" หายไปไหนวะ " ผมกวาดสายตามองหาลดาหลังจากที่เดินกลับเข้ามาในร้าน
ย้อนไปเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
ติ๊ดดดๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่ผมกำลังนั่งรอลดาลองชุดอยู่ที่ร้านตัดเสื้อ
" อึ้มม ว่า " ผมกดรับสายของไอ้วินที่โทรเข้ามา
( มึงอยู่ไหน..) มันเอ่ยถามผมสั้นไป
" ห้าง x " ผมเองก็ตอบมันสั้นๆเช่นกัน
" ขึ้นไปรับพิชบนห้องทำงานแล้วพาไปส่งที่คอนโดให้กูหน่อย " มันพูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเครียด
" งานมีปัญหา ? " ผมเอ่ยถามสั้นๆเพราะไม่อยากเซ้าซี้มันมาก ถ้าหนักเกินกำลังมันคงเอ่ยปากขอความช่วยเหลือเอง ผมกับมันมีนิสัยค่อนข้างเหมือนกันคือ ถ้ามีปัญหาจะแก้ไขด้วยตัวเองก่อน แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆก็จะเอ่ยปากขอความช่วยเหลืออีกฝ่าย อย่างที่เคยบอกผมกับมันเป็นเหมือนพี่น้องกัน
" นิดหน่อย " มันว่า
" อึ้มๆ เดี๋ยวกูไปส่งเอง มึงทำงานต่อเถอะ " ผมบอกมันไปเพื่อที่มันจะได้หมดห่วงไปอีกเรื่อง ไม่มีเวลามารับพิชชาเนี้ยนะนิดหน่อยของมัน
