As the shoots continue, halos wala na akong gana. Kanina, I was smiling, playing along, giving them the “Leona Alcazar” they wanted for the camera. Pero ngayon… parang wala na. Pakiramdam ko, kumukupas na ang lakas ko, kasabay ng pag-ikot ng mga camera sa paligid.
First time kong maramdaman ito… takot. Hindi yung kaba na dala ng pressure or the usual nervousness when I face the crowd. Hindi. This was different.
Narinig ko ang tunog ng pagputol ng leeg ng manok, parang tunog ng hinahating kahoy pero mas malagim. Nang lumingon ako, nakita kong hawak ni Nicholas ang manok, cold and firm, handing it to the butcher. He was composed, parang wala lang iyon sa kaniya. Pero ako? Natulala ako sa kamay ng lalaking may hawak ng malaking pangkatay, matalim na kutsilyo na kumislap sa ilalim ng ilaw.
