ยั่วรัก หม้ายสาวสายแซ่บ

ตอนที่4 แก้วตาดวงใจ 2-2

“หลานแกเดินกับใครดล สวยมากว่ะ” เบนจามินพูดอย่างละเมอมองตามหลังสองแม่ลูกไปอย่างไม่ละสายตา

“น้องสาวฉันเองก็แม่ของยัยหนูจัสมินนั่นแหละ” ธนดลหันไปพูดกับเบนจามินเพราะฟังเสียงแล้วดูเหมือนเพื่อนของเขากำลังสนใจน้องสาวของเขาแน่มองตามตาไม่กระพริบ

“ฮ้ะ น้องสาวแก มีลูกแล้วเหรอวะ” เบนจามินพูดเสียงเบาๆ

“ใช่ ยัยหนูจัสมินที่เดินด้วยกันนั่นแหละ” ธนดลไม่ได้เล่าให้เพื่อนฟังต่อเพราะทุกคนต่างดูแฟชั่นเช็ตสุดท้ายที่เป็นชุดราตรีหรูสำหรับใส่ออกงานสังคมที่มีทั้งแบบหรูหราเซ็กซี่หลากหลายแบบใหลูกค้าได้เลือกให้เหมาะกับตัวเองและอีกครั้งที่ทำให้ทุกคนมองสองแม่ลูกตาไม่กระพริบรวมทั้งเบนจามินด้วยที่ไม่ละสายตาจากน้องสาวของเพื่อนจนนวัชสะกิดเพื่อน

“เฮ้ย กระพริบตาก่อนก็ได้ยังไงลิกาก็หายตัวไม่ได้หรอกเพื่อน” นวัชใช้ศอกกระทุ้งสีข้างเบนจามินเบาๆ

“ฮื่อ นายรู้จักด้วยเหรอวัช” เบนจามินถามนวัชเบาๆแต่ตายังจ้องบนเวทีเขม็งแต่พอมัลลิกาหันลังเดินกลับเท่านั้นทำให้เบนจามินเกร็งเครียดเขม็งเลยทีเดียวเม่ื่อแผ่นหลังขาวเนียนสวยโชว์ท้าทายชวนให้ลูบไล้

“รู้จักสิ นั่นสาวสวยตัวเล็กที่ฉันคุยโทรศัพท์ด้วยตอนที่อยู่สนามบินน่ะ” นวัชตอบเพื่อนรักที่จ้องสองแม่ลูกอย่างไม่ละสายตา

“ชื่ออะไรนะวัช” เบนจามินถามนวัชว่าสองคนแม่ลูกชื่ออะไร

“คนแม่หรือคนลูกล่ะ” นวัชตอบอย่างกวนเพื่อนเเขาดูออกว่าเบนจามินคงชอบมัลลิกาเข้าแล้วละสิ

“ทั้งสองคนนั่นแหละ” เบนจามินพูดกระแทกเสียงใส่นวัชที่แกล้งถามเขาทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าเขาหมายถึงทั้งสองคน

“แกไม่ถามพี่ชายของเขาล่ะว่ะเบน” นวัชยังไม่ตอบแล้วยังให้เบนจามินไปถามธนดลที่ปรบมือให้น้องสาวและหลานสาวที่ยืนรวมกลุ่มกับนางแบบนายแบรุ่นเล็กรุ่นใหญ่บนเวทีเพื่อให้ดีไซน์เนอร์ทั้งสองออกมาโชว์ตัวและรับดอกไม้จากผู้สนับสนุนสถานที่คือ ธนดล จารวี และลูกค้าวีไอพีอย่างนวัชขึ้นไปมอบดอกไม้ให้นางแบบรุ่นจิ๋วตามสัญญา ดีไซน์เนอร์ทั้งสองขอบคุณแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงานและงานแฟชั่นโชว์วันนี้ก็จบลงอย่างสวยงาม ทำให้เบนจามินยังไม่ได้คำตอบที่กระจ่างจากเพื่อน

จัสมินเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ปวดฉี่จึงเดินไปบอกม่ามี้และไปห้องน้ำกับพี่อ้อยพี่เลี้ยงของเธอเมื่อเสร็จเด็กหญิงก็ล้างมือแล้วเดินตามหลังพี่อ้อยออกจากห้องน้ำแต่สาวน้อยจัสมินเดินสะดุดเท้าตัวเองไปชนนางแบบสาวชื่อดังที่เดินสวนเข้ามาอย่างจังจนวาสินีเกือบล้มแต่สาวน้อยจัสมินประคองตัวเองไม่อยู่ล้มไปกองกับพื้นเต็มที่

“ตุ้บบ..โอ้ยย”

“ว้ายย ยัยเด็กบ้าเดินยังไงเนี่ยฉันเกือบล้มแล้วเห็นมั้ย” วาสินีนางแบบสาวพูดเสียงดังโดยไม่ได้มองเลยว่าเด็กที่ชนเธอนั้นล้มไปกองอยู่กับพื้นนั้นเป็นลูกสาวเจ้าของโรงแรมที่เธอมาเดินแบบในวันนี้

“คุณหนูขาเป็นยังไงบ้างเจ็บมั้ยคะ” อ้อยรีบก้มลงไปหาคุณหนูของเธอแล้วประคองไว้ “นี่คุณชนด็กแล้วยังมาว่าอีกเป็นผู้ใหญ่ซะเปล่าไม่มีน้ำใจเลย” อ้อยต่อว่านางแบบสาวที่เดินพรวดพราดเข้าห้องน้ำโดยไม่มองจึงชนกับคุณหนูเธออย่างจัง

“ฮือๆฮือๆ จัสมินเจ็บค่ะป้าอ้อย” จัสมินร้องไห้ด้วยความตกใจและเจ็บเข่าที่กระแทกลงพื้นหินอ่อนอย่างแรงจนเห็นเข่าทั้งสองข้างแดงช้ำอย่างชัดเจนเพราะเธอเป็นคนผิวขาวนั่นเอง

“แล้วเธอดูแลเด็กยังไงล่ะถึงปล่อยให้เดินเพ่นพ่านเกะกะอย่างนี้น่ะ ฮ้ะ” นางแบบสาวพูดเสียงดังจนใครๆก้หันมามองพวกเธอ

“มีอะไรกันเหรอครับ อ้าว สาวน้อยเป็นอะไรครับเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ” เบนจามินเห็นสาวน้อยจัสมินหลานสาวเพื่อนนั่งแมะกับพื้นหน้าห้องน้ำชายหนุ่มนั่งยองๆแล้วอุ้มจัสมินขึ้นมาทำให้นางแบบสาวเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว

“คุณหนูจัสมินถูกคุณนางแบบเดินชนล้มค่ะ” พี่เลี้ยงสาวบอกเพื่อนของธนดล

“ฮือ ฮือ จัสมินเจ็บค่ะคุณลุง” จัสมินบอกคุณลุงฝรั่งรูปหล่อที่เธอเห็นนั่งกับลุงดลจึงตอบเบาๆ

“เอ่อ คือสินีไม่ได้ชนนะคะ เด็กนี่ เอ่อ หนูคนนี้เดินมาชนสินีเองนะคะ” วาสินีบอกเบนจามินชายหนุ่มที่เธอหมายตาไว้อันดับหนึ่งว่าจะต้องได้ควงเขา

“ขอโทษนะครับ คุณเป็นผู้ใหญ่จะถูกจะผิดก็ควรดูเด็กก่อนเพราะเด็กล้มลงไปอาจจะบาดเจ็บ” เบนจามินว่าให้นางแบบสาวจนเธอหน้าเสีย

“ไปครับสาวน้อยลุงเบนจะพาไปหาคุณแม่นะครับ ไม่ร้องนะครับคนเก่ง” เบนจามินบอกจัสมินเสียงนุ่มแล้วเดินผ่านนางแบบสาวคนดังไปอย่างไม่ใยดีและเช็ดน้ำตาให้จัสมินขณะเดินไปด้วยกันโดยอ้อยเดินตามคุณหนูกับเบนจามินไปพร้อมกับทอมและวิชัย เบนจามินบอกวิชัยให้ไปซื้อยามาให้เขาด่วน

“ม่ามี้ขา จัสมินเจ็บค่ะ” จัสมินโผเข้าหาม่ามี้ทั้งที่ยังอยู่ในอ้อมแขนของคุณลุงใจดีทำให้เบนจามินไม่กล้าปล่อยกลัวจัสมินตกจึงก้มตามทำให้เผชิญหน้ากับม่ามี้ของจัสมินห่างกันไม่ถึงคืบ มัลลิกาสบตากับเบนจามินอย่างใจสั่นก็ใกล้กันซะขนาดนี้ไม่เหมือนตอนเธออยู่บนเวทีที่คิดว่าเขามองนางแบบคนดัง แต่ไม่ใช่เขามองเธอทำให้เดินขาแทบขวิดกันแล้วตอนนี้แขนแข็งแรงของเขาอุ้มลูกสาวเธออยู่พอเขาโน้มตัวตามจัสมินทำให้มันโดนเต้าอวบอิ่มจนเธอสะดุ้งหน้าแดงซ่านแล้วหันมาสนใจลูกสาวตัวน้อย

“ยัยหนูเป็นอะไรคะลูก ร้องให้ทำไมคะ” มัลลิกาถามลูกสาวแล้วจะอุ้มจากเบนจามิน

“ผมอุ้มให้ดีกว่าครับ คุณ..คงอุ้มลูกไม่ไหว” เบนจามินบอกม่ามี้ของจัสมินที่ดูแล้วคงล้มทั้งแม่ทั้งลูกแน่ๆ

“คุณนางแบบเดินชนคุณหนูล้มหน้าห้องน้ำค่ะน้องลิกา คุณเบนจามินเลยช่วยพี่อุ้มคุณหนูมาส่งค่ะ” พี่อ้อยบอกเจ้านายสาวที่ลูบเข่าแดงช้ำของลูกสาวเหมือนเธอเจ็บด้วย

“เชิญทางนี้ค่ะ” มัลลิกาบอกชายหนุ่มที่ช่วยอุ้มลูกสาวเธอมาส่งไปที่โซฟาในห้องแต่งตัวที่ตอนนี้ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับไปกันเกือบหมดแล้วจึงเหลือแต่ทีมงานของห้องเสื้อและพนักงานโรงแรมที่มาเก็บกวาดทำความสะอาดห้องบอลรูมเพื่อเตรียมพร้อมรับรองลูกค้ารายต่อไป

“ขอบคุณคุณ เอ่อ...” มัลลิกาพูดค้างไว้

“อัครพลครับ หรือเรียก อัคร เฉยๆก็ได้ผมเป็นเพื่อนกับธนดลครับ” เบนจามินแนะนำตัวเองให้ม่ามี้ของจัสมินที่ตอนนี้หน้าแดงจมูกแดงเพราะร้องไห้

“มัลลิกาค่ะ ขอบคุณคุณอัครมากนะคะที่พายัยหนูมาส่งค่ะ” มัลลิกาขอบคุณเพื่อนพี่ชายและแนะนำตัวเองตามมารยาท

“ไหนม่ามี้ดูสิคะ โอมเพี้ยง เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้วเนาะ ” มัลลิกานั่งยองตรงหน้าลูกสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาแล้วเป่าตรงเข่าของจัสมินลูบเบาๆเพราะรู้ว่าลูกเจ็บ

“นี่ครับคุณเบน” วิชัยยื่นถุงยาให้เจ้านาย

“ขอบใจมากวิชัย มาครับลุงเบนทายาให้แล้วยัยหนูจะหายเลยครับ” เบนจามินบอกจัสมินเบาๆถือโอกาสเรียกยายหนูตามม่ามี้ของจัสมินแล้วบีบยาจากหลอดมาทาเข่าให้จัสมินเบาๆ จัสมินมองลุงอัครใจดีทายาให้เธออย่างพอใจที่คุณลุงไม่ได้มีท่าทีว่าจะจีบม่ามี้ของเธอ

“ขอบคุณค่ะคุณลุง อะไรดีค้ะ” จัสมินยกมือไหว้ลุงเบนหรือลุงอัครเธอไม่รู้จะเรียกว่าอะไรจึงถามเขา

“ยัยหนูเรียกลุงอัครนะครับ”