บทที่5(2) อย่าทำให้ฉันต้องร้ายจำเอาไว้

3326 Words

เวลาผ่านไปรวดเร็วทุกคืนวันเป็นวันที่ดีสำหรับเรนเดียร์ เธออยู่กับเอ็กซาเวียร์มากกว่าหนึ่งเดือนเต็ม เขาเป็นชายหนุ่มผู้ใจดีมากคนหนึ่ง ยิ่งเธอทำดีและทำตัวน่ารัก เขาก็ยิ่งใจดีกับเธอมาก เรนเดียร์ออกจากเพ้นท์เฮ้าส์แต่เช้าเพื่อเดินทางไปยังโรงเรียนทำอาหาร เธอมีสอบเลื่อนระดับโดยครูให้โจทย์ทำอาหารอิตาเลี่ยน เรนเดียร์มีความกระตือรือร้นมาก นั่นเพราะมันสำคัญกับเธอและเธอจะเอาประกาศนียบัตรไปอวดเอ็กซาเวียร์ “ผู้ที่ผ่านการสอบวัดระดับวันนี้จะได้เลื่อนระดับจากCไปBนะคะ สำหรับผู้ที่สอบไม่ผ่านไม่ต้องเสียใจไปเพราะเรามีสอบเลื่อนระดับในทุกเดือน ก็แค่เรียนไม่ทันเพื่อนร่วมคลาสก็เท่านั้นเอง” “ครับ/ค่ะ” “ครูรู้ว่าทุกคนตั้งใจทำอาหารมากแต่โรงเรียนของเราเป็นโรงเรียนทำอาหารระดับโลกเพราะฉะนั้นเราไม่นิยมเลื่อนระดับโดยการรับเงินใต้โต๊ะหรือความชอบส่วนตัว เจตนาของโรงเรียนคือต้องการให้ผู้เรียนของเขาทุกคนจบออกไปพร้อมความรู้และความสามารถของตนเอง หากไม่มีพรสวรรค์ก็ต้องมีพรแสวง และต่อไปนี้ครู่จะขานชื่อผู้ที่ผ่านการสอบในวันนี้ หากครูเรียกชื่อใครก็ให้เดินออกมาข้างหน้า” “ครับ/ค่ะ” นาทีที่ทุกคนรอคอยกำลังเดินทางมาถึง เรนเดียร์ยกมือขึ้นประสานไว้กลางอกภาวนาให้ตัวเองผ่าน ขณะนั้นคุณครูก็เริ่มขานเรียกชื่อทีละคน “คริสเตียน,เจสัน,รอล่า,ออลลี่,โจนส์,นาธาน,เฟย่า,เจด้า,คีออส” เรนเดียร์ใจคอไม่ดีขานชื่อมาตั้งนานจะจะหมดชั้นเรียนแล้วแต่ชื่อของเธอยังไม่ปรากฏเลย เรนเดียร์อยากเป็นหนึ่งในรายชื่อที่ครูกล่าวถึง ขอเถอะนะ ขอร้องล่ะ เธอทำวันนี้อย่างเต็มที่และยังพูดอวดเอ็กซาเวียร์เอาไว้ซะเยอะ หากเธอไม่ได้เลื่อนขั้นเธอต้องอับอายขายหน้าและทำให้เอ็กซาเวียร์ผิดหวังที่ส่งควายมาเรียนก็เป็นได้ “วิลเลียม,แคทเทอรีน,ยูกิจัง และ....เรนเดียร์” หญิงสาวถึงกับกลั้นความดีใจเอาไว้ไม่อยู่ เธอดีใจยิ้มร่าแล้วกระโดดไปมากับที่ ก่อนจะเดินไปยังด้านหน้าตามที่ครูได้บอกเอาไว้ “ครูขอแสดงความยินดีกับผู้ที่สอบครั้งนี้ได้สำเร็จและครูต้องขอแสดงความเสียใจสำหรับผู้ที่สอบไม่ผ่าน แต่ครูหวังเป็นอย่างยิ่งว่าผู้ที่ผิดหวังครั้งนี้จะพัฒนาฝีมือให้เก่งขึ้น” “ครับ/ค่ะ” “เอาละ ต่อไปนี้จะเป็นการแจกประกาศนียบัตรและติดดาวสีเงิน พวกเธอทุกคนจะต้องเรียนรู้และสอบไปจนถึงระดับAจากนั้นเราจะเข้าสู่การเรียนเข้มอย่างจริงจัง อันนี้แค่เบสิคๆเท่านั้น และหากใครผลงานห่วยครูสามารถลดระดับการเรียนของพวกเธอได้ตลอดเวลา หวังว่าจะไปให้ถึงจุดสูงสุดและจบออกไปอย่างสวยหรูนะคะ” “อย่างโหดอ่ะ” “เออนั่นสิ โคตรโหดเลยแบบนี้เสียวสันหลังวูบวาบ” สองหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังนินทาครูหรือมิสโซเฟีย เรนเดียร์ได้ยินแต่เธอไม่ได้ให้ความสนใจ มาเรียนและเอาความภาคภูมิใจเล็กๆ น้อยๆ กลับไปอวดเอ็กซาเวียร์ เขาจะไม่สูญเงินส่งเธอเรียนทำอาหารโดยเปล่าประโยชน์แน่นอน เรนเดียร์ยิ้มจนตาหยี เมื่อเสร็จสิ้นการรับประกาศนียบัตรและติดดาวเรียบร้อยมิสโซเฟียก็อนุญาตให้กลับบ้านได้ “นายท่านให้ไปพบที่ร้านอาหารครับ” “ค่ะ ได้สิคะ” หากเป็นความต้องการของเอ็กซาเวียร์เรนเดียร์ไม่ปฏิเสธและไม่คิดจะปฏิเสธด้วย เขาสั่งหรือบอกอะไรเธอทำได้หมด และไม่บ่อยที่เขาจะทานมื้อเที่ยงกับเธอ วันนี้ช่างเป็นวันดีของเรนเดียร์จริงๆ ทว่า...... มันกลับไม่เป็นอย่างนั้นเมื่อระหว่างนั่งรอเอ็กซาเวียร์ที่โต๊ะอาหาร เรนเดียร์เกิดต้องการเข้าห้องน้ำ เธอจึงขออนุญาตบอดี้การ์ดออกมาห้องน้ำเพียงลำพัง บอดี้การ์ดไม่ได้ตามมาเพราะต้องการให้ความเป็นส่วนตัว “สวัสดีสาวน้อย” เจอร์ราร์ดเดินมายืนขวางทางออกห้องน้ำหลังจากที่เรนเดียร์ทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วหญิงสาวตั้งใจจะเดินกลับ เรนเดียร์จำเจอร์ราร์ดได้ดี และเขาคือคนที่สร้างความหงุดหงิดให้เอ็กซาเวียร์ เรนเดียร์เดาว่าทั้งสองคนน่าจะเป็นศัตรูกัน “ขอทางด้วยค่ะ” หญิงสาวบอกเสียงเรียบหลังจากที่เธอลองเดินไปทางซ้ายแล้วร่างคนตัวโตก็มาดักพอเธอจะไปทางขวาเขาก็เอาร่างโตๆ นั่นมาดักทางเธอเอาไว้อีก ผู้ชายคนนี้กำลังหาเรื่องเธออยู่ “หากคุณไม่ออกไปฉันจะเรียกให้บอดี้การ์ดมาจัดการคุณ” “คุยกันดีๆ สิสาวน้อยฉันมีข้อเสนอให้เธอนะ” “ฉันไม่สน” “เธอไม่อยากลองฟังหน่อยเหรอ” “ไม่” แม้เธอจะพูดชัดเป็นครั้งที่สองแต่เจอร์ราร์ดก็ไม่ยอมหลีกทางให้ จนเรนเดียร์ต้องออกแรงผลักร่างโตๆ นั่นสุดแรงและด้วยความที่คิดว่าเธอไม่กล้าจึงทำให้เจอร์ราร์ดเสียการทรงตัว เขาจึงต้องยอมหลีกทางให้แก่เรนเดียร์ แต่..... มันไม่จบแค่นั้นน่ะสิ เจอร์ราร์ดตั้งใจมาเจอเรนเดียร์ที่นี่ เอ็กซาเวียร์ไม่อยู่และคนของเอ็กซาเวียร์อยู่ข้างนอกมันเข้าทางเขาพอดี ดังนั้นจึงเป็นโอกาสดีที่เขาจะได้พูดคุยกับเธอเพื่อต่อรอง ก็นะ....ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจและเอ็กซาเวียร์ก็หวงเจอร์ราร์ดมีหรือจะปล่อยให้หลุดมือ! “คุยกันก่อนสิสาวน้อย” “อย่ามายุ่งกับฉันนะ” เจอร์ราร์ดจะยุ่งและเขาก็เดินตามไป และเพราะว่าหญิงสาวเร่งรีบและอยู่บนรองเท้าส้นสูง การเดินเร็วเพื่อหนีจึงทำให้เธอเสียหลักข้อเท้าพลิก “ว้ายยยยยยย!” ขวับ!!!! เจอร์ราร์ดสบโอกาสเหมาะๆ นั่นรวบเอวบางแล้วกระชับเข้ามาประชิดตัว เจอร์รารด์ประสาทหูดี ชายหนุ่มได้ยินเสียงคนเดินเร็วมาทางนี้ เขาจึงฉกริมฝีปากจูบเรนเดียร์ ซึ่งมันก็เป็นจังหวะเดียวที่บอดี้การ์ดของเอ็กซาเวียร์สามคนเดินมาตามเรนเดียร์และเห็นภาพนั้นเข้า เรนเดียร์พยายามปกป้องตัวเองดันใบหน้าหล่อออกแต่เจอร์ราร์ดก็ไม่ยอม เขากดริมฝีปากขยี้ริมฝีปากเธออยู่อย่างนั้น ไม่เกรงกลัวผู้ใด จนกระทั่งเขาพึงพอใจเขาจึงยอมปล่อยริมฝีปากเธอให้เป็นอิสระ “ปล่อยฉัน” เจอร์ราร์ดยิ้มมุมปากแล้วท้าทายหญิงสาวโดยการรัดเอวเธอแน่นกว่าเดิม ทางด้านลูกน้องของเอ็กซาเวียร์ที่ติดตามเรนเดียร์ก็เริ่มขยับปืนที่เก็บไว้ในสูท “ปล่อยคุณเรนเดียร์เดี๋ยวนี้” “กูไม่ปล่อย” “แต่มึงต้องปล่อยเพราะเธอคือคนของกู” เสียงที่ดังขึ้นมาใหม่เป็นเสียงของเอ็กซาเวียร์ เรนเดียร์หันไปมองอย่างไว ไม่รู้ว่าเอ็กซาเวียร์มานานแล้วหรือยัง หากเขาเข้าใจเธอผิดล่ะ แย่แล้วเรนเดียร์ เธอแย่แน่ๆ “มึงไม่ได้ยินหรือไงไอ้เจอร์ราร์ด กูบอกให้มึงปล่อยคนของกู” เจอร์ร์ดได้ยินแต่ทำเป็นหูทวนลม แถมยังยั่วยวนกวนโทสะเอ็กซาเวียร์เพิ่ม โดยการสูดดอมดอกลุ่มผมของเรนเดียร์ หญิงสาวพยายามเบี่ยงใบหน้าหนี แจ่เจอร์ราร์ดก็ล็อคคอเธอเอาไว้แน่น บ้าจริงเชียว!!! “หอมจัง หวังว่าเราจะพบกันใหม่ในเร็วๆ นี้นะ อย่าลืมข้อเสนอระหว่างเราล่ะสาวน้อย” เรนเดียร์ขมวดคิ้ว ข้อเสนอบ้าบออะไร เขากับเธอยังไม่ได้ทำการตกลงอะไรทั้งนั้น มีแต่เขาที่เข้ามาวอแวเธอแล้วปล้นจูบเธออย่างอุกอาจ เขาพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง “มึงอยากตายใช่ไหมเจอร์ราร์ด” “หวงอะไรนักหนาวะซาเวียร์” “เธอคือคนของกู กูขอพูดเป็นครั้งสูดท้าย ปล่อยเธอซะ!!” “อ่าๆ ปล่อยให้ก็ได้” เจอร์ราร์ดยอมปล่อย หญิงสาวรีบวิ่งแจ้นมายืนหลบอยู่ข้างหลังเอ็กซาเวียร์ ส่วนเจอร์ราร์ด เขาไม่ได้มาเพื่อปะทะลูกปืน เมื่อเขาสร้างเรื่องให้เรนเดียร์โดยการทิ้งระเบิดให้เสร็จแล้วเขาก็สะบัดก้นหนี แต่เธอนี่สิหนีได้ที่ไหนกันต้องอยู่รับผลกรรมที่ไม่ได้ทำ “กลับ!” เอ็กซาเวียร์บอกแล้วใช้มือคว้าแขนเรียวอย่างแรง ออกแรงกระชากให้ร่างบางเดินตาม เรนเดียร์ข้อเท้าพลิกเมื่อครู่ทำให้เธอระบมข้อเท้า แต่เธอก็ต้องอดทนเดินตามแรงฉุดกระชากไป จนมาถึงเพ้นท์เฮ้าส์ที่ตอนนี้กลายเป็นลานประหารไปแล้ว “เธอกับมันนัดพบกัน” “ไม่ใช่นะคะ เราบังเอิญพบกันและ....” เรนเดียร์ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคเอ็กซาเวียร์ก็แทรกเสียงพูดขึ้นมาก่อน ทำให้ประโยคนั้นถูกกลืนหายลงไปในลำคอ “ฉันเคยบอกเธอไปว่ายังไงจำได้หรือเปล่า” “ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ เขา...” “เขาอะไร” “ฉันจะล้มและเขาก็เข้ามาช่วยประคองและเขาก็พยายามจะเข้ามาวอแวกับฉัน แต่ฉันก็ผลักเขาไปแล้วนะคะ” “ตอแหล!!! เธอกับมันจูบกัน!!!” เพล้ง!!!! แก้วเหล้าที่อยู่ในมือถูกขว้างลงบนพื้นใกล้กับเท้าของหญิงสาวเพียงแค่นิดเดียว และเมื่อมันแตกเศษแก้วก็ผิวบอบบางบริเวณขา “ฉันไม่ได้ตอแหลและฉันไม่ได้ยินยอมให้เขาจูบ บอดี้การ์ดที่ไปด้วยก็เห็น” “งั้นเหรอ?” เอ็กซาเวียร์ปรายตามองไปยังบอดี้การ์ดที่ไปด้วยซึ่งอยู่ข้างหลังแต่ทุกคนกลับนิ่งเงียบไม่มีใครออกความคิดเห็นใดๆ ทั้งสิ้น เรนเดียร์เองก็ไม่เข้าใจทำไมถึงเป็นแบบนี้ ไม่มีใครเข้าข้างเธอทั้งๆ ที่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเธอมั่นใจว่าบอดี้การ์ดที่ติดตามไปด้วย ต่างก็เห็นว่าอะไรเป็นอะไร แม้จะเข้าไปทีหลังจนเกือบจะพร้อมเอ็กซาเวียร์ แต่ทุกคนก็เห็นนี่ว่าเธอกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องได้รับความช่วยเหลือ เรนเดียร์ยังจำได้อีกด้วยว่าตอนนั้นบอดี้การ์ดทั้งสามยังชักปืนออกมาจะสู้กับเจอร์ราร์ดเพื่อช่วยเธออยู่เลย ทว่าเมื่อถูกถาม ทำไมทุกคนถึงเอาแต่เงียบล่ะ “พวกคุณพูดอะไรสักอย่างสิ คุณก็เห็นนี่ว่าฉันต้องการความช่วยเหลือและเขาคนนั้นก็พยายามรั้งฉันเอาไว้” “เลิกตอแหลได้แล้ว! ฉันเองก็เห็นอยู่กับตา อยู่ด้วยกันไม่เท่าไรก็ออกลายแล้วสินะ” “นายท่านไม่เชื่อฉันเหรอคะ" “ฉันไม่เคยเชื่อใจใครโดยเฉพาะของเล่นอย่างเธอที่มีค่าแค่บนเตียง” เหมือนถูกตบหน้าหันทั้งเจ็บและแสบแต่มันก็ไม่เท่ากับความเจ็บปวดในหัวใจหรอก เธอไม่ได้เจ็บที่เขาบอกว่าเธอเป็นของเล่นบนเตียงเพราะเธอรู้ว่าตัวเองอยู่ในฐานะไหน แต่เธอเจ็บที่เขาไม่เชื่อใจเธอนั่นต่างหาก แบบนี้อธิบายไปก็เหมือนกับว่าเธอแก้ตัวเรนเดียร์จึงเงียบ “ยอมรับแล้วสินะ” “พูดความจริงนายท่านก็ไม่เชื่อ นายท่านจะลงโทษเรนเดียร์ยังไงก็แล้วแต่นายท่านจะเห็นสมควร” เธอพูดไปน้ำตาก็คลอเบ้า ไม่มีใครช่วยเธอได้ ไม่มีใครยืนข้างเธอสักคน เอ็กซาเวียร์ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาหาเรนเดียร์ก่อนจะฉุดหญิงสาวอย่างแรงให้เดินตาม แต่เพราะเขาออกแรงมากจนเกิดไปจึงทำให้กายสาวเซถลาล้มไปกองกับพื้น แต่อย่าคิดว่าเขาจะปราณี เธอเดินไม่ได้เขาก็ลากเธอไป “จะว่าไปแล้วคุณเรนเดียร์เธอก็น่าสงสารนะ อีกอย่างเราก็ไม่ได้เห็นเรื่องทั้งหมด แต่ตอนนั้นคุณเรนเดียร์เธอก็สีหน้าไม่ดีต้องการความช่วยเหลือจากเรานะ” บอดี้การ์ดหนึ่งในสามพูดขึ้น คุยกับเพื่อนร่วมทีม “นายท่านให้ความสนใจเธอมากเกินไป เอาใจก็มาก เธอคือตัวหายนะ โดนซะได้ก็ดี” “เออ นั่นดิให้โดยบ้างเถอะใครจะรู้เผลอๆ ใสๆ แบบนี้อาจเป็นสายลับก็ได้” บอดี้การ์ดอีกสองคนเห็นต่างและมีความคิดด้านลบ ซึ่งหนึ่งเสียงมันจะไปสู้สองเสียงได้ยังไงกันล่ะ ***** “นายท่าน .... ฉันเจ็บขา ...” ระหว่างทางที่เอ็กซาเวียร์ลากร่างบางไปนั้น เธอได้ร้องบอกเขาผ่านเสียงสะอื้นไห้ ทว่าเอ็กซาเวียร์ไม่สนใจ เขาโมโหมากยิ่งเธอร้องเขาเขายิ่งกระชากลากถูเธอแรงกว่าเก่า ขาเรียวของเรนเดียร์ต้องชอกช้ำมากขึ้น เศษแก้วที่กระเด็นใส่ขาและเศษแก้วที่เธอนั่งล้มพับลงไปทับ มันบาดผิวขาวของเธอจนได้เลือดหลายแผล เรนเดียร์เจ็บจนร้องไห้แต่บาดแผลที่เกิดขึ้นมันก็ไม่เท่าบาดแผลใจ “ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ” หญิงสาวสะอื้นไห้ตลอดเวลา จนในที่สุดร่างของเธอก็ถูกจับขึ้นอุ้มแล้วโยนลงบนเตียงนอนหนานุ่มอย่างแรง กายสาวบอบบางกระเด็นกระดอนจนรู้สึกจุกท้องไปหมดและยังไม่ทันที่เธอจะได้หยัดกายลุกขึ้น ร่างหนาก็ขึ้นคร่อมเธอแล้วกระชากเสื้อผ้าบนกายสาวออกจนหมด แคว่กกกกก แคว่กกกกก เขาไม่สนว่าเศษผ้ามันจะบาดผิดขาวจนเป็นรอย เรนเดียร์ดิ้นส่ายไปมา เพราะทนความเจ็บไม่ไหว แต่ก็ไม่สำเร็จ เมื่อคนตัวโตคร่อมเธอ จนกว่าเขาจะพอใจชายหนุ่มจึงลุกออกไปจากร่างบางแล้วไปหาอะไรสักอยู่ในตู้ข้างเตียง “ถ้าเธอขัดขืนเธอจะเจ็บหนักกว่าเดิมแน่ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” เขามองเธอจากหางตาเห็นร่างบางลุกขึ้นนั่งเขาก็สั่งเสียงเข้มโดยไม่หันหน้าไปมอง เรนเดียร์จำต้องนอนไปอย่างเก่าขณะนั้นมองแผลที่ขาของตัวเองเธอก็ร้องไห้หนักกว่าเก่า “จะร้องอะไรนักหนาเวลาแรดกับมันทำไมไม่คิดหา!!!” เสียงห้วนตะเบ็งใส่เรนเดียร์ “จะ...เจ็บ...เจ็บขา...ขาเป็นแผล” “แล้วไง?” เขาถามเธอกลับจากนั้นก็กระชากขาเรียวของเธอไปคล้องกับโซ่แล้วเอาไปมัดแน่นกับเสาเตียง เขาทำกับขาทั้งสองและก็แขนทั้งสองของเธอ เรนเดียร์ไม่รู้ว่าเอ็กซาเวียร์ต้องทำอะไรเธอมองภาพของเขาไม่ชัดนักเพราะมัวแต่ร้องไห้ แต่วินาทีต่อมาเธอก็ได้รู้เมื่อร่างหนาบีบแก้มของเธอจากนั้นเขาก็กรอกน้ำเข้าปากเธอ และมันก็ไม่นานที่น้ำที่เขาผสมอะไรสักอย่างมันเริ่มออกฤทธิ์ เรนเดียร์เบิกตากว้างอย่างตกใจ ความรู้สึกแบบนี้ เธอรู้ว่าน้ำที่เขากรอกใส่ปากเมื่อครู่มันคืออะไร .....ยาปลุกเซ็กส์..... “นะ....นายท่าน....นายท่านขา...อ๊า....อื้อ....นายท่านอย่าทำแบบนี้กับเรนเดียร์.....” หญิงสาวทรมาน ทรมานมาก ร่างกายของเธอมันร้อนรุ่ม ร้อนเหมือนถูกรนด้วยไฟและที่ตรงนั้นก็ด้วย จุดที่อ่อนไหวที่สุดมันร้อนและปวดมันต้องการสิ่งเติมเต็มเมื่อไม่มีมันโหยหาและทรมาน ช่างเป็นวิธีการจัดการที่ร้ายกาจมากที่สุด เขากำลังเล่นกับความรู้สึกและความต้องการของเธอ มันเลวร้ายยิ่งกว่าการเฆี่ยนตีซะอีก หากเป็นไปได้เธอยอมให้เขาใช้ไม้ตีเธอก็ได้ “เธอจะไม่ได้รับมันหรอกนะ ยาที่ฉันใส่มันใส่ไปในปริมาณมาก อยู่ให้รอดล่ะอย่าเพิ่งตายไปก่อน” เขาบอกแล้วจากนั้นเขาก็เดินไปนั่งจิ๊บไวน์บนโซฟามุมห้อง นั่งมองเธอทรมานด้วยความสบายอกสบายใจ หญิงสาวบิดเร่า พยายามกระตุกโซ่ให้ขาด แต่มันคือโซ่มันจะขาดได้อย่างไรเล่า เธอมันโง่ที่สุดเรนเดียร์ “ได้โปรด....” “นายท่านขา เรนเดียร์ทรมาน” สรรพนามเรียกขานแทนตัวเองเริ่มเปลี่ยน ใช่แล้ว...มันจะเปลี่ยนเมื่อเธอมีอารมณ์และต้องการอยากอ้อนเขาเท่านั้น เอ็กซาเวียร์จิบไวน์ตวัดขานั่งไขว้ห้าง ความโกรธไม่ได้ทำให้เขารู้สึกพิศวาส แต่การที่ได้ทรมานเธอมันทำให้ความโกรธของเขาบรรเทาลง “ฮือๆ นายท่านเรนเดียร์ปวด เรนเดียร์ร้อน ร้อนเหลือเกิน ได้โปรด นายท่าน ได้โปรดเอาเรนเดียร์” เธอวิ่งวอนด้วยเสียงสะอื้น ร้องไห้ก็แล้ว แต่เขาก็ไม่สนใจ กายสาวเริ่มแดงหัวใจของเธอเต้นแรงเพราะฤทธิ์ของยาที่มีในปริมาณมาก เรนเดียร์เหมือนจะตายให้ได้ เธอเหมือนคนกำลังลงแดงที่ติดสารเสพติดและต้องการยาเพื่อบรรเทา “แฮ่กๆ” ลมหายใจหอบที่ “นายท่านขาได้โปรด” ร้องขออีกครั้งเสียงของเธอแหบและแห้ง เธอแอ่นหยัดกายขึ้นอย่างเชิญชวน ทำซ้ำไปซ้ำมาก็ไม่เป็นผล “ฮึก!.....ฮือๆ.....นายท่านขา.....เรนเดียร์จะตายอยู่แล้ว......” ร้อนไปทั่วทั้งร่างเหมือนถูกไฟคลอก เรียวขาที่ถูกสีไปกับเตียงมันทำให้แผลที่ขาของเธอฉีก ส่วนรอยที่ถลอกมันก็ถลอกปอกเปิกยิ่งกว่าเดิมจนมีเลือดไหลซึม ทว่าเรนเดียร์ไม่ได้รู้สึกตัว เธอทำอะไรลงไปเธอไม่รู้เลย เพราะเธอให้ความสนใจกับความต้องการของเธอเพียงอย่างเดียวเท่านั้น “นะ....นายท่านขา....อ๊า....ทรมาน.....อ๊า....กรี๊ดดดดดดดดดดด” เธอกรี๊ดร้องสุดเสียง เพื่อเรียกความสนใจกับเขา บอกให้เขารู้ว่าเธอเจียนจะคลั่งตายอยู่แล้ว “หึ....น่าสนุกดีนะ เอาอีกสิ กรี๊ดร้องดังๆ ให้คอแตกไปเลย” เขาท้าทายเธอแล้วก็ลุกขึ้นยืน เรนเดียร์เห็นอย่างนั้นเธอก็พยายามกระชากโซ่ให้แรงมากยิ่งขึ้น ทั้งขาและข้อมือทั้งสอง กระชากแรงๆ ไม่สนใจว่ามันจะทำให้ได้แผล ดวงตาเจิดนองด้วยน้ำตาร้องไห้จนตาบวม “กรี๊ดดดดดดด นายท่านขาได้โปรด ฮือๆ กรี๊ดดดดดด เรนเดียร์จะตายอยู่แล้ว” คล้ายกับว่าหญิงสาวเสียสติไปแล้ว เธอเหมือนคนบ้าไม่ผิดเพี้ยน เอ็กซาเวียร์ปรายตามองเพียงนิด ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องแล้วกักขังหญิงสาวเอาไว้ในห้อง ให้เธอทนทุกข์ทรมานกับความต้องการเพียงลำพัง เขาเคยเตือนเธอแล้วอย่าให้เขาต้องร้าย วันนี้เอ็กซาเวียร์ทราบข่าวว่าหญิงสาวสอบผ่านและได้เลื่อนขั้นเข้าคลาสเรียนใหม่ เขาก็ยินดีกับเธอแล้วนัดให้เธอมากินมื้อกลางวันด้วยเพราะอยากเลี้ยงฉลองให้เธอ แต่กลับกลายว่าเธอมีเรื่องให้เขาเซอร์ไพรส์ยืนให้เจอร์ราร์ดกอดแต่มันก็ไม่เท่ากับเธอและเจอร์ราร์ดมีข้อตกลงอะไรร่วมกัน นั่นคือสิ่งที่เธอยังไม่ได้บอกเขาและเขาก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อธิบายอะไร

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more