Chapter 6: He's not a child
1408 Words
UMAGA ng lunes, maagang nagising si Cassandra. Today is the day that she will start to become a baby sitter.
Napabuntong hininga siya habang inaayos ang ibang gamit na maiiwan niya sa kuwarto. Actually, excited din siya na makilala ang aalagaan niya. Aside of that, she's curious too.
After fourty minutes of driving, narating din niya ang Forbes Park, dito matatagpuan ang tahanan ng mga Villarin sa Manila. She remember way back in her college year. May isang racer na Villarin ang sumikat dahil sa galing nito sa pagmamaniho ng sasakyan. He always win at hindi basta-basta ang napapanalunan niya. He's always the champion.
Minsan na rin siyang nanuod ng racing compitation with her best friend, Annika. Super crush at patay na patay kasi ito sa pinsan ni Joshua Villarin. Kaya lagi itong nakasunod sa galaw ng binata.
Naiiling na nangingiti na lang siya ng maalala ang kaibigan. She doesm't have any news about her two best friend. Which give her an unfair feeling. Pero hindi naman niya magaang magalit sa mga ito. Kilala niya ang kanyang mga kaibigan. May rason palagi ang mga ginagawa nilang disisyon.
As of now, hindi muna niya iisipin ang dalawang kaibigan. Ang pupuntahan niyang trabaho muna ang poproblemahin niya.
Itinigil niya sa tapat ng gate ang kanyang sasakyan bago bumaba para mag doorbell. Hindi niya maiwasang mamangha sa mga naglalakihang mansion sa subdivision na ito. Although ganon din naman kalaki ang mansion nila, hindi parin niya maaalis sa sarili ang pagkagusto sa sining.
After she press the doorbell ay bumukas ang gate ng mansiyon. Sinalubong siya ng isang kasambahay. Tantiya niya'y mga nasa idad kwarenta pataas na ito.
"Ay ma'am, kayo po ba si miss Cassandra?" Magalang nitong tanong.
Napangiti na lang siya ng bahagya. "Yes po, ako po si Cassandra."
"Nako ho, pasinsiya na't natagalan bago buksan ang gate. Nasa likod po kasi ako." Magalang na paghingi nito ng paumanhin.
"Nako ho. Okay lang po. Saka tawagin niyo na lang po akong Cass." She cant help but to feel welcome.
"Hala! Sige, ipasok mo na lang ang sasakyan. Bahala na si Waldo na igrahe ang sasakyan mo, iha."
Sinamahan siya ni manang Helen hanggang sa magiging silid niya. Bago ito nagpaalam na magluluto na ng pananghalian.
Pagtingin niya sa kanyang wrist watch ay saka niya napagtantong mag a-alas nuebe na pala. Mukhang masyado siyang natagalan sa paghahanda ng mga gamit na dinala niya.
Nakalimutan pa niyang itanong kay manang Helen ang tungkol sa aalagaan niyang bata. Mamaya na lang siguro. After all, kakarating palang niya. She need to get ready first.
Inuna muna niyang ayusin ang mga gamit niya. After niyang maayos ang mga iyon ay saka siya pabagsak na nahiga sa kama. Thinking what will be her life this coming days. Hanggang sa hindi niya namalayang napa-idlip na siya.
**
JOSHUA's currently at the garden nang dumating ang dalaga. Pero parang wala siyang pakilaalam. He is not interested. Kung hindi lang dahil sa mommy niya'y hindi siya papayag. But he doesn't want his mother to worry too much.
Kahit laging tumatawa at nagbibiro ang mom niya, alam niyang nalulungkot ito dahil sa nangyare sa kanya. It's so absord to think untill now that e erything in his life has change. God knows how he really feel.
"Iho, dumating na si Miss Casandra." Aniya ng boses mula sa likod niya.
Si manang Helen o nay Helen. Ito ang nag-alaga sakanya mula ng maliit pa siya hanggang paglaki, maliban sa mommy niya.
"Nasaan po siya?"
"Sinamahan ko siya kanina sa silid niya. Nakapagluto na ako ng pananghalian. Sasabay ka ba sakanya sa pagkain?" Ramdam niya ang pag-aalala ni nay Helen sakanya. She know how aloof he is since that insident happened.
"Sasabay po ako, nay Helen. Don't worry about me. I'm fine, after all I am in my own territory." Kibit balikat na lang niya.
He's ready to face a desgust ftom their guest. Aftet all, ganon naman ang halos nakakasalamuha niyang ibang tao. Dalawang klase lang ng reaksiyon ang mararamdaman mula sa kanila. Either naaawa o nandidire.
"Sa tingin ko'y hindi naman ganon si Cassandra iho."
Hindi na lang siya umimik pa. They are all the same. Women only like his fame and looks before. Just like...
"Sumunod ka na lang. Tatawagin ko na rin siya para mananghalian."
Napabuntong hininga na lang si Joshua ng maka-alis si nay Helen. Hindi man siya umimik pero umaasa siyang sana nga'y iba ang babaing pinagkatiwalaan ng mommy niya. Na hindi ito katulad ng iba, mapanghusga.
He stay for another twenty minutes before going inside to have a lunch.
Maingat niyang ikinapit ang kamay sa kinauupuan, bago pinakiramdaman ang kanyang paligid. Saka siya naglakad papasok sa mansion na parang isang normal at walang kapansanan.
Nang malapit na siya sa dinning room ay rinig niya ang tawa ni nay Helen. Pati na ang malamyos na tinig ng dalaga. Dahilan para mapatigil siya sa pagpasok.
"Oh, iho, andiyan ka na pala. Tara na't maupo ka na para makapag tanghalian na tayo." Rinig niyang tawag ni nay Helen sakanya. Kaya dumeritso na lang siya at nagtungo sa pwesto niya, bago naupo.
Ramdam din niya ang biglang pananahimik ng dalaga. Na sa hindi niya maunawaang dahilan ay naiinis siya. Naiinis siya dahil hindi man lang niya makita kung ano ang reaksiyon nito.
**
NAGISING si Cassandra dahil sa mahinang katok sa pintuan ng silid. Pagtingin niya sa orasang nasa ibabaw ng side table, mag e-eleven na pala ng tanghali.
"Kakain na iha."
"Susunod na po ako, manang Helen."
Saglit niyang inayos ang sarili bago magpasyang bumaba sa dinning room. Pansin niya ang clasikal na dating sa bawat disenyong nadadaanan niya. A composition of modern and clasic design na mas nagpadagdag sa kakaibang vibes ng paligid.
Nadatnan niya si manang Helen na naghahanda ng pananghalian. Kaya agad na lumapit siya para matulungan ito.
"Nako iha, maupo ka na lang. Kaya ko na ito."
"Sigurado po kayo?" Nag-aalangang aniya bago naupo. "Ay manang, about po pala sa aalagaan ko."
"Ay ang siñorito. Hayaan mo at sasabay naman siya sa'tin ng pananghalian. Kayo na lang mag-usap na dalawa." Nakangiting sagot nito.
"Uh? Mabait po ba ang aalagaan ko?" She feels werd dahil sa mga tingin at ngiti ni manang Helen sa kanya.
"Nako iha, medyo aloof lang siya. May pagkasungit pag sinosumpong, pero mabait at sweet na bata yun. Mula nang maisilang siya, kasama na ako ni madam sa pag-aalaga sakanya." Natatawang anito.
Natawa na lang siya kay manang Helen. Halata kasi ang pagmamahal nito sa alaga. Sakto naman na na-ehain na ang mga pagkain ng magsalita si manang Helen. Pero sa sandaling ito ay hindi sakanya nakatingin kundi sa pento. Dahilan para mapadako dun ang tingin niya.
Napaawang ang mga labi ni Cassandra habang nakatingin sa bagong pasok na binata. A tall and handsome guy. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig nang may mapagtanto siya. Tita Bernadeth son id not a child but a grown man!
Come to think of it. Oo nga naman. Bakit nga ba hindi pumasok sa isip niya ang bagay na ito. Her mother and tita Bernadeth are bestfriend. Hindi nagkakalayo ang idad ng mga ito. Idagdag pa sa idad niya. At kahit pa siguro late na si tita Bernadeth na nag-asawa ay malabong bata pa ang anak nito.
Hindi niya alam kung ano ang dapat sabihin kaya nanahimik siya habang tulala parin. Napabalik lang siya sa huwesyo ng marinig niya ang baritunong tinig ng binata.
"Let's eat nay Helen." Anito na hindi siya binalingan ng tingin.
Gustong tampalin ni Cassandra ang sarili. Nakalimutan niyang may problema nga pala ito sa paningin. Idagdag pa ang katutuhanang ang aalagaan niya ay ang long time crush niya. Ang sikat na racer na napabalitang naaksidente at bigla na lang nag quit sa race world. Pero ni minsan ay walang lumabas na balita tungkol sa naging dahilan ng pag-alis nito. Masyadong tago ang mga impormasyon.
Aaminin niyang nalungkot siya sa mga sandaling iyon. But nothing more. After all, crush lang niya ito. She's just his fan girl way back then. But now...
"So... are you the son of tita Bernadeth?" Nag-aalangang tanong niya dito.
"What do you think?" Balik nitong tanong na bahagya pang nag-angat ng tingin dako sakanya.
Kung hindi siguro niya alam na bulag ito ay baka iisipin niyang nakatingin nga talaga ito sakanya. She can't help but to have a goosebump.
"Er..."
"Let's talk after eating."
To be continue...
- Writer
