Pinatuloy ako ng mama ni Helena sa loob ng kanilang bahay. They even offered me a drink. Ako naman ay hindi naiwasang pasadahan ng tingin ang mga picture frames sa sala.
Nakita ko roon ang picture ni Helena noong graduation nila sa Amadeo College. May mga larawan din kung saan mas bata pa siya.
“Maupo ka, hija... it’s been a long time. Ngayon ka lang... napagawi rito sa El Amadeo?” tanong ng mama ni Helena na muling sumulpot sa sala.
She couldn’t live me alone, kaya siguro bumalik agad. Ngumiti naman ako at nakita rin ang mga medalya ni Helena. I know she’s smart since childhood. Parte sila ng student council noon and she was always a promising leader.
“Opo. It’s been six years,” sabi ko nang hinarap ito.
Agad itong ngumiti nang nagtama ang paningin namin. She also smiles the way
