“Sigurado ka ba rito, Silvien?” tanong ko habang lumapit sa kabayo. May araw pa, ngunit hindi na ganoon katingkad, at mukhang trip talaga ‘to ni Silvien ngayong araw!
“Yeah, come here.”
Pinalapit niya ako at sinuot ang isang helmet sa aking ulo. Hindi na rin ako nagreklamo at hinayaan siya. Abot na abot niya naman ako dahil matangkad siya.
Namaywang ako at nag-iinit ang mukha. Para lamang maiwasan ang kaniyang tingin, tinuon ko iyon doon sa kabayo. Isa lang ang kabayo ngayon.
Hindi ko mapigilan ang aking excitement, at kahit subukan ko pang ipunin ‘yon sa aking dibdib, it’s dripping.
Sinulyapan ni Silvien ang tinatago ko sa aking likuran, bago muling inangat ang tingin. He raised his brows.
“Ano ‘yan?”
“H-Huh? Wala!” Umiling ako.
“Tss... ano nga?” marahan niya pa ring tano
