Chasing The Wrong Heart

Prologue

PROLOGUE

Chasing the Wrong Heart

Author: Kce Castillo

"The greatest tragedy isn't loving the wrong person... it's realizing they were the right one when it's already too late."

Mahina ang pagbuhos ng ulan sa labas ng simbahan.

Parang nakikiiyak ang langit sa araw na dapat ay puno ng saya.

Tahimik na nakatayo si Stefano Del Pillar sa gitna ng aisle. Nakasuot siya ng mamahaling itim na suit, ngunit walang makapagtatakip sa pagod at lungkot na nakaukit sa kanyang mukha.

Mariin niyang hawak ang maliit na velvet box sa kanyang kamay.

Isang engagement ring.

Ang singsing na limang taon na niyang dapat ibinigay.

Ngunit ngayon...

Mukhang huli na ang lahat.

Unti-unting bumukas ang malalaking pinto ng simbahan.

Lahat ng paningin ay napunta sa babaeng dahan-dahang naglalakad papunta sa altar.

Si Martha Cecilia Saige.

Napakaganda niya sa kanyang puting wedding gown.

Ngunit ang pinakamagandang ngiti na dati niyang inilalaan para kay Stefano...

Wala na.

Hindi na ito ang ngiting puno ng pag-asa.

Hindi na ito ang ngiting nagsasabing, "Hintayin kita kahit gaano katagal."

Isa na lamang itong ngiting puno ng pagtanggap.

At iyon ang mas lalong dumurog sa puso ni Stefano.

Hindi siya ang lalaking naghihintay sa altar.

Hindi siya ang pakakasalan ni Martha.

Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon...

May ibang lalaki nang handang ibigay kay Martha ang pagmamahal na hindi niya kailanman naibigay.

Napakagat si Stefano sa ibabang labi habang pilit pinipigilan ang nangingilid na luha.

Ngayon lang niya naunawaan ang isang bagay.

Hindi pala nawawala ang isang taong laging nandiyan.

Pinipili lang niyang umalis kapag napagod na siyang maghintay.

At si Martha...

Napagod na.

---

"Sir Stefano?"

Mahinang tawag ng kanyang assistant.

"Okay lang po ba kayo?"

Hindi siya sumagot.

Nakatitig lang siya sa babaeng minsang nangakong hindi siya iiwan.

Sa babaeng paulit-ulit niyang itinulak palayo.

Sa babaeng laging handang magsakripisyo para sa kanya.

Hanggang sa dumating ang araw na wala na itong natitirang pagmamahal para ibigay.

"Sir..."

"Shh..."

Mahinang sabi ni Stefano.

Ayaw niyang masira ang katahimikan.

Ayaw niyang mawala kahit isang segundo habang nakikita si Martha.

Dahil alam niyang pagkatapos ng araw na ito...

Hindi na siya ang magiging mundo ng babaeng pinakamamahal niya.

At wala na siyang karapatang pigilan iyon.

---

May mga taong akala natin ay mananatili habambuhay.

Dahil nasanay tayong lagi silang nasa tabi natin.

Lagi silang naghihintay.

Lagi silang umiintindi.

Lagi silang nagpapatawad.

Hanggang sa isang araw...

Gigising ka na lang na wala na sila.

At saka mo lang mapagtatantong sila pala ang tahanang matagal mo nang hinahanap.

Pero huli na.

Dahil may ibang taong natutong pahalagahan ang hindi mo pinahalagahan.

---

Isang luha ang tuluyang pumatak mula sa mga mata ni Stefano.

Hindi niya alam kung kailan siya nagsimulang mahalin si Martha.

Ang alam lang niya...

Hindi na siya makahinga sa ideyang tuluyan na niya itong mawawala.

Marahan niyang binuksan ang maliit na kahon.

Kumikislap ang diyamanteng singsing sa ilalim ng ilaw ng simbahan.

Ngumiti siya nang mapait.

"Five years..."

Mahina niyang bulong.

"Five years too late."

Isinara niya ang kanyang mga mata.

At doon nagsimulang bumalik ang lahat ng alaala.

Ang unang pagkikita.

Ang mga ngiti.

Ang mga pangakong hindi niya tinupad.

Ang babaeng buong pusong nagmahal...

At ang lalaking huli nang natutong magmahal.

Dito nagsimula ang kuwento ng isang pusong buong buhay na humabol... sa maling puso.