ถ่านไฟรัก

2 รักพังของเมลดา

2

รักพังของเมลดา

เมลดาที่คบหากับปิยพัทธ์มานานถึงสามปีทั้งสองแอบคบกันไม่ให้ครอบครัวของปิยพัทธ์รู้เพราะเมื่อรู้สิ่งที่ตามมาก็จะเป็นอย่างเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้

ตั้งแต่เมลดารู้จักกับปิยพัทธ์มานั้น เธอไม่เคยมาที่คอนโดมิเนียมสุดหรูของเขาเลยนี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอได้มาและมันก็คงเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเหมือนกันที่เธอจะได้มา

“พี่เปอร์วันนี้ทำไมถึงได้ชวนมาที่นี่อยากบอกนะว่าพี่อยากได้เมลล์” เมลดาพูดขึ้นทีเล่นทีจริงเพราะทั้งสองไม่เคยมีสัมพันธ์สวาทกันแม้แต่ครั้งเดียวเพราะปิยพัทธ์กับเมลดาต้องคบกันแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ แต่ทั้งสองก็ประคองรักมาได้จนเป็นปีที่สามแล้ว

“พูดอะไรของเมลล์พี่ไม่ได้คิดอย่างนั้นสักหน่อยพี่ก็แค่อยากให้เรามาดูห้องของพี่ที่พึ่งรีโนเวทใหม่ตามแบบที่หนูออกแบบให้ไง” ปิยพัทธ์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเธอยิ้ม ๆ

“ล้อเล่นค่ะแต่ถ้าพี่อยากได้ก็ได้นะ” เมลดาพูดขึ้นมาอย่างไม่อายเพราะเธอไม่ได้เป็นคนขี้อายและเรื่องอย่างนี้ก็เป็นเรื่องธรรมชาติของร่างกายที่ทุกคนต้องการมันแต่จะมากจะน้อยก็ขึ้นอยู่กับบุคคลนั้น ๆ

“พี่ไม่เอาเปรียบหนูหรอกรอให้เราแต่งงานกันพี่จัดหนักแน่” ปิยพัทธ์พูดขึ้นมาแล้วก็มองเธออย่างหมั่นเขี้ยวเพราะรูปร่างที่อวบอิ่มของเธอไม่อ้วนเกินไปไม่ผอมเกินไปทำให้เธอดูน่าหลงใหลมาก ๆ

“แล้วเมื่อไหร่พี่จะกล้าพาหนูไปเจอที่บ้านล่ะคะ แล้วเมื่อไหร่เราสองคนจะได้แต่งงานกัน หนูอยากเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วนะคะ” เมลดาพูดขึ้นมายิ้ม ๆ ก็ทำให้คนที่ถูกถามก็เขินจนหน้าแดง

“พี่รอให้หนูเรียนจบนี่ไงคะ เรียนจบเมื่อไหร่พี่จะพาไปเจอที่บ้านแล้วตอนนั้นเราก็จะได้แต่งงานกันอย่างมีความสุข” ปิยพัทธ์พูดจบก็เดินมาถึงหน้าห้องของเขาพอดี

“เราเข้าไปกันเลยนะแล้วก็ไม่ต้องกลัวพี่นะเพราะพี่บอกกับหนูเสมอว่าพี่รักและให้เกียรติหนูจนกว่าวันนั้นจะมาถึง” ปิยพัทธ์เป็นคนที่ดีมาก ๆ แต่ที่ไม่ดีเลยคือครอบครัวของเขาที่เคร่งครัดมากเกินไปทำให้เขาต้องเสียหญิงสาวที่เธอรักมาก ๆ อย่างเมลดาไป

“เข้าไปเลยค่ะ อยากเห็นแล้วว่าห้องใหม่จะเป็นยังไงนะ” เมลดาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเขายิ้ม ๆ

ทั้งสองเดินดูข้างในห้องได้ไม่นานและเมลดาก็น่าจะยังดูไม่ทั่วด้วยซ้ำอยู่ ๆ ก็มีคนมากดกริ่งหน้าห้องของปิยพัทธ์

“สาวที่ไหนมาหาพี่เปอร์หรือเปล่าอย่าบอกนะว่ารถไฟชนกัน” เมลดาเป็นคนที่น่ารักและติดตลกจนทำให้ใครอยู่ใกล้ ๆ เขาก็อารมณ์ดีกันทั้งนั้น

“เรานี่มันตลกมากไปแล้ว เดี๋ยวพี่มานะ หนูนั่งรอพี่ในห้องก่อนก็ได้นะ” ปิยพัทธ์บอกกับเธอ ซึ่งเธอเองก็พยักหน้าแทนคำตอบ

ปิยพัทธ์เดินไปที่หน้าห้องเพื่อดูว่าใครมาหาเขาเพราะโดยปกติแล้วก็ไม่ค่อยมีใครมาหาเขาอยู่แล้ว

ปิยพัทธ์ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่มาหาเขาคือ เปรมฤดีแม่ของเขานั่นเอง

“แม่มาทำไมไม่บอกก่อนล่ะครับ” ปิยพัทธ์หน้าซีดเหงื่อตกทันทีแม้ว่าอากาศภายในห้องของเขาจะเย็นแค่ไหนก็ตาม

“แล้วทำไมต้องบอกหรือว่าแกแอบซ่อนใครไว้ในห้องนี้” เปรมฤดีพูดขึ้นมาเหมือนกับว่าเธอรู้เธอเห็นและที่เธอมาหาลูกชายก็เพราะเธอรู้ว่ามีผู้หญิงอยู่ในห้องนี้

“ไม่มีครับ” ปิยพัทธ์ที่พูดขึ้นมาเสียงดังเพื่อให้เมลดารู้ตัวและหาที่ซ่อนแต่ไม่ทันแล้วเพราะเธอเดินออกมาก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมา

“ใครมาหรอคะพี่เปอร์” เสียงหวานนุ่มดังขึ้นมาเพื่อถามชายหนุ่มอันเป็นที่รักของเธอแต่คำตอบที่ตอบเธอกลับมานั้นไม่ใช่เสียงที่เธอไม่คุ้นเคย

“แกมาอยู่ในห้องของลูกชายฉันได้ยังไง แกออกไปเดี๋ยวนี้นะ” เสียงแหลมแสบหูน่ารำคาญของเปรมฤดีดังขึ้นมาทันควันเมื่อเห็นเมลดายืนอยู่ตรงหน้าห้องนอนของลูกชาย

“พี่เปอร์ชวนมาดูห้องค่ะ” เมลดาตอบหญิงวัยกลางคนด้วยความจริงแต่คนฟังอย่างเปรมฤดีที่มีอคติกับผู้หญิงที่มาใกล้ลูกชายและยิ่งไม่ใช่คนที่เธอเลือกยิ่งทำให้เธอไม่เชื่อและไม่ยอมฟังใครทั้งนั้น

“อย่ามาว่าลูกชายของฉันชวยแกมันร่านวิ่งเข้าหาผู้ชายอยากได้ผู้ชายจนตัวสั่นริก ๆ” เปรมฤดีพูดพร้อมกับมองเธอด้วยสายตาเหยียด ๆ

“แม่พอได้แล้ว นี่แฟนผมนะแม่จะมาพูดอย่างนี้ไม่ได้” ปิยพัทธ์ที่เห็นแม่พูดเยอะเกินไปเขาจึงต้องห้ามแม่ของเขาไว้

“แกหยุดเลยเปปเปอร์ เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง” เปรมฤดีเดินเข้าไปใกล้ ๆ เมลดาแล้วก็พูดขึ้นมาด้วยคำพูดต่ำ ๆ ที่เธอชอบใช้ดูถกคนอื่นอยู่บ่อย ๆ

“กลิ่นตัวอย่างนี้คงเป็นกระหรี่สินะ อยากได้เงินเท่าไรล่ะ ฉันให้ได้นะแต่อย่ามายุ่งกับลูกชายของฉันอีก” เปรมฤดีพูดจบก็ยิ้มเงินก้อนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วก็ฟาดไปที่หน้าของเธออย่างแรง

“นี่เงินค่าเป็นกระหรี่ของแกเอาไปซะแล้วก็อย่ามายุ่งกับลูกชายของฉันเพราะแกมันไร้ค่าเกินไปที่จะเหมาะกับลูกชายของฉัน”

“แม่พูดแรงเกินไปหรือเปล่า เมลล์ไม่ได้เป็นอย่างที่แม่พูด แม่เลิกดูถูกคนอื่นสักที” ปิยพัทธ์ต่อว่าแม่ของเขาที่พูดไม่ดีกับเมลดา

“หรือแกอยากให้อีนี่ตายเหมือน” เปรมฤดีพูดขึ้นมาแค่นี้ก็ทำให้ปิยพัทธ์นึกถึงเรื่องราวในอดีตของเขา เขารู้ว่าแม่ทำได้ทุกอย่างเพื่อกำจัดผู้หญิงของเขาที่แม่ไม่ชอบ

“พี่เปอร์เมลล์ขอโทษด้วยที่ไม่สามารถรักพี่ได้ต่อ ขอให้พี่โชคดีที่มีแม่อย่างนี้” เมลดาพูดจบก็วิ่งออกไปจากห้องทั้งน้ำตา เธอไม่สามารถทนคบกับเขาได้อีกเพราะแม่ของเขาดูร้ายกาจเกินกว่าที่เธอจะรับได้

ปิยพัทธ์ไม่มีแม้แต่เสียงห้ามเธอเพราะเขารู้ว่าถ้าเขาเลือกเธอจุดจบของเธอจะเป็นอย่างไร