แนะนำตัวละคร + INTRO

1286 Words

พระเอก : ครูซ ลี นักธุรกิจหนุ่มทายาทเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง นิสัย : นิ่งขรึม พูดน้อย ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ให้คนอื่นรับรู้ เป็นคนผูกใจเจ็บ เกลียดการหักหลัง นางเอก : เซเวียร์ ซี อัศดิษกุล แพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางด้าน สูติ-นรีเวช นิสัย : นิสัยยอมคน ไม่ค่อยมีปากมีเสียง อะไรก็ได้ จะพูดเยอะกับคนที่สนิท INTRO บนชั้นบนสุดของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง Best Hospitals ในเครือตระกูลลี เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อนหนัก ๆ บนทางลาดยาวไปทางห้องประธานเรียกความสนใจจากพนักงานทั้งชั้นได้เป็นอย่างดี “หมอซีนี่...” “ไม่ค่อยเห็นขึ้นมานานแล้วนะ” เจ้าของเรือนร่างบางระหงในชุดเสื้อเชิ้ตคอวีสีเขียวอ่อนกับกระโปรงผ้าชีฟองสีครีมลายดอกไม้เข้ากัน ใบหน้ากลมเกลี้ยงได้รูปวันนี้ตกแต่งอย่างสวยจัด ผมยาวสลวยปล่อยสยายพร้อมทั้งม้วนลอนเป็นเคิบช่วงปลาย ทุกสายตาของพนักงานบนชั้นสูงสุดของโรงพยาบาลแห่งนี้ต่างมองมาที่เธอด้วยความสนอกสนใจ เพราะเป็นภาพหาได้ยากยิ่ง ตั้งแต่สองคนแต่งงานกันก็ไม่เคยเห็นภรรยาเจ้านายจะขึ้นมายุ่มย่ามชั้นบนนี้อย่างที่ควรจะเป็น ส่วนคนที่ตกอยู่ในบทสนทนาอย่างเซเวียร์ได้ยินเรื่องพวกนี้บ่อยจนเรียกว่าชินชา ใบหน้าของเธอจึงยังราบเรียบผิดกับฝีเท้าที่ย่ำเร็วแสดงชัดว่าเร่งร้อนมีเรื่อง เซเวียร์ไม่สนใจเธอเป็นหมอทำงานในโรงพยาบาลแห่งนี้ เป็นพนักงานรับเงินเดือนเช่นเดียวกันทุก ๆ คน การไม่ปะทะหรือสร้างศัตรูเพิ่มเท่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้เธอมีหน้าที่การงานที่สงบสุขได้ ริมฝีบางกระจับยกยิ้มเล็กน้อยให้กับเลขาผู้หญิงหน้าห้อง ก่อนจะเงยหน้ามองป้ายกรอบสีทองดำที่ติดไว้หน้าประตู ครูซ ลี แต่มือยังไม่ทันจะยกเคาะประตูเสียงเรียกชื่อก็ดังมาจากทางด้านหลังเสียก่อน “เชิญเถอะครับคุณซี คุณรามเพิ่งกลับได้สักพัก” คำพูดของเลขาคนสนิทครูซทำเอาเซเวียร์เผลอกำมือแน่น คุณราม ที่คุณคิวเลขาส่วนตัวของครูซเอ่ยถึงคือบิดาของเธอ หญิงสาวเผลอกลั้นลมหายใจในตอนที่เลขาของเขาเอื้อมมาเปิดประตูห้องทำงานให้กับเธอ ทันทีที่เข้าไปในห้องทำงานของประธานใหญ่ ความเย็นของเครื่องปรับอากาศแทรกซึมไปทุกอณูผิวทั้งที่เดินขึ้นมาก็รู้สึกอบอ้าว แต่พอก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้ร่างกายเธอกลับเย็นเยียบ “คุณพ่อซีมาหาคุณเหรอคะ…” เมื่อประตูห้องทำงานปิดลงเหลือเพียงเราสองคนคือเซเวียร์และครูซ หญิงสาวจึงเอ่ยปากถาม น้ำเสียงของเธอไม่กักเก็บความหวาดวิตกภายในใจเลยสักนิด ร่างสูงของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้องก็เงยหน้าขึ้น ในมือยังคงถือปากกาหมึกซึมค้างไว้แบบนั้น “มันเป็นเรื่องแปลกเหรอ?” เขาถามกลับมาพร้อมกับมองเธอด้วยสายตาเหนื่อยหน่ายกับเรื่องนี้เต็มทน “คุณน่าจะบอกซี…” เธอเอ่ยออกไปเสียงแผ่วเบาและยังไม่ทันที่จะพูดประโยคในใจจบ ครูซก็เอ่ยแทรกขึ้นทันที “บอกแล้วคนอย่างเธอจะมีปัญญาทำอะไรได้?” ครูซพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน ราวกับสิ่งที่หลุดออกมาจากปากเขามันน่าขบขันนักหนา ใบหน้าคมสันยังคงราบเรียบ ยามเขาพูดออกมาก็เหมือนว่าปากหยักขยับเพียงเล็กน้อย แต่เสียงทุ้มกังวานแฝงไว้ความแดกดันแบบเต็มเปี่ยม “ในเมื่อลูกสาวสุดที่รักของท่านไม่รับสาย พ่อที่แสนดีของเธอก็โทรมาหาฉันแทน” ท้ายประโยคเขาเน้นหนักแบบที่คนฟังหัวใจจะขาด นับไม่ถ้วนที่ครอบครัวของเธอเอาความทุกข์ใจทุกอย่างมาลงไว้ตรงนี้…กับเขา “คุณไม่ควรให้เงินท่านไป เราตกลงกันแล้วนะ” เพราะครูซให้ท่านไปเยอะมากแล้ว และครอบครัวของเราเอาทุกอย่างมาจากเขามากเกินไปแล้ว มากจนเซเวียร์ไม่กล้าจะสู้หน้าเขา ไม่กล้าที่จะขออะไรอีก “แต่ฉันเป็นลูกเขยท่านนะลืมไปแล้วเหรอว่าเธอก็อยากได้ฉันเป็นผัวจนตัวสั่น แล้วคนดี ๆ อย่างฉันจะไม่ช่วยพ่อตายังไง…คนรู้เขาจะได้ครหาว่าฉันแล้งน้ำใจ อีกอย่างท่านก็ไม่ได้มาเอาเงินจากฉันเสียหน่อย แค่มาเอาของที่เธอฝากไว้ต่างหาก” ดวงตาสีน้ำข้าวสบตามองเธอ มุมปากหยักของเขายกขึ้นก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นใบหน้าคนฟังซีดเซียวไร้สีเลือดก็หัวเราะเสียงดังขึ้น ครูซหยุดงานในมือพับปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าสบตามองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ในอกของเขารู้สึกสะใจ เมื่อเห็นดวงตาเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง ๆ “คุณหมายถึง…” หัวใจของเซเวียร์เหมือนกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบเคล้น “มันอาจจะมีค่ากับเธอ แต่มันไม่ได้มีค่ากับพ่อเธอหรือกับฉัน!” เซเวียร์พยายามกอบกู้หัวใจตัวเองเอาไว้และกดความผิดหวังเอาไว้สุดกำลัง “พ่อเธอเป็นคนเก่งวาทศิลป์ เขาพูดนิดหน่อยฉันก็ใจอ่อนยอมให้ ตอนแรกเขาว่าจะมายืมเงิน แต่ฉันเห็นว่าที่เก็บไว้ก็รกลิ้นชักเปล่า ๆ ก็เลยคืนให้เจ้าของ” ครูซมองเธอแล้วยิ้ม แววตาของเขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่ได้ตัดสินใจเรื่องนี้ผิดพลาด เขาตั้งใจทำมันเป็นอย่างดี เซเวียร์เห็นมองเห็นความเกลียดชังที่ฉายชัดออกมาจากดวงตาของครูซ แม้จะมีหยาดน้ำตาบดบังไว้มากแค่ไหนก็ตาม หัวใจของเธอเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส “ฉันคิดอยู่นานว่าจะเอาคืนเธอยังไงดี ลืมเรื่องนี้ไปสนิท...พ่อเธอนี่ทั้งรักทั้งเกลียดอย่างที่เธอเคยบอกฉันจริง ๆ” ครูซยิ้มกว้างก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าภรรยา เขาหัวเราะใส่หน้าเธอพร้อมกับยกสองมือขึ้นลูบบ่าเล็กที่สั่นเทาเพราะร้องไห้อย่างหนัก “ทำทุกทางเพื่อแลกเงิน แม้ว่าลูกสาวสุดที่รักจะถูกเหยียบย่ำแค่ไหนก็ไม่สน คนแบบนั้นไม่สมควรจะเป็นพ่อใครจริง ๆ ใจร้ายใจดำมากเลยนะ” เขาพูดไปก็เอียงลำคอมองเธอไป เสียงหัวเราะทุ้ม ๆ ของเขายิ่งบาดลึกเข้าไปในหัวใจของเธอ “เพื่อใบหย่า…คุณต้องทำกับฉันถึงขนาดนี้เลยเหรอคะ” “ฉันไม่มีความสุขก็อย่าหวังว่าใครมันจะมี!!” *********** สวัสดีค่าาา พี่ครูซมาแล้วค่า มาตอนแรกก็แซ่บเลย เกียมกรงกันไว้ดี ๆ ค่ะ เก็บหมาในปากพี่ครูซขังหน่อย มีแต่ลิฟต์ที่เอามันลง จับหน่อยไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ปั่นไปได้ครึ่งเรื่อง นักเขียนสู้ชีวิตแต่นักอ่านอย่าสู้กลับนะงับ ขอคอมเมนต์เป็นกำลังใจหน่อยน้าาา จะได้มีแรงปั่นต่ออ่ะ อยากจะลงให้อ่านแบบรัว ๆ แต่ก็กลัวว่าจะขาดตอน รอปั่นจบจะลงทีเดียวนะคะ ช่วงนี้ก็มาวันหายวันนะ เดือนนี้ได้อ่านกันแน่ เป็นเรื่องยาวปกติค่ะ รักและคิดถึงทุกคนนะคะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more