini mutlu hissediyordu. Evin yakınında küçük bir bahçe buldu ve kendini ona bakmaya adadı. Hizmetçiler onu o yerde bıraktıkları günden beri geri dönmedikleri için bu bahçe onun yiyecek kaynağı oldu.
Abril ilkbahar boyunca, tıpkı yazın yaptığı gibi bahçeyle ilgilendi. Sonbaharda meyvelerini topladı ve kendini kışa hazırladı.
Soğuk rahatsız edici olmaya başladığında, Abril evinden çıkmayı bıraktı. Bu, Abril'in kıştan nefret etmediği ilk kıştı. O yıl, kendini sıcak tutacak kadar yiyeceği ve şöminesi vardı. Bütün kışların böyle geçmesini diledi.
Abril'in prensle evlenmesinin üzerinden bir yıl daha geçti. Bahar geldiğinde Abril on yedi yaşına girmişti. Artık her zaman olduğu o sıska küçük kız değildi ve sonunda on yedi yaşında genç bir kadın gibi görünüyordu.
Doğru düzgün beslenemediği için büyümesi daha yavaş olmuştu ama son iki yıldır iyi besleniyordu ve vücudu harika bir şekilde gelişmişti.
Abril küçük evin girişinde oturuyordu. Oradan kalenin heybetli kulelerini görebiliyordu. Gökyüzüne doğru uzanan kulelerden biri yerine onu o küçük eve gönderdikleri için çok mutluydu. Derin bir minnet duyuyordu çünkü onu unutmuş olsalar da o öyle hissetmiyordu.
Tam tersine, hayatında ilk kez yaşadığını ve tüm hayatı boyunca yaptığı gibi sadece hayatta kalmadığını hissetti.
Bakışlarını gökyüzüne kaldırdı. Gökyüzü berrak ve parlaktı. Güneş o kadar güzel parlıyordu ki Abril bu güzel manzarayı her gün görebilmeyi diledi.
Mevsimler geçti. Göz açıp kapayıncaya kadar iki yıl geçti. Abril o küçük evde rahatça yaşamaya, günlük hayatının tadını çıkarmaya devam etti. Güzel bir bahar mevsimiydi ve Abril mantar toplamak için evinin yakınındaki ormana gitmeye karar verdi.
Ormanda yürürken yerde yatan bir adam gördü. Hemen bir ağacın arkasına saklandı ve yerde yatan cesede baktı. Eğer gözleri onu yanıltmıyorsa, adamın kıyafetlerinde kan vardı.
Abril adama yardım edebilecek başka insanlar olup olmadığını merak ederek etrafına bakındı ama ondan başka kimse yoktu. Abril çok dikkatli bir şekilde yaklaştı.
O adam kocası Alessandro'ydu. Neden yaralandığını ve sarayın böyle ücra bir köşesinde ne aradığını merak ediyordu.
Abril merakla kendi kendine “Onu öldürdüler mi?” sordu, kalbinin hâlâ attığından emin olmak için başını kocasının göğsüne koydu. Hâlâ hayatta olduğunu teyit ettikten sonra onu uyandırmaya çalıştı.
Onu sarstı, göğsüne hafifçe vurdu ve cevap vermeyince yüzüne sert bir darbe indirdi ama adam yerinden kıpırdamadı. Adam tamamen baygındı.
“Peki, şimdi ne yapacağım?”
Abril ona bakarken merak ediyordu. Hâlâ kan kaybediyordu ve onu orada bırakırsa büyük ihtimalle ölecek ve huzurlu hayatı sona erecekti. Başka seçeneği olmayan Abril onu ayaklarından sürükleyerek kendi evine götürdü, çünkü en yakın yer orasıydı ve onu daha fazla sürükleyebileceğinden şüpheliydi.
Eve vardıklarında, Abril çamur ve kirle kaplı oldukları ve yatağını kirletmesini istemediği için kıyafetlerini çıkardı. Ardından, ilk başta göründüğü kadar derin olmayan karnındaki yarayı tedavi etmek için elinden geleni yaptı.
Daha yakından incelediğinde kafasında bir şişlik olduğunu fark etti, belki de onu bayıltan şey buydu.
Abril başka yara olup olmadığını kontrol etmeyi bitirdikten sonra onun üzerini bir çarşafla örttü. Bir süre kocasına baktı. İyi bir vücudu ve güzel bir yüzü vardı ama iyi bir adam değildi, en azından ona karşı.
Çay hazırladı ve onun uyanmasını bekledi.
Alessandro kötü bir baş ağrısıyla uyandı. Ormanda yürüyüşe çıktığında biri ona sürpriz yapmıştı. Karnında derin bir kesik oluşmuş ve kendini savunmasına fırsat verilmeden kafasına sert bir darbe almıştı.
Nerede olduğunu merak ederek etrafına bakındı. Bakışları yatağında uyuyan genç ve güzel bir kadında durdu. Alessandro onu saçlarından tanıdı. O, unuttuğu karısıydı.
Onun orada ne yaptığını merak etti. Tam onu uyandırmak üzereydi ki kadın gözlerini açtı, kollarını uzattı ve ona “Siz iyi misiniz?” sordu.
Kral şok olmuş ve Abril'e “Neredeyiz biz?” dedi.
“Burada ne işimiz var?”
“Sizi ormanda yürüyüş yaparken yerde yatarken buldum ve sizi yanımda eve getirdim.”
“Sana inanmıyorum.”
Alexandro “Bana saldıran sen miydin?” diye sordu.
Abril “Bunu neden yapayım ki?” diye cevap verdi.
“Tıpkı iğrenç baban gibisin.” dedi Alessandro.
“İşte yine başlıyoruz.” Abril ayağa kalkmaya çalıştı ama bacakları hâlâ uyuşuktu.
Alessandra'nın gece boyunca ateşi vardı. Islak bir bezle düşürmek zorunda kaldı ama sonunda bunu yaparken uyuyakalmıştı.
“Majesteleri kendini iyi hissediyorsa gidebilir.” dedi.
“Neredeyiz biz?” diye sordu.
Abril alaycı bir tavırla “Sarayda, başka nerede olabilirdik ki?” diye cevap verdi.
Alessandro onun sözlerine inanarak, “Bu ev basit görünüyor.” dedi.
“Tam olarak hangi bölümü?” Emin olmak için biraz daha sorguladı.
“Majestelerinin bana yaşamam için verdiği yerde.”
“Üç yıl önceydi.”
“Sanırım Majesteleri unuttu.” diye karşılık verdi.
“Neden bahsediyorsun sen?” diye sordu.
“Önemli değil.”
“Eğer kendinizi daha iyi hissediyorsanız, gidebilirsin.” Kadın cevap verdi.
Abril uzaklaşmaya başladığında Alessandro ayağa kalktı ve o anda tamamen çıplak olduğunu fark etti.
“Kıyafetlerime ne yaptın?” diye sordu.
“Doğru, kirli oldukları için onları yıkadım. Onları şimdi getireceğim.” diye cevap verdi.
“Ne?” diye sordu.
Alessandro başına aldığı darbeden mi yoksa prensesin delirmiş olmasından mı kaynaklandığını bilmiyordu çünkü ona göre bir prensesin çamaşır yıkaması düşünülemezdi.
Abril kısa bir süre sonra Alessandro'nun giysileriyle geri geldi. Kan lekeleri hâlâ duruyordu.
“Bana temiz giysiler getirmeleri için hizmetçileri çağır. Bunu giymeyeceğim.” dedi.
“Ama temizler, sadece kan lekeleri geçmedi.” diye cevap verdi Abril.
“Saçmalamayı kes ve hizmetçileri çağır.” Orada hizmetkârların olması gerektiğine inanarak cevap verdi.
“Çağıramam. Yapamam.” dedi.
“Neden?” Adam sorguladı.
“Burada hiç hizmetçi yok.” diye cevap verdi.
“Ne?” diye sordu.
Kocasının yüzündeki şaşkın ifadeyi gören Abril, hizmetçilerin kendisine hizmet etmek için dönmediğini bilmediğini anladı ve onlar için herhangi bir ceza olup olmayacağını merak etti.
- Writer
