RACHEL
Ngayon ang araw ng pag-alis ni Reighn. Ihahatid siya ni Adam at maiiwan lang ako dito sa bahay. Isang linggo doon ang asawa ko dahil aasikasuhin niya muna ang lahat bago iwan na mag-isa ang anak namin.
Hindi pa naman sila umalis ay umiiyak na ako. Nalulungkot kasi talaga ako sa pag-alis ng anak ko. Hindi na muna ako lumabas sa silid ko at nagkulong na muna ako dito. Kanina ko pa pinupunasan ang mga mata ko dahil ayaw tumigil ng mga luha ko sa pagpatak.
“Mommy, can we talk?” narinig ko si Reighn kaya naman mabilis kong pinunasan ang mga luha ko.
“Yes, baby. May nakalimutan ka pa ba?” tanong ko sa kanya habang pilit na tinatago ang tunay kong nararamdaman.
Nasa paanan ko siya ngayon at nakangiti sa akin. Hinawakan niya ang mga palad ko.
“Mommy, stop crying na. Kasi umiiyak rin
