1 รักพังของคิมหันต์

2293 Words

1 รักพังของคิมหันต์ วันครบรอบวันคล้ายวันเกิดปีที่ 30 ของคิมหันต์ วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเขาและเขาก็ตั้งใจขอแฟนสาวของเขาที่คบกันมาสองปีแล้วแต่งงานด้วยเลย เขาจึงถือโอกาสนี้ด้วยเลย คิมหันต์ต้องการจัดวันเกิดแค่สองคนกับปลายฟ้าแค่สองคนเท่านั้นเขาจึงเลือกจัดที่ห้องนอนของเขา ซึ่งเธอก็ไม่ได้ติดขัดอะไรทั้งนั้นเธอมาถึงที่คอนโดมิเนียมสุดหรูของเขาพร้อมกับของขวัญสุดพิเศษกว่าทุก ๆ ปีแต่ไม่รู้ว่าจะโดนใจของคิมหันต์หรือเปล่า “ที่รักมาแล้วเข้ามาก่อนสิครับ วันนี้ผมสั่งอาหารมาเยอะเลยนะ” คิมหันต์ที่สั่งให้คนมาจัดห้องให้อย่างสวยงามพร้อมกับสั่งอาหารมารอเธอมากมาย บรรยากาศภายในห้องโรแมนติกมาก ๆ จนเธอเองก็รู้สึกได้ว่ามันต้องมีอะไรพิเศษแน่ ๆ ในวันนี้ที่มากกว่าวันเกิดเพราะเธอรู้สึกได้ว่าคิมหันต์มีอาการที่ตื่นเต้นมาก ๆ “พี่คิมหันต์คะ ปลายฟ้ามีอะไรที่อยากจะบอกพี่” ปลายฟ้าพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าและแววตาที่เศร้ามาก ๆ น้ำตาที่มันเริ่มเอ่อขึ้นมาในดวงตาของเธอจนมันทำให้สายตาของเธอพร่าเบลอแทบมองไม่เห็นว่าเขากำลังทำอะไร คิมหันต์ที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมแหวนเพื่อขอเธอแต่งงานจนไม่ได้มองว่าตอนนี้เธอกำลังรีบเช็ดน้ำตาของเธอ “มีเรื่องอะไรจะบอกพี่ถ้าให้พี่เดา ปลายฟ้าก็คงต้องบอกว่ารักพี่มาก ๆ เหมือนวันเกิดปีที่ผ่านมาใช่มั้ยล่ะ” คิมหันต์พูดขึ้นมาพร้อมกับเดินมาหาเธอแล้วก็เตรียมแหวนไว้ในมือของเขา “ไม่ใช่เรื่องนั้นค่ะ เรื่องที่ปลายฟ้าจะพูดในวันนี้ก็คือเราเลิกกันเถอะความรักของเราไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน” ปลายฟ้าพูดจบคิมหันต์ที่รู้ว่ามันคือความจริงแต่เขาก็ไม่อยากรับความจริงเขาพูดขึ้นมาเหมือนกับว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง “เห็นว่าเป็นวันเกิดพี่ก็แกล้งพี่เลยนะปลายฟ้า” คิมหันต์พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่ฝืนมาก ๆ “พี่คิมหันต์ยอมรับความจริงเถอะนะคะว่าที่ปลายฟ้าพูดขึ้นมามันคือเรื่องจริง ปลายฟ้ากับพี่ไม่มีทางที่จะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขได้” ปลายฟ้าพูดขึ้นมาทั้งน้ำตาเธอไม่ได้หมดรักเขาแต่ที่เธอต้องทำอย่างนี้มันคือทางที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเธอกับเขา “ทำไมล่ะปลายฟ้าทำไมเราต้องเลิกกันทั้ง ๆ ที่เราก็ยังรักกันไม่ใช่หรือไง” คิมหันต์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของปลายฟ้าที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาอาบทั้งสองแก้มของเธอ “ปลายฟ้ากำลังจะแต่งงานกับคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ ปลายฟ้าไม่มีทางมีความสุขกับพี่ได้” ปลายฟ้าพูดออกมาแค่นั้นก็จะเดินออกจากห้องไปแต่คิมหันต์เรียกเธอไว้ “อย่าไปจากพี่ได้มั้ย วันนี้วันเกิดพี่นะ” คิมหันต์พยายามพูดด้วยความรู้สึกที่เหมือนว่าทั้งสองยังคงเหมือนเดิมทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เธอได้บอกเลิกเขาไปแล้ว “ไม่ได้หรอกค่ะ เขารอปลายฟ้าอยู่ข้างล่าง ปลายฟ้ามีเวลาแค่นีเท่านั้น ขอร้องเถอะนะคะ เลิกติดต่อกันตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เรื่องของเรามันจบแล้ว” ปลายฟ้าพูดขึ้นมาแต่คิมหันต์ก็เดินไปกอดเธอไว้จากด้านหลังของเธอแล้วก็เอื้อมมือไปจับมือของเธอแล้วก็สวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ “แหวนวงนี้มันเป็นของหนู พี่ให้หนูนะ พี่รักหนูมากนะ แต่พี่ไม่รู้หรอกว่าทำไมหนูถึงได้ยอมแพ้ทั้ง ๆ ที่เราสู้ด้วยกันมาจนถึงวันนี้ แต่พี่ขอให้หนูโชคดีกับสิ่งที่หนูเลือกส่วนความเจ็บทั้งหมดพี่ขอรับไว้คนเดียว” คิมหันต์พูดขึ้นมาแล้วก็ปล่อยเธอไปโดยที่เธอก็ไม่แม้จะหันมามองเขาอีก คิมหันต์นั่งเป่าเค้กคนเดียวทั้งน้ำตา เรื่องที่เกิดขึ้นมันเร็วมากเร็วจนเขาไม่รู้ว่ามันเป็นความจริงหรือความฝันกันแน่แม้ว่าเขาอยากให้มันเป็นความฝันก็ตาม คิมหันต์นั่งมองรูปถ่ายของปลายฟ้าในมือถือเพราะทั้งสองชอบไปเที่ยวด้วยกันแล้วก็ชอบถ่ายรูปด้วยกันทุกครั้งที่ได้ไปเที่ยวด้วยกันรวมทั้งอัลบั้มรูปมากมายตอนนี้มันกองอยู่บนตัวของเขาทั้งน้ำตา “ทำไมเราต้องได้มานอนร้องไห้อย่างนี้ในวันเกิดตัวเอง ทำไมเราต้องมาโดนบอกเลิกในวันเกิดของเราอย่างนี้ด้วย” คิมหันต์พูดจบก็โยนของที่อยู่ใกล้มือของเขาที่สุดอย่างแรงจนมันแตกเป็นชิ้นเพราะของสิ่งนั้นก็คือกรอบรูปของเธอกับเขานั่นเอง “เราไม่ดีตรงไหนทำทุกอย่างยอมทุกอย่างแต่สิ่งที่ได้เขาก็ทิ้งอยู่ดี” คิมหันต์ร้องไห้ออกมาก่อนจะเดินไปยกขวดไวน์ที่เขาเตรียมไว้เพื่อดื่มฉลองวันเกิดกับปลายฟ้ายกขึ้นดื่มทั้งขวด “คิมหันต์มึงต้องเป็นคนเลวมึงเป็นคนดีเขาก็ทิ้งมึงอยู่ดี” คิมหันต์ที่เริ่มเมาได้ที่พูดขึ้นมาคนเดียวแล้วก็หัวเราะเดี๋ยวก็ร้องไห้ ปลายฟ้าที่นั่งรถกลับบ้านกับผู้ชายที่จะมาแต่งงานกับเธอซึ่งเป็นผู้ชายที่แม่ของเธอเลือกให้และบังคับให้เธอแต่งงานกับเขาอย่างไม่มีข้อแม้ “ปลายฟ้าไปเที่ยวต่อกับพี่ดีกว่านะ อย่าร้องไห้เลยพี่สัญญาว่าจะดูแลหนูให้ดีที่สุด” วรวิทย์หรือวิทย์ อายุ 32 ปี เขาเป็นลูกชายตระกูลเก่าแก่ที่ร่ำรวยทำให้แม่ของปลายฟ้าอยากได้เป็นลูกเขยมากกว่าที่จะอยากได้คิมหันต์ “ไม่ค่ะ ปลายฟ้าอยากกลับบ้าน ปลายฟ้าเหนื่อย” “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับพี่ตามใจหนูอยู่แล้วไว้วันหลังเราค่อยไปเที่ยวด้วยกันก็ได้รอให้หนูอารมณ์ดีกว่านี้ก่อน” วรวิทย์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเธออย่างอารมณ์ดี ปลายฟ้าได้แต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไรต่อมีแค่น้ำตาเท่านั้นที่มันไหลออกมาไม่หยุดจนถึงบ้านของเธอ วรวิทย์ที่มาส่งเธอที่บ้าน หลังจากที่เธอเดินเข้าไปในบ้านเขาก็เปลี่ยนสีหน้าจากคนที่ใจดีกลายเป็นชายหนุ่มที่มีแววตาที่น่ากลัวมาก ๆ วันครบรอบวันคล้ายวันเกิดปีที่ 30 ของคิมหันต์ วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเขาและเขาก็ตั้งใจขอแฟนสาวของเขาที่คบกันมาสองปีแล้วแต่งงานด้วยเลย เขาจึงถือโอกาสนี้ด้วยเลย คิมหันต์ต้องการจัดวันเกิดแค่สองคนกับปลายฟ้าแค่สองคนเท่านั้นเขาจึงเลือกจัดที่ห้องนอนของเขา ซึ่งเธอก็ไม่ได้ติดขัดอะไรทั้งนั้นเธอมาถึงที่คอนโดมิเนียมสุดหรูของเขาพร้อมกับของขวัญสุดพิเศษกว่าทุก ๆ ปีแต่ไม่รู้ว่าจะโดนใจของคิมหันต์หรือเปล่า “ที่รักมาแล้วเข้ามาก่อนสิครับ วันนี้ผมสั่งอาหารมาเยอะเลยนะ” คิมหันต์ที่สั่งให้คนมาจัดห้องให้อย่างสวยงามพร้อมกับสั่งอาหารมารอเธอมากมาย บรรยากาศภายในห้องโรแมนติกมาก ๆ จนเธอเองก็รู้สึกได้ว่ามันต้องมีอะไรพิเศษแน่ ๆ ในวันนี้ที่มากกว่าวันเกิดเพราะเธอรู้สึกได้ว่าคิมหันต์มีอาการที่ตื่นเต้นมาก ๆ “พี่คิมหันต์คะ ปลายฟ้ามีอะไรที่อยากจะบอกพี่” ปลายฟ้าพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าและแววตาที่เศร้ามาก ๆ น้ำตาที่มันเริ่มเอ่อขึ้นมาในดวงตาของเธอจนมันทำให้สายตาของเธอพร่าเบลอแทบมองไม่เห็นว่าเขากำลังทำอะไร คิมหันต์ที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมแหวนเพื่อขอเธอแต่งงานจนไม่ได้มองว่าตอนนี้เธอกำลังรีบเช็ดน้ำตาของเธอ “มีเรื่องอะไรจะบอกพี่ถ้าให้พี่เดา ปลายฟ้าก็คงต้องบอกว่ารักพี่มาก ๆ เหมือนวันเกิดปีที่ผ่านมาใช่มั้ยล่ะ” คิมหันต์พูดขึ้นมาพร้อมกับเดินมาหาเธอแล้วก็เตรียมแหวนไว้ในมือของเขา “ไม่ใช่เรื่องนั้นค่ะ เรื่องที่ปลายฟ้าจะพูดในวันนี้ก็คือเราเลิกกันเถอะความรักของเราไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน” ปลายฟ้าพูดจบคิมหันต์ที่รู้ว่ามันคือความจริงแต่เขาก็ไม่อยากรับความจริงเขาพูดขึ้นมาเหมือนกับว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง “เห็นว่าเป็นวันเกิดพี่ก็แกล้งพี่เลยนะปลายฟ้า” คิมหันต์พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่ฝืนมาก ๆ “พี่คิมหันต์ยอมรับความจริงเถอะนะคะว่าที่ปลายฟ้าพูดขึ้นมามันคือเรื่องจริง ปลายฟ้ากับพี่ไม่มีทางที่จะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขได้” ปลายฟ้าพูดขึ้นมาทั้งน้ำตาเธอไม่ได้หมดรักเขาแต่ที่เธอต้องทำอย่างนี้มันคือทางที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเธอกับเขา “ทำไมล่ะปลายฟ้าทำไมเราต้องเลิกกันทั้ง ๆ ที่เราก็ยังรักกันไม่ใช่หรือไง” คิมหันต์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของปลายฟ้าที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาอาบทั้งสองแก้มของเธอ “ปลายฟ้ากำลังจะแต่งงานกับคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ ปลายฟ้าไม่มีทางมีความสุขกับพี่ได้” ปลายฟ้าพูดออกมาแค่นั้นก็จะเดินออกจากห้องไปแต่คิมหันต์เรียกเธอไว้ “อย่าไปจากพี่ได้มั้ย วันนี้วันเกิดพี่นะ” คิมหันต์พยายามพูดด้วยความรู้สึกที่เหมือนว่าทั้งสองยังคงเหมือนเดิมทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เธอได้บอกเลิกเขาไปแล้ว “ไม่ได้หรอกค่ะ เขารอปลายฟ้าอยู่ข้างล่าง ปลายฟ้ามีเวลาแค่นีเท่านั้น ขอร้องเถอะนะคะ เลิกติดต่อกันตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เรื่องของเรามันจบแล้ว” ปลายฟ้าพูดขึ้นมาแต่คิมหันต์ก็เดินไปกอดเธอไว้จากด้านหลังของเธอแล้วก็เอื้อมมือไปจับมือของเธอแล้วก็สวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ “แหวนวงนี้มันเป็นของหนู พี่ให้หนูนะ พี่รักหนูมากนะ แต่พี่ไม่รู้หรอกว่าทำไมหนูถึงได้ยอมแพ้ทั้ง ๆ ที่เราสู้ด้วยกันมาจนถึงวันนี้ แต่พี่ขอให้หนูโชคดีกับสิ่งที่หนูเลือกส่วนความเจ็บทั้งหมดพี่ขอรับไว้คนเดียว” คิมหันต์พูดขึ้นมาแล้วก็ปล่อยเธอไปโดยที่เธอก็ไม่แม้จะหันมามองเขาอีก คิมหันต์นั่งเป่าเค้กคนเดียวทั้งน้ำตา เรื่องที่เกิดขึ้นมันเร็วมากเร็วจนเขาไม่รู้ว่ามันเป็นความจริงหรือความฝันกันแน่แม้ว่าเขาอยากให้มันเป็นความฝันก็ตาม คิมหันต์นั่งมองรูปถ่ายของปลายฟ้าในมือถือเพราะทั้งสองชอบไปเที่ยวด้วยกันแล้วก็ชอบถ่ายรูปด้วยกันทุกครั้งที่ได้ไปเที่ยวด้วยกันรวมทั้งอัลบั้มรูปมากมายตอนนี้มันกองอยู่บนตัวของเขาทั้งน้ำตา “ทำไมเราต้องได้มานอนร้องไห้อย่างนี้ในวันเกิดตัวเอง ทำไมเราต้องมาโดนบอกเลิกในวันเกิดของเราอย่างนี้ด้วย” คิมหันต์พูดจบก็โยนของที่อยู่ใกล้มือของเขาที่สุดอย่างแรงจนมันแตกเป็นชิ้นเพราะของสิ่งนั้นก็คือกรอบรูปของเธอกับเขานั่นเอง “เราไม่ดีตรงไหนทำทุกอย่างยอมทุกอย่างแต่สิ่งที่ได้เขาก็ทิ้งอยู่ดี” คิมหันต์ร้องไห้ออกมาก่อนจะเดินไปยกขวดไวน์ที่เขาเตรียมไว้เพื่อดื่มฉลองวันเกิดกับปลายฟ้ายกขึ้นดื่มทั้งขวด “คิมหันต์มึงต้องเป็นคนเลวมึงเป็นคนดีเขาก็ทิ้งมึงอยู่ดี” คิมหันต์ที่เริ่มเมาได้ที่พูดขึ้นมาคนเดียวแล้วก็หัวเราะเดี๋ยวก็ร้องไห้ ปลายฟ้าที่นั่งรถกลับบ้านกับผู้ชายที่จะมาแต่งงานกับเธอซึ่งเป็นผู้ชายที่แม่ของเธอเลือกให้และบังคับให้เธอแต่งงานกับเขาอย่างไม่มีข้อแม้ “ปลายฟ้าไปเที่ยวต่อกับพี่ดีกว่านะ อย่าร้องไห้เลยพี่สัญญาว่าจะดูแลหนูให้ดีที่สุด” วรวิทย์หรือวิทย์ อายุ 32 ปี เขาเป็นลูกชายตระกูลเก่าแก่ที่ร่ำรวยทำให้แม่ของปลายฟ้าอยากได้เป็นลูกเขยมากกว่าที่จะอยากได้คิมหันต์ “ไม่ค่ะ ปลายฟ้าอยากกลับบ้าน ปลายฟ้าเหนื่อย” “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับพี่ตามใจหนูอยู่แล้วไว้วันหลังเราค่อยไปเที่ยวด้วยกันก็ได้รอให้หนูอารมณ์ดีกว่านี้ก่อน” วรวิทย์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเธออย่างอารมณ์ดี ปลายฟ้าได้แต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไรต่อมีแค่น้ำตาเท่านั้นที่มันไหลออกมาไม่หยุดจนถึงบ้านของเธอ วรวิทย์ที่มาส่งเธอที่บ้าน หลังจากที่เธอเดินเข้าไปในบ้านเขาก็เปลี่ยนสีหน้าจากคนที่ใจดีกลายเป็นชายหนุ่มที่มีแววตาที่น่ากลัวมาก ๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more