Esra’nın Bakış Açısı
Karakolun o soğuk, floresan ışıklı koridorlarından çıkıp Mardin’in nemsiz ve keskin gecesine adım attığımızda, ciğerlerimdeki o sıkışma hissi biraz olsun hafifledi. Asel yanımdaydı; beni uçurumun kenarından çekip almıştı ama ruhum hâlâ o masada yankılanan "usulsüzlük" kelimesine takılı kalmıştı. Mesleğim, uykusuz gecelerim, ettiğim yemin... Hepsi bir çırpıda lekelenmeye çalışılmıştı.
Sencer’e baktım. Arabanın yanında durmuş, Hakan ile konuşuyordu ama gözleri sürekli üzerimdeydi. O bakışlarda sadece aşk yoktu; derin bir suçluluk ve hapsolmuş bir öfke de barınıyordu. Yanına yaklaştığımda Hakan sessizce uzaklaştı.
"Esra," dedi Sencer, ismimi söylerken sesi titredi. Ellerimi tutmak istedi ama karakolun önündeki polisleri ve ışıkları fark edince tereddütle geri çekil
