LABAN SA AGOS

Chapter 4: Paghahanda para sa Pag-alis

Angela –

Ang mga araw bago ang pag-alis ni Marco ay puno ng magkahalong emosyon. Alam ko na ang oras ay tumatakbo, at mabilis ang mga araw. Sa bawat huling linggo na magkasama kami, unti-unti na kaming nag-iimpake ng mga gamit na dadalhin niya sa barko: mga canned goods, mga shampoo at sabon, toothpaste, mga gamot na makakatulong sa kanya kapag may sakit. Nais ko ring iparamdam sa kanya na kahit gaano siya kalayo, hindi siya mawawala sa aking puso. Kaya binibigyan ko siya ng mga gamit na ito bilang tanda ng pag-aalala ko.

Minsan, habang nag-iimpake kami sa maliit na kusina, mahulog sa aking mga mata ang mga pusa namin. Si Mocha, ang paborito kong alaga, ay nakatambay sa may pintuan, at si Kira naman ay nagsusungit sa bawat kaliwa’t kanang galaw namin. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, ang totoo, alam kong masakit ang pakiramdam na mawalan siya ng matagal.

Hindi ko siya matanaw ng buo. Bawat gamit na inilalagay ko sa bag ay tila isang piraso ng sarili ko na ipinapaabot sa kanya. Pinipilit ko na huwag magpakita ng kalungkutan, pero hindi ko maiwasan. Ang mga mata ko ay puno ng mga tanong—"Kaya ko ba ito? Kaya ko bang maghintay?"

Si Marco, kahit abala siya sa mga gamit, ay madalas tumingin sa akin, at alam kong nakikita niya ang lungkot ko. Ngunit sa bawat pagtingin niyang iyon, nakikita ko ang matinding pangako at pagnanais na siguraduhin na kami pa rin, kahit malayo siya.

"Ako lang, Angela," sabi ni Marco isang gabi habang inaayos ang mga gamit sa bag.

“Walang ibang mamahalin kundi ikaw."

Ang mga salitang iyon ay agad pumatagilid sa aking puso. Lihim kong iniwasan ang mga luha na gustong lumabas.

"Alam ko, Marco," sabi ko, at ngumiti ako ng kaunti. "Alam ko."

Marco –

Bilang isang seafarer, sanay na akong maglakbay at mawalan ng koneksyon sa mga mahal ko sa buhay. Pero ngayon, mas iba ang pakiramdam. Si Angela—siya na laging nandiyan, ang aking kakampi at kasama, ay hindi ko na muli makakasama sa araw-araw. Minsan, naiisip ko na baka mas mahirap pa ang magbabalik-loob kaysa maglayag sa dagat. Kung naiisip ko kung paano kami naghirap at kung paano siya nagsakripisyo para sa aming relasyon, parang mas mabigat ang layang tinatahak ko.

Habang tinitingnan ko siya, natutuklasan ko ang matinding tapang at pagmamahal na bumabalot sa kanya. Nais ko siyang bigyan ng lakas, kaya’t binigyan ko siya ng mga pangako.

"Babalik ako, Angela. Walang alon ang makakalayo sa ating pagmamahal."

Ngunit habang nilalagyan ko ng gamit ang bag, napansin ko ang kalungkutan sa mga mata niya. Bawat kilos ni Angela ay nagsisilbing paalala na kahit gaano kami ka-saya sa ngayon, hindi ito titigil. Ang mga alon ng dagat at ang paghihiwalay ay nandoon pa rin.

Nais ko siyang bigyan ng assurance, pero sa bawat salita ko, pakiramdam ko ay wala akong sapat na lakas upang sabihin ang lahat ng nais ko. Ayokong isipin niyang baka kalimutan ko siya. Huwag niyang isipin na hindi ko siya mamahalin.

“Hindi kita iiwan, Angela,” sabi ko muli, habang pinupunasan ko ang mga gamit.

“Kahit saan pa ako magpuntang mamahalin ko. Huwag mong kalimutan yun.”

Ipinagkibit-balikat niya ito, ngunit naramdaman ko na may takot siya. Takot na sa kabila ng ating mga pangako, baka ang alon ng distansya ay magpabago ng lahat.

Angela –

Habang inaayos ang mga gamit, pilit kong pinipigilan ang sarili kong magtampo. Alam ko kung gaano kahalaga kay Marco ang pagkakataong ito. Matagal na niyang pinangarap ang maging bahagi ng barko, at ngayon, natamo na niya. Ngunit kasabay ng tagumpay na iyon, may bahagi sa aking puso na nagtataka kung kaya ko bang maghintay muli.

Gabi-gabi, ang aming mga pag-uusap ay nauurong. Sinusubukan kong magpatawa, magbiro, ngunit ang totoo, hindi ko kayang magpatawa ng buo. Tumatanaw ako sa kanyang mga mata, ngunit may bahagi ng aking puso na nagdududa.

Mag-aalaga ba siya ng iba sa barko? Magiging masaya ba siya roon? Minsan naiisip ko na baka pagbalik niya, hindi na kami pareho. Pero pinilit ko na magsalita ng matatag,

"Hindi ko alam kung gaano kalayo ang hinaharap natin, Marco, pero alam ko na kahit anong mangyari, magsasama tayo ulit."

Marco –

Bago ako tuluyang pumasok sa airport, hinalikan ko si Angela ng matagal. Hinawakan ko siya ng mahigpit. Laging sa huli, ito ang gusto kong maalala. Bawat halik, bawat yakap—dahil ang mga ito ang magsisilbing gabay ko sa buong paglalakbay. Iyon ang pinakaimportante sa akin—siya.

"Mag-iingat ka, Marco. Mahal kita," sagot niya, at nakita ko sa mata niya ang isang pangako—hindi siya mawawala, kahit gaano ako kalayo. Wala ng iba kundi kami.

At sa bawat hakbang ko papalayo, sa bawat alon ng dagat, naroroon siya sa puso ko. Si Angela ang aking gabay, ang aking lakas. Ang mahal ko.