ชะตารักนายหัวจอมทัพ

ตอนที่10 ง้อเด็ก

ชะตารักนายหัวจอมทัพ

หลังจากซื้อของเสร็จ บัวก็มาส่งของขวัญที่หน้าบ้านของนายหัว ด้านของขวัญที่ลงจากท้ายรถของน้าสาว ก็ไม่ลืมที่จะถอดเสื้อคลุมแขนยาวคืนให้น้าสาวของเธอที่ให้ยืมมาใส่กันแดดก่อน จากนั้นก็เอ่ยขอบคุณพร้อมกับพนมมือไหว้

"ขอบคุณน้าบัวมากนะคะที่พาหนูไปซื้อของ"

"ไม่เป็นไร คราวหลังอยากไปไหนก็มาบอกน้าได้ตลอด เดี๋ยวน้าพาไปเอง"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

"จ้ะ แล้วอย่าลืมบอกแม่ให้แวะไปกินเลี้ยงด้านหลังคืนนี้ด้วยล่ะ ถ้าไม่ไปน้าจะมาตามถึงที่นะบอกก่อน"

"ค่ะ หนูกับแม่ไปแน่นอนค่ะไม่ต้องห่วง"

"จ้ะ งั้นน้าไปก่อนนะ"

"ค่ะ" ของขวัญพยักหน้าตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มๆ

จากนั้นบัวก็ขับรถกลับไปทางบ้านพักด้านหลังทันที ส่วนของขวัญก็เดินกลับเข้าบ้านโดยไม่รู้เลยว่ามีดวงตาคมกริบคู่หนึ่งแอบมองเธอตั้งแต่ที่เธอซ้อนท้ายรถของบัวกลับบ้านมาแล้ว กระทั่งได้ยินเสียงทุ้มดังมาจากด้านข้าง...

"ไปไหนมาเหรอ"

สองเท้าเล็กจึงหยุดชะงักทันทีโดยไม่ทันจะเดินถึงประตูบ้าน ก่อนจะหันไปมองตามเสียง ขณะที่เจ้าของเสียงกำลังเดินมาหาเธอ

"นายหัว" เธอดูมีสีหน้าตกใจเมื่อเห็นเขา

"ว่าไง ไปไหนมาหื้ม" น้ำเสียงอ่อนโยนที่เอ่ยถามย้ำกับสีหน้าของเขาที่ดูใจดีผิดกับเมื่อคืน ทำให้เด็กสาวรู้สึกดีคลายความกลัวลงมาได้เยอะ

"หนูไปซื้อของกับน้าบัวที่เซเว่นข้างตลาดสดมาค่ะ พอดีหนูมีของใช้ส่วนตัวที่ต้องซื้อเลยวานให้น้าบัวพาไปค่ะ" เธอเอ่ยตอบขณะชูถุงของใช้ส่วนตัวในมือที่ซื้อมาให้อีกคนดู

"คราวหลังบอกฉันก็ได้เดี๋ยวฉันพาไปเอง"

"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ งั้นหนูขอตัวเข้าบ้านก่อน" พูดจบของขวัญก็ตั้งท่าจะเดินเข้าบ้าน แต่ก็ถูกมือใหญ่คว้าแขนเอาไว้เสียก่อน

หมับ!

"ยัยหนูยังโกรธฉันเรื่องเมื่อคืนสินะ"

ของขวัญได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย เนื่องจากไม่รู้จะพูดหรือตอบยังไงดี จะบอกว่าโกรธก็ไม่เชิง จะบอกว่าไม่โกรธก็ไม่ใช่

"เงียบแบบนี้แสดงว่าโกรธฉันจริงๆด้วย"

"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ หนูแค่..." อยู่ๆก็หยุดพูดไปกระทันหัน จนอีกคนต้องเอ่ยถามต่อ

"แค่อะไร"

"หนูแค่กลัว ตอนนายหัวดุนายหัวน่ากลัวมากค่ะ" พูดจบก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่กล้าสบตาอีกคน

"ขอโทษ" คำขอโทษจากปากของนายหัวจอมทัพที่ไม่เคยพูดออกมาง่ายๆ แต่กับเด็กสาวตรงหน้า เขากลับพูดมันออกมาอย่างเต็มใจและไม่ต้องคิดให้เยอะ

ด้านของขวัญเมื่อได้ยินคำขอโทษจากปากอีกคน เธอจึงเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของคำขอโทษทันที

"นายหัวเป็นผู้ใหญ่ ไม่จำเป็นต้องมาขอโทษเด็กอย่างหนูก็ได้ค่ะ"

"จะบอกว่าฉันแก่งั้นเหรอ" แม้จะเข้าใจในความหมายของเด็กสาว แต่ก็อดที่จะแกล้งไม่ได้ เพราะเธอน่ารักน่าหมั่นเขี้ยวจนอยากแกล้งเสียหน่อย

"เปล่านะคะ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้น" ของขวัญรีบส่ายหน้าตอบปฏิเสธไปทันควัน สีหน้าตื่นตกใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"ฉันล้อเล่น" พูดจบปากหนาก็ระบายยิ้มบางๆออกมา ทำเอาเด็กสาวถึงกับหน้ามุ่ยที่โดนคนแก่หลอกเข้าให้

"นายหัว แกล้งหนูเหรอ"

"หึๆ" จอมทัพถึงกับหลุดขำเอ็นดูเด็กน้อยตรงหน้าที่เหมือนจะไม่พอใจเขาที่ไปแกล้งเธอ

"หนูไม่คุยกับนายหัวแล้ว" เธอพูดอย่างกระเง้ากระงอด พูดจบก็ตั้งท่าจะเดินเข้าบ้านไปอีกครั้ง ทว่าก็ถูกมือใหญ่คว้าแขนเอาไว้เช่นเดิม

หมับ!

"เดี๋ยวสิเรายังคุยกันไม่จบเลย แขนยัยหนูเมื่อคืนเจ็บมากไหม" ถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงและรู้สึกผิดต่อเธอจริงๆ พลางมองหน้าเด็กสาวสลับกับแขนเรียวเล็กข้างที่เขาเผลอลงมือออกแรงบีบเมื่อคืน

"ไม่แล้วค่ะ ที่จริงก็ไม่ได้เจ็บขนาดนั้น"

"หายเจ็บก็ดีแล้ว แล้วยัยหนูยังกลัวฉันอยู่ไหม"

"ก็ถ้านายหัวไม่ดุ หนูจะกลัวนายหัวทำไมล่ะคะ"

"หมายถึงตอนนี้ ยัยหนูยังกลัวฉันอยู่รึเปล่า"

"ไม่แล้วค่ะ แต่ถ้านายหัวดุหนูอีกหนูก็จะกลัวนายหัวอีก"

"หึ นี่กำลังจะบอกให้ฉันห้ามดุสินะ เพราะถ้าฉันดุยัยหนูก็จะกลัวฉันอีก"

สิ้นเสียงทุ้ม เด็กสาวจึงพยักหน้าหงึกๆแทนคำตอบ ขณะที่เม็มปากเล็กน้อยมองคนตัวโตตรงหน้าตาปริบๆ จนเขาที่มองอยู่ยิ้มตามด้วยความเอ็นดู ก่อนจะยกมือใหญ่ขึ้นมาวางบนศีรษะเล็กแล้วลูบเบาๆอย่างทะนุถนอม

"ต่อไปฉันจะไม่ดุหนู ถ้าหนูไม่ดื้อและเป็นเด็กดีเชื่อฟังฉัน"

"หมายถึงถ้าหนูดื้อและไม่เชื่อฟัง หนูจะโดนนายหัวดุอีกเหรอคะ"

"ใช่แล้ว เด็กดื้อไม่เชื่อฟังก็ต้องโดนดุโดนตีไม่ใช่เหรอ"

"โดนตีด้วยเหรอคะ" เด็กสาวถามด้วยสีหน้าเหวอ ทำเอาอีกคนที่มองอยู่ถึงกับหลุดยิ้มด้วยความเอ็นดูปนขำกับสีหน้าของเธอ ที่ดูตกใจราวกับเห็นผี

"แน่นอน ถ้ายัยหนูเป็นเด็กดีและเชื่อฟังก็ไม่ต้องกลัวโดนดุโดนตีหรอกนะ"

"จริงด้วย หนูออกจะเป็นเด็กดีหนูจะกลัวทำไมเนอะ" พอคิดได้เช่นนี้ก็รู้สึกสบายใจ เพราะเธอมั่นใจว่าตัวเองเป็นเด็กดีไม่ดื้อและเชื่อฟังผู้ใหญ่อยู่แล้ว แล้วจะกลัวทำไมกับการโดนดุโดนตี

นาทีนี้ความน่ารักของเด็กสาวตรงหน้ามันกระแทกใจคนแก่เข้าอย่างจัง คำพูดคำจาของเธอที่พูดออกมาแต่ละคำมันช่างน่ารักน่าเอ็นดูไปหมด จนเขาแทบทนไม่ไหวอยากจะจับเธอมาฟัดแก้มให้หายหมั่นเขี้ยว แต่ทว่าก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น ก่อนจะเอ่ยพูดเปลี่ยนเรื่องแทนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง แม้มันจะไม่ช่วยอะไรเลยก็ตาม

"เมื่อกี้บัวชวนไปกินเลี้ยงกับคนงานคืนนี้ด้วยใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ"

"แล้วยัยหนูจะไปใช่ไหม"

"ไปอยู่แล้วค่ะ"

"ดีเลย งั้นไปพร้อมฉัน ทางข้างหลังมันไม่มีไฟ ตอนค่ำเดินมืดๆมันอันตราย ในป่ายางแบบนี้พวกสัตว์มีพิษมันเยอะ เดี๋ยวฉันพาไปเอง"

"ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจะไปบอกแม่ว่ารอไปพร้อมนายหัว"

"ดีมากยัยหนู งั้นหนูเข้าบ้านเถอะ" ไม่พูดเปล่า ยื่นมือใหญ่ไปขยี้ผมเด็กสาวเบาๆอย่างนึกหมั่นเขี้ยวปนเอ็นดู ก่อนที่เธอจะยิ้มหวานให้เขาแล้วเดินเข้าบ้านไปโดยมีเขายืนมองตามหลังเธอด้วยสายตาเอ็นดู

...วันนี้ทั้งวันเขาแทบจะไม่เป็นอันทำงานเพราะเอาแต่คิดว่าจะง้อหรือขอโทษเธอยังไงดี เนื่องจากไม่เคยง้อใครมาก่อน ยิ่งง้อเด็กอีกยิ่งไม่รู้ว่าต้องทำยังไง แต่ทว่ายามนี้เมื่อเข้าใจกันแล้วก็สบายใจขึ้นมาเป็นกอง ราวกับยกเรื่องหนักอึ้งออกจากอก จากคราแรกที่คิดไม่ตกเอาแต่กังวลเรื่องของเธอ ตอนนี้กลับแทนที่ด้วยความรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจแทน...