Chapter 6 Dinner Invitation
1574 Words
CHAPTER 6
Dinner Invitation
Martha Cecilia Saige's POV
May mga pagkakataong hindi mo kailangang umamin.
Dahil kahit hindi mo sabihin...
May mga bagay na kusa mong mararamdaman.
At sa araw na iyon, unti-unti kong napagtanto na hindi na lang paghanga ang nararamdaman ko para kay Stefano Del Pillar.
Mahal ko na siya.
At iyon ang pinakamalaking pagkakamaling nagawa ko.
---
Alas-siyete pa lang ng umaga nang dumating ako sa Del Pillar Holdings.
Gaya ng nakasanayan, tahimik pa ang buong executive floor.
Binuksan ko ang ilaw sa reception area at inayos ang mga dokumentong kailangan ni Stefano para sa unang meeting niya.
May ilang kontrata na kailangang pirmahan, schedule para sa buong linggo, at mga email na dapat niyang mabasa bago magsimula ang araw.
Eksaktong alas-siyete y medya nang bumukas ang elevator.
Hindi ko na kailangang lumingon.
Alam kong siya iyon.
Magaan ngunit siguradong mga hakbang.
Amoy ng mamahaling pabango.
At ang presensiyang kayang patahimikin ang buong opisina.
"Good morning, Sir."
Tumango si Stefano habang naglalakad papunta sa opisina niya.
"Good morning."
Isang simpleng bati.
Ngunit para sa akin, sapat na iyon para gumaan ang pakiramdam ko.
"I prepared your schedule for today."
"Leave it on my desk."
"Yes, Sir."
Pagkapasok niya sa opisina, agad kong sinunod ang utos niya.
Habang inaayos ko ang mga folder sa mesa, napansin kong hindi pa rin nawawala ang lumang picture frame sa gilid ng bookshelf.
Hindi ko makita kung sino ang nasa litrato.
At kahit gustuhin ko...
Hindi ko kailanman sinubukang silipin.
May mga bagay na hindi ko dapat pakialaman.
Lalo na ang nakaraan ng boss ko.
"Anything else?"
Napalingon ako kay Stefano.
Nakatayo na pala siya sa likod ko.
Napaatras ako sa gulat.
"I'm sorry, Sir."
Bahagya siyang napakunot-noo.
"Why are you apologizing?"
"I... I didn't hear you."
Ilang segundo niya akong tinitigan bago marahan siyang umiling.
"You're distracted."
Hindi ako nakasagot.
Dahil tama siya.
Mula kahapon, hindi na maalis sa isip ko ang eksenang nakita ko.
Ang paraan ng pagngiti niya kay Isabella.
Ang paraan ng pagtawa niya.
Ang mga ekspresyong hindi ko pa kailanman nakita mula nang makilala ko siya.
"No, Sir."
"I'm fine."
Hindi siya kumbinsido.
Pero hindi na siya nagtanong pa.
"You may go."
"Yes, Sir."
---
Bandang alas-diyes ng umaga ay sunod-sunod ang meeting ni Stefano.
Bilang assistant, trabaho kong tiyaking maayos ang lahat.
Mula sa conference room, projector, dokumento, hanggang sa kape ng bawat bisita.
"Martha."
Lumingon ako kay Ma'am Helen.
"Nakakain ka na ba?"
Napangiti ako.
"Hindi pa po."
"Kain ka muna."
"Mamaya na lang po."
Umiling siya.
"Huwag mong gayahin si Sir."
Napatawa ako.
"Bakit po?"
"Kapag busy iyon, nakakalimutang kumain."
Napatigil ako.
"Talaga?"
Tumango siya.
"Kaya minsan kailangan pa naming pilitin."
Hindi ko alam kung bakit...
Pero bigla akong nag-alala.
---
Alas-dose na ng tanghali nang matapos ang meeting.
Lumabas si Stefano mula sa conference room habang kinakausap ang isa sa mga foreign investors.
Pagkatapos nitong ihatid ang mga bisita sa elevator, bumalik siya sa opisina.
Napansin kong dumiretso lang siya sa mesa.
Walang balak mag-lunch.
Mahina akong kumatok.
"Come in."
"Sir."
Hindi siya nag-angat ng tingin.
"What is it?"
"It's already lunch time."
"So?"
Napakurap ako.
"Baka gusto n'yo pong kumain muna."
Patuloy lang siya sa pagpirma ng mga dokumento.
"I'm busy."
"But—"
"I said I'm busy."
Tumahimik ako.
Alam kong dapat na akong umalis.
Pero bago ko maisara ang pinto...
"Sir."
Ngayon ay tumingin na siya sa akin.
"What?"
Mahina akong ngumiti.
"You always tell me that people perform better when they take care of their responsibilities."
Tahimik siyang nakatingin sa akin.
"Taking care of yourself is also a responsibility."
Natahimik ang buong opisina.
Hindi ko alam kung mali ba ang sinabi ko.
Baka lumampas na ako sa limitasyon.
"I'm sorry, Sir. I'll just—"
"Wait."
Huminto ako.
Ibinaba niya ang hawak na fountain pen.
Pagkatapos ay marahan siyang tumayo.
"Five minutes."
Napakurap ako.
"Sir?"
"I'll eat."
Hindi ko napigilang mapangiti.
"Thank you, Sir."
Hindi ko napansin...
Na habang papalabas ako ng opisina, bahagyang napangiti rin si Stefano.
Napakaliit na ngiti.
Halos hindi mapansin.
Pero iyon ang unang pagkakataong may isang taong nagpaalala sa kanya na kumain.
At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan...
Pinakinggan niya ito.
---
Pagkatapos ng lunch, bumalik ako sa desk ko.
Habang inaayos ko ang schedule para kinabukasan, tumunog ang intercom.
"Miss Saige."
"Yes, Sir?"
"Please come to my office."
"I'll be there right away."
Kinuha ko ang notebook ko at pumasok sa opisina.
May hawak na cellphone si Stefano.
Mukhang katatapos lang ng tawag.
"Cancel my seven o'clock meeting tonight."
"Noted, Sir."
"And reserve a table."
Tumingin siya sa planner.
"At La Stella."
Napahinto ako sa pagsusulat.
Isa iyon sa pinakamahal at pinakasikat na fine dining restaurant sa lungsod.
"Table for two."
"..."
"At exactly seven-thirty."
Nanatiling nakayuko ang ulo ko habang isinusulat ang bawat detalye.
Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang pakiramdam ko.
"May I ask who's the guest, Sir?"
Tahimik niyang isinara ang cellphone.
"Isabella."
Parang may kung anong dumurog sa puso ko.
Ngunit pinilit kong panatilihing kalmado ang boses ko.
"I'll make the reservation, Sir."
"Thank you."
Tumango ako at tahimik na lumabas ng opisina.
Pagkasara ng pinto...
Napahawak ako sa dibdib ko.
Masakit.
Mas masakit kaysa sa inaakala ko.
Dahil ngayon...
Hindi na tsismis ang lahat.
Si Stefano mismo ang nag-utos sa akin na ihanda ang dinner para sa babaeng matagal na niyang minahal.
At ako mismo ang tumutulong para mangyari iyon.
Mahigpit kong hinawakan ang telepono habang kausap ang reservation manager ng La Stella.
"Good afternoon. This is Martha Saige from Del Pillar Holdings."
"Good afternoon, Ma'am. How may I help you?"
"I'd like to reserve a private table for two tonight at seven-thirty under the name Mr. Stefano Del Pillar."
"Certainly, Ma'am. Give me a moment..."
Habang naghihintay, pilit kong kinokontrol ang emosyon ko.
Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko...
Trabaho lang ito, Martha.
Assistant ka niya.
Natural lang na ikaw ang mag-aayos ng schedule niya.
Natural lang na ikaw ang mag-book ng dinner niya.
Kahit masakit.
"Done, Ma'am. The reservation has been confirmed."
"Thank you."
Pagkababa ko ng telepono, napabuntong-hininga ako.
Tinitigan ko ang planner sa harapan ko.
Nakasulat doon ang mga meeting ni Stefano.
At sa pinakahuling schedule ng araw...
7:30 PM – Dinner with Isabella.
Napapikit ako.
Hindi ko alam kung bakit parang gusto kong burahin ang nakasulat.
Pero wala akong karapatan.
---
Bandang alas-singko ng hapon, isa-isang nagsiuwian ang mga empleyado.
Tahimik na ang buong executive floor.
Ako naman ay abala pa ring inaayos ang mga dokumentong kakailanganin ni Stefano kinabukasan.
"Martha."
Napalingon ako.
Si Ma'am Helen.
"Hindi ka pa uuwi?"
"May tatapusin lang po ako."
Ngumiti siya.
"Huwag kang masyadong nagpapakapagod."
"Opo."
Sandali siyang tumahimik.
"May itatanong sana ako."
"Ano po iyon?"
"Okay ka lang ba?"
Napakunot-noo ako.
"Bakit n'yo po naitanong?"
"Kanina ka pa tahimik."
Napangiti ako.
"Pagod lang po."
Hindi ko kayang sabihin ang totoo.
Hindi ko kayang aminin na nasasaktan ako sa isang bagay na wala naman akong karapatang ikasakit.
---
Alas-sais y medya.
Bumukas ang pinto ng opisina ni Stefano.
Lumabas siya habang inaayos ang cuffs ng kanyang itim na suit.
Hindi ko mapigilang mapatingin.
Mas pormal ang suot niya kaysa karaniwan.
Mukhang pinaghandaan niya ang gabing iyon.
"Miss Saige."
Tumayo ako.
"Yes, Sir."
"Did the restaurant confirm the reservation?"
"Yes, Sir."
"Good."
Ibinigay ko ang reservation card.
"Everything is ready."
Kinuha niya iyon.
"Thank you."
Ilang segundo kaming nagkatitigan.
Parang may gusto siyang sabihin.
Pero sa huli...
"Go home early."
Napangiti ako nang bahagya.
"I will."
Tumango siya bago tuluyang sumakay ng elevator.
Naiwan akong nakatitig sa nagsarang pinto.
Hanggang sa tuluyan itong mawala sa paningin ko.
---
Stefano's POV
Tahimik kong minaneho ang sasakyan papunta sa La Stella.
Hindi ko maintindihan ang sarili ko.
Noon...
Ito ang gabing matagal kong hinihintay.
Pagkatapos ng ilang taon, makakausap kong muli si Isabella nang kaming dalawa lang.
Pero bakit parang wala akong nararamdamang excitement?
Sa halip...
Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ni Martha.
Ang pilit niyang ngiti.
Ang paraan ng pagsabi niyang...
"Everything is ready, Sir."
Parang may lungkot sa mga mata niya.
Napailing ako.
Ano ba itong iniisip ko?
Assistant ko lang siya.
---
Pagdating ko sa restaurant, nakita ko na si Isabella.
Nakatayo siya sa tabi ng bintana.
Napakaganda pa rin niya.
"Stefano."
Ngumiti siya.
"You came."
Tumango ako.
"I said I would."
Umupo kami.
Ilang minuto kaming nagkumustahan.
Nagkuwentuhan tungkol sa negosyo.
Sa mga taong lumipas.
Hanggang sa bigla siyang tumahimik.
"I missed you."
Direkta siyang nakatingin sa akin.
Marahan kong ibinaba ang wine glass.
"Isabella..."
"I know I hurt you."
"I know I left."
"But I'm here now."
Inabot niya ang kamay ko.
"Can we try again?"
Tahimik kong tinitigan ang kamay niyang nakapatong sa akin.
Dati...
Ito lang ang gusto kong mangyari.
Pero ngayon...
Wala akong maramdaman.
Sa halip...
May ibang mukha ang pumapasok sa isip ko.
Isang babaeng laging may dalang planner.
Laging nagpapaalala kung oras na para kumain.
Laging nagsasabing...
"Take care of yourself, Sir."
Napabuntong-hininga ako.
"Isabella..."
Bago pa ako makapagsalita...
May isang pamilyar na boses ang narinig ko mula sa kabilang bahagi ng restaurant.
"Martha!"
Agad akong napalingon.
Nanlaki ang mga mata ko.
Si Martha.
Nakatayo siya roon kasama ang isang matangkad na lalaki na mahigpit na yumakap sa kanya.
At ang ngiti niya...
Mas maliwanag kaysa sa anumang ngiting nakita ko sa opisina.
Hindi ko alam kung bakit...
Pero biglang kumirot ang dibdib ko.
Who is that man?
- Writer
