ชะตารักนายหัวจอมทัพ

ตอนที่26 เด็กกูมึงห้ามยุ่ง

ชะตารักนายหัวจอมทัพ

กระทั่งขับรถมาได้ครึ่งทางรถก็ติดไฟแดง เป็นจังหวะพอดีกับที่เด็กสาวรู้สึกตัวตื่น ร่างบางจึงค่อยๆผละตัวออกจากอกแกร่ง ก่อนจะหันใบหน้ากวาดสายตามองไปรอบๆก็เห็นว่ารถกำลังอยู่บนถนนจากภาพจำก่อนที่จะหลับไปยังอยู่ที่มหาลัยอยู่เลย ไม่นานก็ได้ยินเสียงทุ้มพูดขึ้นข้างหู

"ตื่นแล้วเหรอยัยหนู"

ใบหน้าน่ารักจึงหันมามองอีกคนทันที ก่อนเสียงหวานจะเอ่ยพูดออกมาเชิงเป็นคำถาม

"หนูเผลอหลับไปเหรอคะ"

"อือ"

"แล้วทำไมนายหัวไม่ปลุกหนูล่ะคะ"

"ก็ฉันเห็นยัยหนูหลับสบายเลยไม่อยากปลุก"

"นายหัวก็เลยขับรถมาทั้งอย่างนี้เลยเหรอคะ"

"ใช่"

"แต่มันอันตรายนะคะ ให้หนูนั่งแบบนี้นายหัวจะขับรถไม่สะดวก"

"ฉันบอกตอนไหนว่าไม่สะดวก"

สิ้นเสียงทุ้มของขวัญก็เงียบไป เลือกที่จะไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะขยับตัวตั้งท่าจะลุกไปนั่งอีกฝั่งตรงที่ของตัวเอง ทว่าอีกคนก็ดันห้ามไว้พร้อมกับมือใหญ่จับกดเอวบางของเธอให้นั่งลงบนตักเขาเช่นเดิม

"จะขยับไปไหน"

"ก็ไปนั่งที่หนูไงคะ"

"ไม่ต้อง นั่งตรงนี้แหละ"

"แต่ว่า"

"รังเกียจฉันเหรอ"

ไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น เขาก็พูดแทรกขึ้นมา ก่อนที่เธอจะเอ่ยตอบกลับไป

"เปล่านะคะ หนูแค่กลัวว่านายหัวจะขับรถไม่สะดวก แล้วการที่หนูนั่งตักนายหัวแบบนี้มันก็ไม่เหมาะสมด้วยค่ะ"

สิ้นเสียงหวานก็ไฟเขียวพอดี จอมทัพจึงขับรถต่อ โดยที่เด็กสาวก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งบนตักเขาอย่างนั้น ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยถามต่อจากบทสนทนาเมื่อครู่

"เมื่อกี้ยัยหนูบอกว่านั่งบนตักฉันมันไม่เหมาะสม ไหนบอกมาสิว่าไม่เหมาะสมยังไง"

"ก็เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน ชายหญิงใกล้ชิดกันแบบนี้มันไม่เหมาะสมค่ะ อีกอย่างนายหัวก็มีคนที่ชอบอยู่แล้ว ถ้าเกิดเธอคนนั้นรู้ว่านายหัวใกล้ชิดกับผู้หญิงคนอื่นแบบนี้คงไม่ดีแน่"

จอมทัพมองหน้าเด็กสาวนิ่งๆโดยไม่ได้พูดอะไรกลับไป สายตาที่เขาใช้มองเธอในตอนนี้มันยากเกินที่จะคาดเดา จากนั้นก็ละสายตาจากใบหน้าน่ารักแล้วมองไปยังถนนเบื้องหน้า ตั้งใจขับรถไปเรื่อยๆ ไม่คิดจะพูดอะไรออกมาอีก

ของขวัญที่เห็นว่าจู่ๆอีกคนเงียบไปเฉยเลย เธอก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรอีกเช่นกัน ก่อนจะหันมองไปอีกทาง

เมื่อภายในรถตกอยู่ในความเงียบ ไม่นานร่างบางก็ค่อยๆเอนกายซบอกแกร่งอีกครั้ง ไม่พอยังถูไถใบหน้ากับอกแกร่งราวกับกำลังออดอ้อนอีกคน ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอกล้าทำเช่นนี้ได้ แค่รู้สึกว่าอยากทำตามใจตัวเองสักครั้ง แต่ยิ่งได้ใกล้ชิดยิ่งได้สัมผัสตัวเขา ก็ยากที่จะหักห้ามใจไม่ให้ทำมากกว่านี้ สองแขนเรียวเล็กจึงเลื่อนมาโอบกอดเอวสอบเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะหลับตาพริ้มซึบซับกอบโกยสัมผัสอบอุ่นจากกายแกร่งให้ได้มากที่สุดและนานเท่าที่จะนานได้ หากอีกคนไม่ปฏิเสธหรือผลักไส เธอก็จะกอดเขาไปแบบนี้เรื่อยๆ

ทุกการกระทำของเด็กสาวทำเอาคนอายุมากใจเต้นสั่นระรัวด้วยความตื่นเต้น รู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจไปหมด จนกลัวว่าเด็กสาวจะได้ยินเสียงหัวใจของตนที่มันเต้นโครมครามอยู่ภายในอกข้างซ้าย การกระทำของเธอคล้ายกับกำลังอ้อนเขา แต่มันจะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร เธอไม่ได้ชอบเขาจะมาอ้อนเขาทำไม เมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ว่าการกระทำเช่นนี้ของเด็กสาวมันหมายความว่ายังไง เขาจึงเลือกปล่อยเลยตามเลย เพราะถึงอย่างไรก็เข้าทางเขาอยู่แล้ว

จากนั้นมือใหญ่ข้างหนึ่งจึงปล่อยจากพวงมาลัยรถมาจับศีรษะเล็กไว้แทน ก่อนจะลูบหัวเธอเบาๆ ขณะเดียวกันปากหนาก็ระบายยิ้มตลอดเวลาด้วยความเอ็นดูเด็กน้อยบนตักที่ช่างน่ารักน่าเอ็นดูอะไรอย่างนี้

...

หลังจากของขวัญนั่งกอดอีกคนตลอดทางจนกลับถึงบ้าน เธอก็ผละตัวออกจากเขาแล้วพากันลงจากรถโดยไม่มีคำพูดใดๆระหว่างเธอกับเขา ต่างคนต่างเงียบ ใช้แค่สายตามองกันและกัน แต่มันก็ยากเกินที่จะคาดเดาความรู้สึกของอีกฝ่าย

ทว่าขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินเข้าบ้าน ฝั่งโก้หลานลุงแสงที่มาติดพันของขวัญก็ขับรถมาจอดหน้าบ้าน ก่อนจะเอ่ยเรียกของขวัญ

"น้องขวัญ"

ของขวัญจึงหันไปมองเช่นเดียวกับจอมทัพที่มองไปยังโก้ด้วยสายตาเข้มดุ ก่อนจะได้ยินเสียงหวานเอ่ยถามโก้ที่กำลังเดินมาทางตนกับเด็กสาว

"มีอะไรคะพี่โก้"

"พี่ซื้อหนมมาให้" (พี่ซื้อขนมมาให้) โก้ยื่นถุงใบใหญ่ที่มีขนมมากมายหลายอย่างอยู่ในถุงให้ของขวัญ เหมือนเช่นครั้งก่อนๆที่มักจะซื้อขนมมาจีบเธอบ่อยๆในช่วงระยะที่เธอมาอยู่ที่นี่

"อีกแล้วเหรอคะ วันก่อนหนูบอกไปแล้วว่าไม่ต้องซื้อมาให้หนูแล้ว เปลืองเงินพี่โก้เปล่าๆ" ด้วยความเกรงใจของขวัญจึงพูดประมาณนี้ทุกครั้งที่โก้ซื้อขนมมากมายมาให้เธอ อีกอย่างเธอไม่อยากให้ความหวังโก้ ขนมที่โก้ให้มาบางครั้งเธอก็รับบ้างไม่รับบ้าง ที่รับเพราะกลัวจะเสียน้ำใจ แต่ครั้งไหนปฏิเสธได้ก็ปฏิเสธ แต่ทว่าโก้ก็ยังไม่ลดละความพยายาม

"ไม่พรือ เพื่อน้องขวัญเหม็ดตัวพี่กะยอม" (ไม่เป็นไร เพื่อน้องขวัญหมดตัวพี่ก็ยอม)

ด้านจอมทัพที่เคยได้ยินเข้าหูมาบ่อยๆว่ามีเด็กหนุ่มในหมูบ้านแวะเวียนมาขายขนมจีบให้เด็กสาวกันไม่ขาด โดยเฉพาะโก้ที่ไม่เคยมามือเปล่า คอยซื้อขนมมาให้เด็กสาวอยู่เรื่อย แต่เพราะตัวเขามีงานมากมายต้องทำ วันๆอยู่แต่ในไร้ในสวน ไม่เคยมาทันจังหวะที่มีคนมาขายขนมจีบให้เด็กสาว แต่ในเมื่อครั้งนี้ทันเห็นโก้มาพอดี เขาคงต้องจัดการให้เด็ดขาด

แต่ก่อนเขาคิดว่าโก้แค่แซวแค่หยอกเด็กสาวเล่นตามประสา แต่เห็นทีตอนนี้คงปล่อยไว้ไม่ได้ เพราะกลัวว่าเด็กน้อยของเขาจะหวั่นไหวให้ชายอื่นที่หนุ่มกว่าเขา แม้จะไม่ได้กลัวคู่แข่งเพราะมั่นใจในตัวเองมากพอ แต่เพราะอีกฝ่ายมีแต่หนุ่มๆรุ่นราวคราวเดียวกับเด็กสาว เป็นวัยที่เหมาะสมกัน เขาไม่อาจวางใจ จึงตำหนิโก้ออกไปน้ำเสียงเข้มดุไม่ต่างจากใบหน้า

"ให้มันน้อยๆหน่อยไอ้โก้ มึงอย่าเยอะให้มาก"

"ไอ้หยา นายหัวอย่าขัดตะ ผมจีบสาวอยู่" (โธ่ นายหัวอย่าขัดสิ ผมจีบสาวอยู่) ทว่าโก้ก็ไม่มีสลดยังคงเดินหน้าที่จะจีบหญิง จอมทัพจึงพูดออกมาอีกครั้งน้ำเสียงแข็งประหนึ่งเป็นคำสั่งเด็ดขาด

"แต่กูไม่อนุญาตให้มึงจีบหนูของขวัญ"

"เอ๊า ไซร์หราวนายหัว ไซร์ที่ไม่ให้ผมจีบน้อง" (เอ๊า ทำไมอะนายหัว ทำไมถึงไม่ให้ผมจีบน้อง) โก้งุนงงไม่น้อย ไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนถึงจีบของขวัญไม่ได้ หากผู้ใหญ่ตรงหน้าเป็นพ่อแม่ของหญิงสาวตนก็พอจะเข้าใจได้ เพราะพ่อแม่ก็คงห่วงลูกสาวเป็นธรรมดาหากมีหนุ่มมาจีบ แต่นี่ผู้ใหญ่ตรงหน้าเป็นแค่เจ้านาย ไม่น่าจะมาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว แม้จะเกรงกลัวคนตรงหน้ามากแค่ไหน แต่โก้ไม่อาจเข้าใจคำสั่งของนายหัวได้

จอมทัพเลือกที่จะไม่ตอบอะไร แต่หันไปพูดกับเด็กสาวข้างกายแทน

"ยัยหนูเข้าบ้านไปก่อน"

"ค่ะ" ของขวัญพยักหน้าตอบอย่างว่าง่าย ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปทันที จอมทัพจึงมองตามหลังเด็กสาวจนเห็นว่าเธอเดินหายเข้าไปในบ้านจึงหันกลับมาทางโก้ จ้องมองโก้เขม็ง จนคนถูกมองเสียวสันหลังวาบ แต่ก็ทำใจดีสู้เสือยังคงยืนปักหลักอยู่ที่เดิม ไม่นานจอมทัพก็พูดขึ้นน้ำเสียงจริงจังขณะที่ใบหน้าเข้มดุจ้องมองโก้ไม่ละสายตา

"หนูของขวัญเด็กกูมึงห้ามยุ่ง แล้วมึงก็กลับไปบอกไอ้พวกที่มายุ่งวุ่นวายกับหนูของขวัญของกูด้วย ถ้ายังก่อกวนหนูของขวัญไม่เลิกก็อย่าหาว่ากูไม่เตือน" เขาไม่ได้จะเก่งกับเด็กรุ่นลูกรุ่นหลาน แต่หากมายุ่งวุ่นวายกับเด็กน้อยของเขา จะหัวหงอกหัวดำเขาก็ไม่สนหน้าไหนทั้งนั้น

"ผะ ผม ผมเข้าใจแล้วครับนายหัว ผมแจ้งเลย" (ผะ ผม ผมเข้าใจแล้วครับนายหัว ผมเข้าใจแจ่มแจ้งเลย) โก้แทบทำอะไรไม่ถูกเมื่อรับรู้ว่าคนที่ตนชอบดันถูกนายหัวจอมทัพผู้ที่ใครๆต่างก็เกรงกลัวล๊อคเป้าเสียแล้ว แล้วเด็กกระโปกอย่างเขาจะไปสู้อะไรได้ อย่างมากดีหน่อยแค่อายุน้อยกว่าหนุ่มกว่าก็แค่นั้น อย่างอื่นอย่าได้ไปเทียบกับอีกคน เพราะไม่มีอะไรเทียบได้เลย คนตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาคิดจะไปแข่งด้วย แม้จะชอบของขวัญมากแค่ไหน แต่ตนคงสู้ผู้ใหญ่ตรงหน้าไม่ไหว งานนี้คงต้องยอมแพ้สถานเดียว

"มึงเข้าใจแล้วก็ดี งั้นมึงก็กลับไปซะ" พูดจบจอมทัพก็หันหลังเดินเข้าบ้านไปทันที ขณะที่โก้ได้แต่มองตามหลัง ในใจรู้สึกสิ้นหวังกับเรื่องราวที่เพิ่งรับรู้ อกหักดังเป๊าะโดยไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะเดินคอตกไปขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจ แล้วขับกลับบ้านไปด้วยใจที่เจ็บปวด โดยไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากยอมรับความจริง