ชะตารักนายหัวจอมทัพ

ตอนที่19 ขอบคุณที่ให้เขาเกิดมา

ชะตารักนายหัวจอมทัพ

เวลาต่อมา 20:05 น

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ด้านเข็มมุกที่เตรียมจะเข้านอน พอได้ยินเสียงเคาะประตูเธอจึงเดินมาเปิดประตูให้คนด้านนอก พอเห็นว่าเป็นใครที่มาเคาะประตูห้องก็ทำเอาตกใจไม่น้อย

"ราเชนทร์... มีอะไร"

"มีเรื่องจะคุยด้วย ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม"

"แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย" เข็มมุกปฏิเสธออกไปทันทีอย่างไร้เยื่อใย แต่ทว่าขณะนั้นเอง

แกรก!

พรึ่บ!

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูจากห้องข้างๆ ซึ่งเป็นห้องของลูกสาว เข็มมุกก็ดึงราเชนทร์เข้ามาในห้องตัวเองแล้วรีบปิดประตูอย่างเสียไม่ได้เพราะกลัวลูกสาวจะเห็นเข้า

"มีอะไรก็รีบๆพูดมา"

"คุณอยู่กรุงเทพไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาเป็นแม่บ้านที่นี่ได้"

"ไม่ใช่เรื่องของนาย"

"โอเค เรื่องที่คุณมาทำงานที่นี่เดี๋ยวผมค่อยไปถามไอ้ทัพเอาก็ได้ แต่ผมมีอีกเรื่องที่อยากจะถามเธอ"

เข็มมุกเลือกที่จะไม่พูดอะไร ยืนกอดอกมองไปอีกทางด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์ กระทั่งอีกคนถามมา

"หนูของขวัญเป็นลูกของผมใช่ไหม"

เข็มมุกได้ยินเช่นนั้นก็หันกลับมามองคนตรงหน้าที่เคยเป็นคนรักเก่าทันที

ทั้งคู่เคยคบกันตอนเรียนมหาลัย ในตอนนั้นราเชนทร์ขึ้นไปเรียนต่อมหาลัยที่กรุงเทพจึงได้รู้จักกับเข็มมุก กระทั่งตกลงคบหากัน แล้วเข็มมุกก็ดันพลาดท้องขึ้นมา ราเชนทร์จึงคิดว่าของขวัญต้องเป็นลูกของเขากับเข็มมุกในตอนนั้นแน่นอน แต่ทว่าเข็มมุกกลับหัวเราะเย้ยหยันออกมา

"หึ น่าขำจริงๆ นายเอาอะไรมามั่นใจเหรอว่าลูกของฉันเป็นลูกของนาย"

"ก็ที่กินข้าวกันเมื่อกี้ไอ้ทัพมันบอกอยู่ว่าหนูของขวัญอายุสิบแปด ถ้านับระยะเวลาตอนที่คุณตั้งท้องลูกของเรา ลูกของเราก็คงโตมาอายุเท่าหนูของขวัญในตอนนี้"

"ที่พูดมาเนี่ย นายคงลืมไปแล้วสินะว่าตอนนั้นที่นายรู้ว่าฉันท้องแล้วนายเอาอะไรมาให้ฉันกิน"

สิ้นเสียงของเข็มมุก ก็ทำเอาราเชนทร์ถึงกับชะงักนิ่งไป พอย้อนคิดถึงเรื่องวันนั้นความรู้สึกผิดก็ประเด่ประดังเข้ามาอีกครั้ง เพราะเกือบยี่สิบปีมานี้เขาไม่เคยไม่รู้สึกผิดกับเรื่องนี้เลย เขายังจำได้ดีว่าในตอนนั้นที่เขารู้ว่าเข็มมุกท้อง ด้วยความที่ยังเด็กและห่วงอนาคตของตัวเองเขาจึงให้เข็มมุกทำลายเด็กในท้อง แต่นี่มันก็ไม่ใช่ความคิดของเขาเสียทีเดียว หลังจากที่เขารู้ว่าเข็มมุกท้องเขาได้ปรึกษาเรื่องนี้กับเพื่อนที่เขาไว้ใจมากที่สุดและพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง เมื่อเพื่อนแนะนำให้เขาทำลายเด็กในท้องของเข็มมุกเพื่อที่ว่าจะได้ไม่มีก้อนเลือดแค่ก้อนเดียวมาทำลายอนาคตของเขา ตอนนั้นเขาสนใจแค่อนาคตของตัวเองจึงเลือกที่จะเชื่อเพื่อน ซึ่งในตอนนั้นเข็มมุกตั้งท้องได้แค่เพียงสองสัปดาห์ เขาจึงทำตามที่เพื่อนบอกโดยการซื้อยาขับเลือดให้เข็มมุกกิน เพราะคิดว่าท้องอ่อนๆกินยาขับเลือดก็จะทำลายก้อนเลือดก้อนเนื้อเยื่อในท้องของเธอได้แล้ว

แต่ทว่าหลังจากวันที่เขาเอายาขับเลือดให้เข็มมุก เธอก็หายไปจากชีวิตของเขา ขาดการติดต่อไปเลย เขาจึงไม่รู้ว่าเธอได้กินยาขับเลือดที่เขาให้ไปหรือเปล่า ตอนแรกเขาก็พยายามตามหาแล้ว แต่เมื่อไร้วี่แววที่จะเจอเธอ เขาจึงทำได้แค่ปล่อยผ่าน จนกระทั่งวันนี้ อาจเป็นเพราะชะตาชีวิตจึงพาให้เขาและเธอหวนกลับมาเจอกัน

"คุณ... กินยานั่นเหรอ" ราเชนทร์ถามออกไปอย่างไม่เต็มเสียง รู้สึกกลัวกับคำตอบที่จะได้ยิน

"หึ นายคิดว่าไงล่ะ"

"ไม่จริง ผมไม่เชื่อ ถ้าคุณกินยานั่นจริงจะมีของขวัญออกมาได้ยังไง"

"นายไม่คิดบ้างเหรอว่าของขวัญเป็นลูกของฉันกับคนอื่น เด็กที่ฉันท้องกับนายในตอนนั้นได้ตายไปแล้ว เพราะฉันได้กินยาขับเลือดที่พ่อมันให้มา น่าเสียดายที่เด็กคนนึงไม่มีโอกาสได้ลืมตามาดูโลกเพราะมีพ่อที่ไร้หัวใจ ทำร้ายแม้แต่ลูกตัวเองได้ลง"

"ผมรู้ว่าผมมันเลว แต่ผมไม่เชื่อว่าคุณจะกินยานั่น เพราะถ้าคุณแท้งลูกของเราด้วยอายุของขวัญในตอนนี้คุณก็ต้องตั้งท้องของขวัญในทันทีที่คุณแท้งอย่างนั้นเหรอ ผมคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่คุณจะท้องกับคนอื่นได้ไวขนาดนั้น อีกอย่างถึงของขวัญจะหน้าตาเหมือนคุณแต่ก็มีส่วนคล้ายผมอยู่บ้าง ผมมั่นใจว่าของขวัญคือลูกของผม คุณจะโกหกผมไปถึงไหนเข็มมุก"

"ถ้านายมั่นใจขนาดนั้นก็เดินไปบอกของขวัญสิว่านายคือพ่อ"

"ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าของขวัญคือลูกของผม"

"ถ้าใช่แล้วยังไง นายกล้าไหมล่ะ กล้าไปบอกของขวัญไหมว่านายคือพ่อ พ่อที่เอายาทำแท้งให้แม่ของเธอกิน นายกล้าพูดไหม ถ้านายกล้าฉันก็จะยอมรับให้นายเป็นพ่อของลูกฉัน แต่ฉันไม่รับประกันว่าลูกฉันจะอยากให้นายเป็นพ่อหรือเปล่าถ้ารู้ว่าคนเป็นพ่อคือคนที่ไม่อยากให้ตัวเองเกินมา ถ้าเป็นฉันรู้แบบนี้สู้ไม่มีพ่อจะดีกว่า"

"ผมรู้ว่าผมมันเลวมาก ตอนนั้นผมคิดถึงแต่อนาคตของตัวเอง ผมคิดน้อยเกินไป ผมมันเห็นแก่ตัว ผมขอโทษ ผะ"

"พอเถอะฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวอะไรทั้งนั้น ออกไปได้แล้วฉันจะนอน" เข็มมุกพูดแทรกขึ้นเพราะเธอไม่อยากฟังคำแก้ตัวของอีกคนไปมากกว่านี้ แค่นี้ก็รู้สึกสะอิดสะเอียนจะแย่อยู่แล้ว จะมาขอโทษและรูุ้สึกผิดในตอนนี้ให้มันได้อะไรขึ้นมา หากวันนั้นเธอเลือกที่จะกินยาขับเลือดตามที่ผู้ชายคนนี้สั่ง เธอก็คงไม่ได้เจอหน้าลูกสาวที่น่ารักของเธอ เพราะความเป็นแม่เธอจึงตัดสินใจเก็บลูกเอาไว้ ทุกวันนี้เธอรู้สึกขอบคุณตัวเองตลอดที่ตัดสินใจถูกต้อง ไม่งั้นเด็กคนนึงคงไม่ได้ลืมตามาดูโลก คงไม่ได้ใช้ชีวิตที่สดใสแบบนี้

"ขอบคุณนะเข็ม ขอบคุณที่คุณไม่กินยานั่น ขอบคุณที่ให้เขาเกิดมา คุณเลี้ยงเขาได้ดีมาก ลูกของเราเป็นเด็กที่น่ารักมากเลยนะ" ขณะที่พูดน้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เขารู้สึกขอบคุณผู้หญิงตรงหน้าคนนี้จากใจจริง และซาบซึ้งกับความเป็นแม่ของเธอมาก โดยไม่รู้จะขอบคุณยังไงดีกับการที่เธอเลือกเก็บเด็กเอาไว้ ทำได้แค่ขอบคุณแม้จะรู้ดีว่าเธอคงไม่ซาบซึ้งกับคำขอบคุณของเขาก็ตาม

"พูดจบยัง พูดจบก็ออกไปได้แล้ว และฉันขอเตือน ถ้านายไม่อยากให้ลูกฉันเกลียดนาย นายก็ห้ามพูดอะไรที่ไม่ควรพูดเด็ดขาด เพราะเด็กคนนึงคงรับไม่ได้ถ้ารู้ว่าพ่อของตัวเองเห็นเธอเป็นเพียงแค่ก้อนเลือดที่ไม่มีค่า คิดทำลายทิ้งก็ไม่รู้สึกอะไร"

"ผมรู้ ผมคงรับไม่ได้เหมือนกันถ้าลูกเกลียดผม ผมรู้ดีว่าผมมันเลวมากจริงๆ"

"พอได้ล่ะ ฉันไม่อยากมาฟังนายพูดพร่ำอยู่ตรงนี้หรอกนะ ออกไปได้แล้วฉันจะนอน"

"ผมไปก็ได้ แต่ผมขอมาดูแลลูกบ้างได้ไหม ผมอยากพูดคุยกับลูก อยากซื้อโน่นซื่อนี่ให้เขา อยากทำหน้าที่พ่อบ้าง ได้ไหม"

"....."

"ตอนนี้ผมโสด ผมเคยแต่งงานมาก่อนแต่ก็หย่าไปแล้ว ผมอยู่ในสถานะพ่อหม้าย ไม่มีลูกติด ตอนนี้ผมไม่มีพันธะอะไรทั้งนั้น"

"แล้วนายจะมาบอกฉันเพื่อ ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องของนาย"

"ผมก็กำลังจะบอกว่าผมสามารถดูแลลูกของเราได้เต็มที่ไง เพราะว่าผมไม่มีพันธะอะไร ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมเคยทำกับคุณกับลูกมันเลวร้ายมาก ผมไม่ควรจะเป็นพ่อของขวัญด้วยซ้ำ แต่อย่างน้อยก็ให้ผมได้รักลูกบ้างได้ไหม ให้ผมได้ทำอะไรเพื่อลูกบ้าง ได้ไหมเข็ม"

"อยากทำอะไรก็ทำ แต่อย่าให้มันมากเกินไปก็พอ"

สิ้นเสียงของเข็มมุก ราเชนทร์ก็ยิ้มกว้างออกมาได้ทันที และด้วยความดีใจจึงเผลอกอดคนรักเก่าอย่างลืมตัว

หมับ!

"ขอบคุณนะเข็ม ขอบคุณจริงๆที่ให้โอกาสผมได้ดูแลลูกของเรา"

"นี่นาย! ปล่อยนะ! อย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉัน!" เข็มมุกโวยวายพร้อมกับดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของอีกคน จึงทำให้เขาได้สติรีบปล่อยกอดเธอทันที

"ขอโทษ ผมดีใจมากไปหน่อยเลยลืมตัวน่ะ"

"พูดมาก ออกไปได้แล้วฉันจะนอน"

เมื่อโดนไล่ครั้งแล้วครั้งเล่า คราวนี้ราเชนทร์ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเลือกที่จะหันหลังให้แล้วเดินออกไปจากห้องของคนรักเก่าแต่โดยดี แต่ทว่าแค่เพียงได้กอดเธอเมื่อครู่ก็ทำให้หวนนึกถึงสัมผัสที่คุ้นเคยอีกครั้ง หวนนึกถึงวันเก่าๆที่เคยรักกันแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆแต่มันก็เป็นช่วงเวลาดีๆที่น่าจดจำ

ในช่วงเวลาของการเติมโตเป็นผู้ใหญ่ ผ่านผู้คนมามากมาย ถึงแม้ว่าเขาจะปันใจไปรักคนอื่นและผ่านการแต่งงานมาแล้ว แต่ก็ใช่ว่าเขาจะลืมเธอ เพราะเธอคือรักแรกของเขา เป็นรักเดียวที่เขาจดจำไม่เคยลืม...