บทที่4(1) ปล่อยตัวปล่อยใจ
1228 Words
“นายว่าไงนะซาเวียร์”
“ฉันบอกว่าเธอคือของฉันและนายไม่มีสิทธิ์เจอร์ราร์ด!!”
เอ็กซาเวียร์ประกาศเสียงเข้ม เขาคือผู้ครอบครองเรนเดียร์เพียงแค่คนเดียวเท่านั้นเจอร์ราร์ดไม่มีสิทธิ์! ทว่าเจอร์ราร์ดเป็นพวกชอบท้ายอำนาจ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เอ็กซาเวียร์รู้ดีทว่าส่วนหนึ่งเป็นความผิดของเขาที่ไม่เอาจริงเอาจังกับเจอร์ราร์ดสักที
“อย่ามั่นใจให้มากนักเอ็กซาเวียร์นายคิดว่านายใหญ่คับฟ้าคนเดียวหรือไง”
“หึ” ชายหนุ่มแสะยิ้มมุมปาก “ฉันไม่หลงตัวเองขนาดนั้นหรอกเจอร์ราร์ด แต่หากนายอยากรู้ว่าอำนาจที่ฉันมีมันทำอะไรบ้าง ฉันยินดีแสดงให้นายเห็นถ้าได้ต้องการ แต่วันนี้ฉันต้องการเวลาส่วนตัวและการพบนายทำให้ฉันกินมื้อเที่ยงไม่อร่อย เข้าใจนะ”
พูดจบเอ็กซาเวียร์ก็พาเรนเดียร์เดินผ่านร่างเจอร์ราร์ดไป โดยไม่ให้ความสนใจเจอร์ราร์ดอีก ขณะที่เจอร์ราร์ดนั้นให้ความสนใจเอ็กซาเวียร์และเรนเดียร์จนสุดสายตา
“สักวันเถอะกูจะโค่นล้มให้ถึงเหง้าตระกูลมึงเลย”
หากมีเจอร์ราร์ดก็ต้องไม่มีเอ็กซาเวียร์ เจอร์ราร์ดชิงชังเอ็กซาเวียร์มากและชิงชังไปถึงตระกูลบัลธาซาร์เลยด้วยซ้ำ เอ็กซาเวียร์คือเสี้ยนนามตำใจ เจอร์ราร์ดรังเกียจที่เขาต้องอยู่ร่วมโลกกับคนอย่างเอ็กซาเวียร์และตระกูลบัลธาซาร์
ชายหนุ่มกำหมัดแน่น มองตามหลังแล้วเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไป
“เขาน่ากลัวจังเลยค่ะ”
เรนเดียร์บอกเมื่อเดินเข้ามาให้ห้องอาหารสุดหรูที่เอ็กซาเวียร์จองเอาไว้ เธอเดินโดยไม่หันมองข้างหลัง แต่รู้สึกถึงพลังงานอันตรายจากเจอร์ราร์ดที่พุ่งเข้ามาจากทางข้างหลัง หากพลังงานอันตรายดังกล่าวมันเป็นหอก เชื่อว่าหลังของเรนเดียร์และเอ็กซาเวียร์คงพรุนไปแล้ว
“น่ากลัวก็อย่าไปอยู่ใกล้มัน”
“ค่ะ เรนเดียร์จะไม่อยู่ใกล้เขาค่ะ”
“ถ้าเธอผิดคำพูดฉันเอาเธอตายแน่เรนเดียร์”
“สัญญาค่ะ” เรนเดียร์ให้คำสัญญา
เอ็กซาเวียร์มองหน้าเธอนิ่ง เขาไม่ไว้วางใจเธอแต่เขามีโอกาสมอบให้เธอ หากมีครั้งต่อไปคนที่เดือดร้อนจะต้องเป็นเรนเดียร์ที่ผิดสัญญากับเขา
“ฉันไม่เก่งเรื่องอาหารไทย เธอสั่งสิ” ชายหนุ่มรับเมนูมาจากบริกรแล้วส่งมันให้เรนเดียร์ หญิงสาวรับเอาไปถืออย่างไว แต่ก่อนสั่งเธอก็ไม่ลืมสอบถามความชอบของเขาอย่างเอาใจใส่
“นายท่านชอบรสจัดไหมคะ”
“กินได้ เผ็ด เปรี้ยว หวาน ขอแค่ไม่จัดจ้านจนเกินไป”
“ค่ะ”
หญิงสาวหันไปสั่งอาหารไทย เธอเลือกสั่งอาหารไทยที่ตัวเองชอบมาให้เขา เนื่องจากเป็นเมนูคุ้นเคย เธอจึงรู้ว่ารสชาติแบบไหนที่เขาพอกินได้
เมื่ออาหารมาเสริฟ เรนเดียร์มีความสุขมากที่เอ็กซาเวียร์เจริญอาหารกับเมนูของเธอ แม้เธอรู้เขาไม่ได้กินเพื่อเอาใจเธอก็ตาม หนุ่มสาวนั่งกินอาหารไทยด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย แม้ก่อนหน้านั้นจะมีช่วงที่ทำให้รู้สึกแย่มาก่อน
เรนเดียร์โล่งอกไปเปราะหนึ่ง ทว่าเธอก็ยังเห็นร่องรอยความไม่พึงพอใจของเอ็กซาเวียร์อยู่ดี มันยังไม่จางหาย ยังคงหลงเหลืออยู่แต่เขาเพียงแค่พยายามสงบสติอารมณ์เอาไว้เท่านั้น เรนเดียร์เข้าใจ การที้องมาหัวเสียเพราะของเล่นมันน่าสมเพชสิ้นดี
แต่เมื่อของเล่นทำให้เขาอารมณ์เสียเธอก็ต้องทำให้เขาผ่อนคลาย
“กลับไปก็อย่าไปทำสวนทำครัวซะล่ะ พรุ่งนี้ต้องไปเรียนที่โรงเรียนทำอาหาร”
“ทราบแล้วค่ะ”
“อืม” เอ็กซาเวียร์ขานในลำคอเบาๆ แล้วก้าวขาลงจากรถเมื่อรถเดินทางถึงสำนักงานใหญ่โตหรูหรา ทว่าเรนเดียร์ก็ขยับมาชิดขอบประตูและเรียกรั้งเขาเอาไว้ซะก่อนที่เขาจะทันได้เดินเข้าสำนักงาน
“นายท่านคะ!”
“มีอะไร” ชายหนุ่มชะงักแล้วโน้มตัวลงมาคุยกับคนในรถ
เรนเดียร์ข่มกลั้นความอายแล้วพูดมันออกไป “ฉันจะรอนายท่านที่ห้องนะคะ”
“ห้องไหนเหรอ” เขาถามเหมือนไม่รู้แต่จริงๆ แล้วเขารู้และเขากำลังแกล้งเธออยู่ เรนเดียร์สังเกตจากสีหน้าของเขา มันดูมีชีวิตชีวาขึ้นเชียวล่ะ เธอยิ้มแก้มแดงแล้วขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของเขาก่อนจะกระซิบให้ได้ยินสองคน “ห้องที่นายท่านชอบและเรนเดียร์ก็ชอบ”
“หึๆ ใจกล้าน่ะ”
“แล้วไม่ชอบเหรอคะ”
“แล้วเจอกัน” เอ็กซาเวียร์พูดแค่นั้นแล้วจูบหน้าผากนูนเบาๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้นแล้วหันหลังกลับเดินเข้าสำนักงาน ทิ้งให้เรนเดียร์นั่งแก้มแดงคนเดียว
ระยะเวลาจากสำนักงานถึงเพ้นท์เฮ้าส์ใช้เวลาเดินทางอย่างช้าไม่เร่งรีบสามสิบนาที เรนเดียร์มาถึงก็เข้ามาให้ห้องนอนทันที เธอคลุกอยู่ที่นี่ และเลือกชุดเซ็กซี่เพื่อเอ็กซาเวียร์
ทว่า.....
หญิงสาวไม่ค่อยมีเซ้นท์เรื่องการแต่งตัว ดังนั้นเธอจึงโทรไปปรึกษาเพื่อนสนิทสาว ดาวประดับให้คำแนะนำดีมาก แนะนำสิ่งที่มันเข้ากับเรนเดียร์และฉีกทุกกฎของเล่นที่เอ็กซาเวียร์เคยมีมา
เรนเดียร์มีการปรับแต่งชุดบางส่วนเล็กน้อยมันดูน่ารักและเซ็กซี่ปรอทแตกเมื่ออยู่บนไม้แขวนที่เหมาะสม เธอเขินอายแต่วันนี้เอ็กซาเวียร์อารมณ์ไม่ดี เธอบอกกับตัวเองแล้วว่าจะช่วยผ่อนคลายอารมณ์ของเขา ให้สมกับหน้าที่ที่เธอได้รับมอบหมาย
และหากว่าเขาพึงพอใจเธออาจจะได้อยู่กับเขานานกว่าสัญญาก็ได้
หญิงสาวไม่เคยคิดว่าจะอยู่นานเกินกว่าสัญญา แต่พอเธอเอาอกเอาใจและสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ หัวใจของเธอมันหวั่นไหวไปกับเอ็กซาเวียร์ไปแล้วกว่ายี่สิบเปอร์เซ็นต์ แม้มันจะเป็นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่น้อยมา แต่เธอเชื่อว่ามันจะเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ จนกว่าเขาจะทำให้เธอหยุดความรู้สึกต่อเขา
เอ็กซาเวียร์อาจไม่รู้......
การกระทำเล็กน้อยๆ ของเขามันทำให้หญิงสาวหวั่นไหวและใจเต้นแรง แต่ตัวของหญิงสาวนั้นรู้ดี ทุกอาการ ทุกความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขา เธอไม่ควรเล่นกับไฟ เธอรู้ แต่เปลวไฟตรงหน้ามันสวยงามและเย้ายวนเกินห้ามใจ หญิงสาวไร้ประสบการณ์รักมันอ่อนแอยากต้านทาน
และอาจเป็นเพราะเธอไร้สิ่งยึดเหนี่ยว มีเพียงตัวคนเดียวจึงทำให้เธอโหยหาสิ่งยึดเหนี่ยวกายและหัวใจ ซึ่งเธอคิดว่าเอ็กซาเวียร์จะมอบมันให้กับเธอได้ เธอไม่ควรมีความหวัง แต่เธอก็หวัง แม้ไม่ได้เป็นภรรยาแต่ขอเป็นของเล่นเขา เพียงแค่นี้เธอก็พอใจแล้วล่ะ
****
- Writer
