บทที่10(1) ป่วยแล้วไงไม่ตายคาอกแล้วกัน
1711 Words
“อย่ามาหื่นกับเรนเดียร์นะคะ”
เธอน้อยอกน้อยใจ โมโห และโกรธขนาดนี้แต่เขาจะมาง้อเธอด้วยเซ็กส์อย่างนั้นเหรอ เห็นเธอเป็นผู้หญิงยังไงกัน เธอเป็นคนใสๆ นะจะบอกให้ และยังอยู่ในวัยใสด้วย แทนที่จะพาออกไปเที่ยวกินขนมหวานแสนอร่อย กลับพามาขึ้นเตียงชวนออกแรงให้เมื่อยเอว
อยากหื่นก็หื่นไปคนเดียวซิมาชวนเธอหื่นด้วยทำไม?
เรนเดียร์พยายามปัดป้องคนที่นั่งคร่อมร่างเธออยู่จนดิ้นไม่ได้ ปกติเขาจะไม่ลงน้ำหนักลงบนหน้าขาของเธอแต่ตอนนี้บั้นท้ายของเขานั่งทับหน้าขาเธอเต็มๆ จนขยับไม่ได้ พอจะเอามือทุบตีเขาก็รวบจับเอาไว้ด้วยมือเดียว
โลกไม่ยุติธรรมเอาซะเลย!!!
“ฉันจะหื่น ฉันจะโรคจิตหรือจะทำอะไรกับเธอก็ได้เพราะฉันเป็นเจ้าของร่างกายของเธอ”
“ไม่เอาแล้ว!” เรนเดียร์ร้องตะโกนใส่หน้า ดวงตาหวานชุ่มฉ่ำตอนนี้ถลึงตาแข่งกับเอ็กซาเวียร์จอมปีศาจ
“อะไรไม่เอา” ชายหนุ่มถามอย่างไม่เข้าใจเพราะเธอไม่อธิบายรูปประโยค
“ไม่เอานายท่านแล้วจะไปไหนก็ไป”
“มากไปแล้วนะเรนเดียร์”
“มากไปแล้วนะคะนายท่าน”
“ยอกย้อนเหรอ”
“ใช่!”
“ดี เดี๋ยวฉันจะเอาดุ้นตอกใส่ปากจะได้เลิกยอกย้อนแล้วก็เลิกเถียงสักที”
“ไม่นะ....มะ....ม๊วฟฟฟฟฟฟฟ” รวดเร็วทันใจ ทั้งๆ ที่วินาทีที่แล้วเขาเพิ่งนั่งอยู่บนหน้าขาเธอ แต่ตอนนี้ชายหนุ่มเคลื่อนตัวนั่งคุกเข่าบนริมฝีปากแล้วจับท่อนเอ็นใหญ่ยาวเข้าโพรงปากนุ่ม
“อื้อออออออ” เรนเดียร์ครางประท้วงพยายามจะหันหน้าหนี แต่มือหนาหนึ่งข้างล็อคศีรษะเธอเอาไว้ซะแน่นหนา พร้อมกันนั่นสะโพกหนาก็กดย้ำตอกท่อนเอ็นซอยเป็นจังหวะเข้าและออกในโพรงปากนุ่ม
“อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก!”
เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากนอนนิ่งแล้วอ้าปากกว้างๆ ให้เขากระแทก บ้าบอที่สุดเลย! ทำไมต้องหื่นมากมายขนาดนี้ เรนเดียร์มองเอ็กซาเวียร์ตาขุ่น ซึ่งเขาก็มองเธอกลับตาขุ่นเช่นเดียวกัน และเพราะเรนเดียร์พยศแรงถาโถมจึงมีมากจนจุกทั้งปากและลำคอ
“อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก!”
“ซี๊ดดดดดด จะแตกแล้วรอดูดน้ำดีๆ ล่ะ” เอ็กซาเวียร์ครางต่ำก่อนเร่งจังหวะรัว ตอกซ้ำๆ ย้ำๆ เน้นๆ กดหนักๆ เข้าไปในโพรงปากนุ่ม จากที่มันอุ่นเขาก็ทำให้มันร้อนเพราะแรงเสียดสีที่ถีรัวไม่หยุดพัก
“โอ้ววววววว ตะ...แต....แตก....แตกแล้ว!!!!” สะโพกหนากระทุ้งแรงในจังหวะสุดท้าย เสียงครางดังลั่นพร้อมสายธารอุ่นสีขาวถูกขับออกมาจากท่อนเอ็นลำใหญ่
เรนเดียร์จำต้องกลื้นน้ำกามาของเขาลงลำคอ หากไม่กลืนก็สำหลัก ทว่าพอเธอกลืนน้ำเขาไปมา ลิ้นมันมีประสาทสัมผัสการรับรส เธอติดรสชาติของเขา นั่นจึงทำให้เธอกวาดเลียเก็บกวาดน้ำกามาไม่เหลือซาก
“ถ้าอยากกินอีกก็ค่อยกินใหม่”
“ไม่อยากกิน” ปากแข็งไม่เลิกพร้อมสะบัดหน้าหนี
เธอไม่ใช่คนหื่นนะ ขอพูดอีกครั้งว่าเรนเดียร์ไม่ใช่คนหื่นแต่เป็รคนนี้เป็นคนใสๆ คนหนึ่งบนโลกเท่านั้นเอง เอาเป็นว่าการอยู่ใกล้เขาทำให้เธอ คิดเรื่องเพศมากขึ้น แต่เธอก็ไม่ได้คิดหื่นอยากไปนอนกับใครไปทั่ว แล้วก็ไม่ได้เคยคิกอยากเสียตัวให้เอ็กซาเวียร์ทุกวัน
แต่ที่ต้องเสียตัวอยู่ร่ำไปนั่นก็เพราะเขานั่นแหละปลุกเร้าเธอ!
ฮึ่ย!!!!
“โตเป็นสาวแล้วยังขี้น้อยใจขี้งอนเหมือนเด็กอนุบาล”
เอ็กซาเวียร์ด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วดูเหมือนว่าเขาจะเอือมระอาเธอสุดๆ ไปเลย ทำให้หญิงสาวที่สะบัดหน้าหนีต้องสะบัดหน้ากลับมาสบตาเขา ถลึงตาโตแข่งก่อนตอบกลับไปทันควัน
“เด็กอนุบาลอะไรจะนมโตขนาดนี้ล่ะคะ”
“นั่นสินะ นี่มันนมของสาวมหาลัยนี่นา แต่ที่เล็กน่ะมันสมองของเธอต่างหาก”
“นายท่านว่าเรนเดียร์โง่เหรอคะ”
“แล้วแต่จะคิด”
“ทำไมถึงชอบว่าร้ายกันด้วย” ขณะที่ถามปากเริ่มบิดเบ้ น้ำตาที่เหือดแห้งไปตอนนี้กลับมาเอ่อคลอหน่วยตาอีกครั้ง เอ็กซาเวียร์ถอนหายใจ เขาไม่ได้พูดอะไรปลอบ
ทว่า......
“อ๊ะ....อา...อา...นะ....นายท่านจะทำอะไร.....อื้อออออ!!!!” จากที่ตั้งใจจะร้องไห้งอแงกลับกลายเป็นครางแทน แล้วพอเธอจะประท้วงโวยวายเอ็กซาเวียร์ก็จูบปิดปากซะอย่างนั้น
ให้มันได้แบบนี้สิชีวิตของเรนเดียร์!!!
เมื่อเรนเดียร์เคลิบเคลิ้มกับรสจูบร้อนแรง ฝ่ามือหนาข้างที่พันธนาการข้อมือทั้งสองของเธอเอาไว้ก็ปล่อยอิสระ เรนเดียร์พอมีสติอยู่บ้าง เธอจึงใช้มือผลักดันอกกว้างออก ทว่าเอ็กซาเวียร์ฉลาดกว่า เห็นเธอทำแบบนั้นเขาก็ทิ้งน้ำหนักตัวจนอกแข็งแกร่งชิดกับอกนุ่ม ฝ่ามือหนาจากที่ขย้ำทรวงอกก็เปลี่ยนไปหยอกล้อกับดอกไม้สาวแทนซะเลย
โอ้พะเจ้าผู้ชายคนนี้ช่างอันตรายต่อกายใจเหลือเกิน!
“จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ!” เขาดูดลิ้นเธออย่างสบายด้วยความเพลิดเพลิน ไม่ทุกไม่ร้อนว่าเธอจะพยายามปฏิเสธเพราะเขาเชื่อมั่นในประสบการณ์บนเตียงของตัวเองที่มีมากกว่า
เอ็กซาเวียร์รู้ว่าต้องสัมผัสยังไงและตรงไหนถึงจะทำให้เรนเดียร์ยอมศิโรราบ
ริมฝีปากร้อนผ่าวถอนจูบออก เขาจ้องตาเรนเดียร์จนหญิงสาวที่ถูกจ้องตารู้สึกตาพร่าสมองเบลอไปชั่วขณะ เหมือนถูกร่ายมนต์เสน่ห์ ซึ่งเอ็กซาเวียร์อาศัยจังหวะนั้น ค่อยๆ ไซ้คอ ดูดนม แล้วก็ลากริมฝีปากต่ำไปยังหน้าท้องแบนราบ
“อ๊ะ....อ๊างงห์.....อ๊างงห์....” หญิงสาวครางเสียวหน้าท้องหดเกร็งยามลิ้นหนาสอดเข้ามาหยอกล้อในรูสะดือ มันเป็นจุดอ่อนไหวแห่งหนึ่งที่ปลุกเร้าเธอได้ดีเชียวล่ะ เขารู้และเขาก็ทำมัน ขณะที่มือหนึ่งข้างสะกิดติ่งเสียว อีกมือก็ขย้ำทรวงอกอย่างเมามัน
“โอ้วววววว” ปั่นป่วนและหัวหมุน นี่คือสิ่งที่เรนเดียร์รู้สึกในตอนนี้ เลือดลมในกายสาวสูบฉีดพลุ่งพล่าน ไหลวนไปทั่วร่างทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่น กายสาวบิดส่ายอย่างทรมานกับความเสียวซ่านที่ได้รับ มันมากแต่มันสามารถเสียวได้มากกว่านี้ หากเขาช่วยปลดปล่อยความต้องการในกายสาว
ทว่า......
แม้เธอจะโดนมนต์เสน่หาของเขาเข้าสะกด เรนเดียร์ก็ยังพอมีสติอยู่บ้างเล็กน้อย เธอรู้ตัวว่ามันไม่ถูกต้องที่เธอจะยินยอมให้เขาเข้ามาง้อเธอด้วยเรื่องบนเตียง จิตใต้สำนึกของเธอร้องตะโกนว่าให้ปฏิเสธเดี๋ยวนี้
ผึ่งงงงงงง!!!!
ซึ่งมันก็ไม่ได้ผลเมื่อสติของเธอขาดผึงย่อยยับ เมื่อริมฝีปากหนาโอบอุ้มดอกไม้สาวเอาไว้ในโพรงปาก ลิ้นหนาสากลากสำรวจกลีบสาวทั้งซ้ายและขวา หญิงสาวพยายามจะไม่มองแต่เธอก็มองจนได้ เห็นว่าเขาสัมผัสเธอยังไงบ้าง แล้วชายหนุ่มก็ยังมีแก่ใจช้อนตามองเธออีกด้วย
เขามองเธอแทบจะตลอดเวลาที่เขาสัมผัสเธออย่างลึกซึ้งนั่นแหละ
บ้าจริงเชียว!!!!
แก้มร้อนเหมือนมันจะไหมอยู่รอมร่อ เธอเขินและอับอาย อยากเอาหน้าซุกแผ่นดินหนี หากรู้ว่าจะยอมเขาง่ายซะขนาดนี้เรนเดียร์สมควรสวมบทหญิงหน้าด้านขึ้นขย่มเขาซะตั้งแต่เขาปากเสียกับเธอ
โธ่...น้ำตาของเธอที่เสียไปและความปากดีของเธอในวันนี้พังย่อยยับลงในพริบตาเดียว!
“จ๊วบ!” เอ็กซาเวียร์ดูดดอกไม้สาวอย่างแรงจนแก้มตอบและมีเสียงออกมา จากนั้นเขาก็ปล่อยดอกไม้สาวให้เป็นอิสระแล้วก็ตวัดปาดเลีย “แผล่บๆ แผล่บๆ” แล้วเขาก็จูบอีกครั้งแล้วก็เลียอีก เขาทำแบบนั้นช้าๆ ไม่รีบ เหมือนต้องการจะทรมานเธอ
“ซี๊ดดดดดดด อย่าทำแบบนี้ ซี๊ดดดดดดด เรนเดียร์จะขาดใจตาย”
“อยากตายไม่ใช่เหรอ ขาดใจตายตอนนี้เลยสิเรนเดียร์”
“ฮื้อออออ ไม่อ้าววววววว” เสียงจนเสียงเปลี่ยนไม่เป็นคำ สะโพกยกลอยตาเบิกกว้าง เอ็กซาเวียร์ห่อลิ้นแข็งแล้วแทงเข้าออกในรูสวรรค์คับแน่นที่ชุ่มฉ่ำด้วยน้ำหวานสีใส
“อ๊า! อ๊า! อ๊า! อ๊า! อ๊า!” เสียงครางรัญจวนใจสลับกับเสียงหอบหายใจถี่ ดังตามจังหวะเข้าออกของลิ้น สะโพกสาวแอ่นหยัดเข้าหาลิ้น แผ่นหลังเนียนก็แอ่นหยัดขึ้นตอบสนองฝ่ามือหนาให้สัมผัสความนุ่มเต่งตึงได้ถนัดถนี่
“อูยยยยยย จะออกแล้วนายท่านขา อูยยยยยยย เรนเดียร์ไม่ไหวแล้วนะคะ ซี๊ดดดดดด นายท่าน จะแตกจริงๆ แล้วนะคะ อ๊าววววววววว!!!”
ร่างสาวกระตุกเหมือนคนชักก่อนที่เธอจะเกร็งร่างแข็งแล้วปลดสายธารสวาทหวานออกมาให้เขาได้ดื่มกินมัน เอ็กซาเวียร์ทั้งซดทั้งเลีย กวาดต้อนเข้าปากกลืนลงลำคอแล้วปล่อยให้มันเป็นไปตามกลไกระบบการทำงานของร่างกาย
“หวานเหมือนเดิมเลยนะเรนเดียร์”
“เรนเดียร์ไม่อยากคุยกับนายท่านแล้ว”
“เราไม่จำเป็นต้องคุยกันเพราะเราจะครางกันในคืนนี้”
“นายท่าน......” เรียกเสียงอ่อย ทำไมคนป่วยถึงได้ดูมีพละกำลังมากมายมหาศาลขนาดนี้นะ ผิดกับเธอเหมือนเรี่ยวแรงจะหายไปซะดื้อๆ
แล้วนั่นข้อมือของเขาที่ระบม เห็นได้ชัดว่ามันยังไม่หายดี เมื่อวานเธอยังป้อนข้าวป้อนน้ำเพราะมือของเขาใช้การไม่ได้ แต่ดูวันนี้สิเขาใช้มันสัมผัสร่างกายเธออย่างร้อนแรง
ทำได้ยังไงนะ?
หรือเพราะความหื่นมันชนะได้ทุกอย่าง?
****
- Writer
- chap_listContents
- likeADD