บทที่1(2) ของเล่นมหาเศรษฐี
3278 Words
“พร้อมนะเรนเดียร์”
“อื้อ....พร้อมสิ”
“มือเธอเย็นมาก” ดาวประดับวางมือบนหลังมือเรียวของเรนเดียร์ เธอตั้งใจจะให้กำลังใจเพื่อนแต่พบว่ามือของเรนเดียร์นั้นเย็นมาก ดาวประดับส่งยิ้มไปให้เรนเดียร์
“ฉันตื่นเต้น”
“สู้ๆ นะเรนเดียร์”
“ขอบใจเธออีกครั้งนะดาว บุญคุณครั้งนี้ฉันจะไม่ลืมเลย”
“เราเป็นเพื่อนกันเรนเดียร์ ฉันช่วยเธอเพราะเธอคือเพื่อนคนเดียวของฉัน บุญคุณอะไรอย่าเพิ่งคิด ทำตรงนี้และวันนี้ให้มันดีก่อน เอาละ ได้เวลาแล้วเราลงจากรถกันเถอะ”
สองสาวลงจากรถแล้วเดินไปเข้าไปในโรงแรมสุดหรู สถานที่นัดคือล็อบบี้ ดาวประดับจะนั่งเป็นเพื่อนเรนเดียร์เพื่อส่งเรนเดียร์ให้กับคนของมหาเศรษฐีหนุ่มรูปงาม มีนามว่า เอ็กซาเวียร์ บัลธาซาร์
“คุณดาวหรือเปล่าครับ”
จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มดังขึ้นข้างโซฟาที่สองสาวนั่ง ดาวประดับและเรนเดียร์หันไปตามเสียงพร้อมกัน และเป็นดาวประดับที่ขานรับ “ใช่ค่ะฉันดาวเองค่ะ คุณคือคนของคุณเอ็กซาเวียร์ใช่ไหมคะ”
“ผมเป็นผู้จัดการโรงแรมครับ ถูกไหว้วานให้มารับตัวคุณเรนเดียร์จากคุณดาวไปส่งที่ห้องครับ”
“ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ”
“อะ...เอ่อ...นี่ฉันต้อง....ต้องไปแล้วเหรอ” เรนเดียร์เสียงตะกุกตะกัก เพิ่งได้นั่งทำใจแปปเดียวเท่านั้นก็ถูกเชิญตัวไปซะแล้ว
“ใช่เธอต้องไปแล้ว” ดาวประดับย้ำชัด มองเพื่อนด้วยแววตาเป็นห่วง แต่หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว เรนเดียร์ตัดสินใจดีแล้ว และในฐานะเพื่อนเธอก็ต้องสนับสนุน
เอ็กซาเวียร์ บัลธาซาร์ คือบุรุษที่เหมาะสมที่จะซื้อตัวเรนเดียร์มากที่สุดแล้ว
เรนเดียร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืน ผู้จัดการโรงแรมขอตัวลาแล้วเดินนำหน้าเรนเดียร์ หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักอย่างบ้าคลั่งทั้งตื่นเต้นและตื่นกลัว
ดาวประดับได้นำข้อมูลและรูปภาพของชายที่จะซื้อตัวให้ดูแล้ว เขาหล่อเหลาและสง่างามมาก ทว่าเรื่องนิสัยของเขานั้นเรนเดียร์ไม่รู้ และเธอก็ภาวนาของให้เขานั้นใจดีเหมือนคุณป๋าของดาวประดับ
“เชิญครับ”
“ห้องนี้เหรอคะ”
“ครับ”
ผู้จัดการโรงแรมขานรับแล้วกดออดห้องสามครั้งก่อนที่เขาจะเปิดประตู เรนเดียร์เดินเข้าไปด้านใน ร่างบางยืนอยู่บนรองเท้าส้นสูงกว่าห้านิ้ว เธอซ้อมเดินมาอย่างดีแต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนแข้งขาอ่อนแรงจะล้มได้ทุกวินาที
“อดทนเรนเดียร์ เพื่อแม่ เพื่อแม่” หญิงสาวท่องเพื่อย้ำเตือนตัวเองซ้ำๆ ในขณะนั้นดวงหน้าสวยหวานแบบสาวสมัยใหม่ หันซ้ายที ขวาที เพื่อมองหาเจ้าของห้อง
“เราอยู่คนเดียวเหรอเนี่ย”
“ไม่หรอก เธออยู่กับฉันนี่แหละเรนเดียร์”
ขวับ!!!
ร่างบางหมุนตัวไปหาต้นเสียงรวดเร็วด้วยความตกใจสุดขีด หัวใจเธอเต้นรัว ลมหายใจสะดุด ดวงตากลมโตเบิกกว้าง
พระเจ้านี่มันคนหรือเทพบุตรกันแน่!
และที่น่าแปลกใจยิ่งกว่านั้นคือ ... เขาพูดภาษาไทยกับเธอชัดเจน ราวกับว่าเขาเป็นเจ้าของภาษา
“คุณ....คุณ....”
“ตกใจอะไรขนาดนั้น”
“คุณพูดไทยได้เหรอคะ”
“ฉันพูดได้หลายภาษา แต่ยังไงเธอก็ต้องเรียนภาษาอังกฤษเพิ่มเติมนะ ได้ข่าวว่าเก่งภาษาอังกฤษพอตัว มันคงไม่ยากหรอกใช่ไหม”
ขณะที่ถามร่างสูงในชุดคลุมอาบน้ำสีน้ำเงินเข้มก็เดินผ่านร่างบางไปนั่งบนโซฟาตัวยาว กลิ่นตัวของเขาหอมมาก ชายหนุ่มตวัดขานั่งไขว้ห้าง รินเครื่องดื่มให้ตัวเอง เรียวแขนข้างหนึ่งพาดไปกับพนักโซฟา ส่วนมืออีกข้างถือแก้วเครื่องดื่ม ทุกท่วงท่าของเขามันดูลื่นไหลและสง่างามมาก เรนเดียร์มองชายหนุ่มตาค้าง แต่เธอก็ยังมีสติตอบคำถามเขา
“ไม่ยากค่ะ”
“เพื่อนเธอบอกว่าเธอยังไม่เคยมีเซ็กส์กับใคร” เอ็กซาเวียร์เปลี่ยนหัวข้อสนทนาใหม่
ใบหน้าของหญิงสาวแดงซ่านลามไปจนถึงใบหูและลำคอ เธอเกล้าผมขึ้นเพราะแบบนั้นทุกปฏิกิริยาของร่างกายเธอจึงอยู่ในสายตาของเอ็กซาเวียร์
เธอทั้งธรรมชาติและน่ารัก เขาไม่สงสัยในเยื่อพรหมจารีของเธอแล้วล่ะ อาการเขินมันบอกได้ทุกอย่าง ‘เธอยังไม่เคยผ่านมือใคร’
“ช....ใช่....ใช่ค่ะ ฉันยังไม่เคย” เพราะความเขินอายทำให้ลิ้นนุ่มมันอ่อนและเกี่ยวพันกัน จนทำให้พูดเสียงตะกุกตะกัก
ชายหนุ่มลอบขำเบาๆ คนเดียวไม่ให้เธอรู้
“แล้วแบบนี้เธอจะบริการฉันได้เหรอ ฉันเซ็กส์จัดและชอบผู้หญิงที่รู้งานเรื่องบนเตียงนะ ฉันซื้อเธอเพื่อให้มาบริการฉันไม่ใช่ให้ฉันบริการ”
“.......” หญิงสาวก้มหน้ามองพื้น เธอฟังแล้วก็เงียบ ไม่รู้จะพูดอะไร
เอ็กซาเวียร์พูดมานั่นถูกต้อง และหากเขาไม่พึงพอใจ เรนเดียร์ก็ไม่สามารถคัดค้านได้ มีใครบ้างที่จะซื้อของไร้ประโยชน์ ใครๆ ก็ต้องการของดีมีประโยชน์ตอบสนองความต้องการทั้งนั้น
“ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเธอดูหม่นลง เอ็กซาเวียร์รู้เรื่องเรนเดียร์มาบ้าง หากเขาไม่ต้องการเธอจริงๆ เขาปฏิเสธแล้วล่ะ แต่เมื่อสักครู่เขาอยากพูดลองเชิงเธอเท่านั้น ไม่คิดว่ามันจะทำให้เธอรู้สึกหม่นเศร้าแบบนี้ เรนเดียร์กำลังทำให้ผู้ชายอย่างเขามีความโอบอ้อมอารี
“ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรค่ะ หากว่าฉันไม่เป็นไปตามความต้องการของคุณ ฉันคงต้องกลับค่ะ”
“กลับทั้งๆ ที่เธอลงทุนไปหลายอย่าง ไม่เสียดายเหรอ”
“คุณไม่ได้ต้องการผู้หญิงไร้ประสบการณ์อย่างฉันนี่คะ หากได้ไปแทนที่ฉันจะ...เอ่อ...แทนที่ฉันจะบริการให้คุณประทับใจ มันอาจกลายเป็นความรู้สึกไม่ประทับใจ”
เธอพูดโดยที่มองผ่านไหล่เขาไป เธอไม่กล้าแม้แต่สบตาเขา นั่นมันจะทำให้เธอประหม่าและขาดความมั่นใจในการพูด เอ็กซาเวียร์ยิ้มมุมปาก จิบไวน์เบาๆ แล้ววางแก้วลงบนโต๊ะ
“ฉันไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกนะ หากฉันไม่พึงพอใจ เธอคงไม่ได้มายืนอยู่ที่นี่หรอก”
อ่า....บ้าจริงเชียว!
เมื่อสักครู่นี้เขาทำลายความหวังของเธอแล้วตอนนี้เขาก็สร้างความหวังนั้นขึ้นมาใหม่ เรนเดียร์งงไปหมดแล้ว สรุปเขาจะเอายังไงกับเธอกันแน่ แล้วตอนนี้พูดจริงหรือพูดเล่น
“เธอไม่เชื่อ?”
“ก็เมื่อกี้คุณพูดเหมือนไม่ต้องการคนไร้ประโยชน์นี่คะ ฉันไม่แน่ใจว่าตอนนี้คุณพูดจริงหรือคุณพูดเล่น”
“มานั่งนี่สิ” เอ็กซาเวียร์ไม่ตอบแต่เขาบอกให้เธอมานั่งกับเขาบนตักหนา เขาใช้มือตบหน้าตักตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกเธอ
ทว่า.....
เรนเดียร์ทำตัวไม่ถูก เธอไม่มีความกล้าขนาดนั้น ตอนเป็นเด็กเธอเคยนั่งตักไมลีย์คนเดียวเท่านั้น โตมาก็ไม่เคยต้องไปนั่งตักใคร แถมผู้ชายนี่ไม่เคยเลยสักครั้งเดียวแล้วเขากำลังจะให้เธอไปนั่งตักเขา บ้าหรือยังไง? เธอทำไม่ได้หรอกนะ
“ยืนนิ่งอยู่ทำไมล่ะ เธอไม่อยากได้เงินไปใช้จ่ายค่ารักษาพยาบาลแม่เหรอ”
“คะ....คะ...คุณรู้เหรอคะ”
“ฉันรู้ทุกเรื่องเรนเดียร์ มาหาฉันได้แล้วก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ”
เรนเดียร์ได้ยินแบบนั้นก็เดินเข้าไปหาร่างหนาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ก่อนจะขยับตัวไปใกล้ชายหนุ่มมากขึ้น จากนั้นก็หย่อนบั้นท้ายนั่งบนตักหนาช้าๆ
“อุ้ย!” หญิงสาวอุทานแล้วทำท่าจะเด้งตัวลุกขึ้นยืนแต่ก็ถูกท่อนแขนหนาโอบรัดเอวคอดเอาไว้แน่นไม่สามรถขยับตัวไปไหนได้
“ตกใจอะไร”
“ตัก....ตักของคุณมัน....” เรนเดียร์พูดไว้แค่นั้น เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง
เรนเดียร์ไม่ได้ใสซื่อขนาดไม่รู้เรื่องร่างกายของมนุษย์ชายหญิงมีอะไรบ้าง และมันแตกต่างกันยังไง เธอก็เคยเรียนเพศศึกษามาก่อน และก่อนมาหาเขาเธอต้องเสียเวลานั่งดูคลิปวาบหวิวที่ชายหญิงทำกันบนเตียงมามากมาย
“ตักของฉันมันทำไมเหรอ”
หญิงสาวกระดากอายที่เธอต้องตอบความจริง แต่เอ็กซาเวียร์ดูท่าว่าเขาจะชอบ เขามีอารมณ์ขันได้กลั้นแกล้งเธอให้ตกอยู่ในอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หญิงสาวลำบากใจเหลือเกิน ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงได้ร้ายกาจกับเธออย่างนี้นะ
“ไม่ตอบเหรอ”
“.....” ไม่มีเสียงพูดแต่เธอตอบเขาโดยการส่ายหน้าไปมาแล้วก้มหน้ามองมือที่กุมประสานอยู่บนหน้าตักตัวเอง
เอ็กซาเวียร์ยิ้มกรุ้มกริ่มจากนั้นเขาก็ใจดีตอบให้เธอ
“เธอนั่งทับดุ้นของฉันอยู่และมันอยากเข้าไปเล่นในร่างของเธอจนมันพองตัวทำตัวดื้อกับฉัน แบบนี้หรือเปล่าที่เธอจะบอกฉัน”
“ปะ...เปล่านะคะ”
“หึๆ ตื่นตัวดีจังเลยนะ เธออายุเท่าไรแล้วล่ะเรนเดียร์”
“คุณบอกว่าคุณรู้จักฉันแล้วไม่ใช่เหรอคะ”
“กล้ายอกย้อน?”
“ขอโทษค่ะ”
“ฉันถามเพื่อความมั่นใจว่าข้อมูลของฉันมันจะไม่ผิดพลาด”
“ฉันอายุยี่สิบเอ็ดปีค่ะ”
“แน่เหรอ”
“ค่ะ จะให้ฉันเอาบัตรประชาชนให้คุณดูก็ได้นะคะ” เธอยืนยันแล้วพยายามจะลุกออกจากตักเขาเพื่อไปเอาหลักฐานในกระเป๋ามาให้เขาดู เอ็กซาเวียร์แอบขำในใจผู้หญิงคนนี้ตลกชะมัด
หากเป็นผู้หญิงคนอื่นคนกระตือรือร้นถอดเสื้อผ้าแล้วแสดงอายุด้วยเรื่องบนเตียง ทว่าเรนเดียร์กลับแตกต่างออกไป เธอดูร้อนใจมากกลัวว่าเขาจะกล่าวหาว่าเธอเป็นคนขี้โกหก
“ไม่ต้องหรอก ฉันเชื่อแล้วล่ะว่าเธออายุยี่สิบเอ็ดปีจริงๆ แต่สำหรับฉันเธอยังเด็กอยู่นะ”
“คุณไม่ชอบเหรอคะ”
เธอถามเขาด้วยความไร้เดียงสา แต่ให้ตายเถอะ เขาโคตรชอบประโยคคำถามนี้เลย ทว่าชายหนุ่มต้องรักษาท่าทีตัวเองเอาไว้เก็บอาการไม่ให้มันออกนอกหน้า เขากระแอ้มเบาๆ แล้วตอบเธอเสียงราบเรียบ
“เปล่า....เพียงแต่ฉันไม่เคยมีตุ๊กตาหน้าเด็กบนเตียงก็แค่นั้น เธอดูบอบบางดีนะ บางมุมก็ตลก และทรวดทรงองเอวครบเครื่อง น่าขย้ำจริงๆ”
***
ระหว่างที่เธอนั่งบนตักของเอ็กซาเวียร์นั่นเอง ฝ่ามือหนาวางลงบนหน้าขาเรียวแล้วค่อยๆ เลื้อยขึ้นบนทำราวกับมือเขาเป็นงู เรนเดียร์มองทึ่งๆ จะบอกว่ามันเป็นการลวนลามก็ดูจะไม่ถูกซะทีเดียว เอ็กซาเวียร์คือคนซื้อตัวเธอ ดังนั้นเขาจะทำอะไรกับร่างกายของเธอก็ย่อมได้
“คุณ....”
“เธอเป็นของเล่นของฉันเรนเดียร์ เพราะฉะนั้นเธอต้องเรียกฉันว่านายท่าน”
เหมือนเธอถูกตบหน้าหันจารู้สึกชาเมื่อเอ็กซาเวียร์ย้ำสถานะของเขาและเธอชัดเจน เรนเดียร์ไม่อาจขัดได้เพราะสิ่งที่เขาพูดออกมามันคือเรื่องจริง เรนเดียร์ตกอยู่ในสถานะของเล่นมหาเศรษฐี ตอนนี้เขากำลังเช็คของอยู่ว่ามันใช้ประโยชน์ได้มากน้อยแค่ไหน
“ค่ะ ฉันจะจำเอาไว้ค่ะนายท่าน”
“มีอีกเรื่องที่นอกจากเธอจะต้องจำ เธอก็ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด”
“อะไรเหรอคะ”
“ฉันไม่ชอบใช้ของร่วมใคร หากตกมาอยู่ในสถานะของเล่นของฉัน นั่นแสดงว่าต้องมีแค่ฉันเท่านั้นที่ได้ใช้และได้เล่น ในระยะเวลาหนึ่งปีต่อจากนี้ร่างกายของเธอเป็นสิทธิ์ของฉัน”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบและใบหน้าของเขาเองก็เช่นกัน แต่ว่าในความราบเรียบนั้นกลับแฝงด้วยพลังงานบางอย่างที่ดำมืดทำให้หญิงสาวรู้สึกครั้นเนื้อครั้นตัว เอ็กซาเวียร์เป็นคนมีอำนาจโดยที่เขาเพียงแค่นั่งเฉยๆ เท่านั้น
และเรนเดียร์ยอมรับอย่างไม่อายว่าเธอมีความเกรงใจและเกรงกลัวต่อเอ็กซาเวียร์
“ฉันทราบแล้วค่ะ”
“ดี”
เอ็กซาเวียร์รู้สึกว่าเรนเดียร์เป็นผู้หญิงควบคุมง่าย ซึ่งเขาชอบมากเลยล่ะ ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องฉลาดเพราะเอ็กซาเวยร์อยากมีตุ๊กตาสาวสวยเอาไว้เล่นสนุกไม่ได้เอามาเพื่อการสอบแข่งขัน ดังนั้นหากจะเป็นของเล่นของเขาสมองไม่ต้องขอแค่สวยและยั่วยวนก็พอแล้ว
“ขาเธอเนียนดีนะ แต่ผิวขาวออร่าของเธอนี่สิ.....”
“ทำไมเหรอคะ”
“จะว่าดีก็ดี จะว่าไม่ดีก็ไม่ใช่ไม่ดีซะทีเดียว”
“เพราะขาวเกินไปเหรอคะ”
“อืม” ชายหนุ่มขานรับในลำคอ
“มันบอบช้ำง่าย ขอโทษนายท่านด้วยนะคะ ที่ผิวของฉันเป็นแบบนี้”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก อาจเพราะฉันชินกับสาวผิวแทนมากกว่า พอมาเจอคนผิวขาวมากแบบนี้ฉันเลยไม่ชิน มันให้ความรู้สึกถึงความบอบบางน่าทะนุถนอม”
“คุณสามารถจับฉันแรงๆ ได้นะคะฉันไม่ใช่คนบอบบางขนาดนั้น”
“ยั่ว?”
คำถามของเอ็กซาเวียร์ทำเรนเดียร์นิ่งไปชั่วขณะ นั่นเพราะเธอตกใจกับความคิดของเขาที่มีต่อเธอ เรนเดียร์ไม่ได้ยั่วแต่เธอกำลังบอกความจริงกับเขา เธอดูบอบบางแต่จริงๆ แล้วเธอเป็นผู้หญิงถึกมาก เธอต้องการจะสื่อคำพูดที่เป็นความจริง ไม่ได้ยั่วเขาเลย
เมื่อเขาเข้าใจผิดหญิงสาวรีบร้อนใจแก้ไขความเข้าใจผิดเขาทันที
“ฉันทำงานหนักมาตั้งแต่เด็กค่ะ ฉันไม่ได้ยั่วคุณนะคะ”
“เกือบดีใจอยู่แล้วเชียว คำตอบของเธอทำให้ฉันผิดหวังนะ”
“ขอโทษค่ะฉันไม่ได้ตั้งใจ”
“ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันจะตรวจร่างกายของเธอ” เอ็กซาเวียร์บอก เรนเดียร์มองเขาแล้วอ้างปากเหวอตาก็ค้าง และเธอก็ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนไหนที่ฝ่ามือหนาสอดเข้ามาใต้กระโปรงได้สำเร็จ
และวินาทีต่อมานิ้วมือหนาก็เกี่ยวเข้ากับกางเกงในตัวจิ๋วแล้วรูดกางเกงในตัวจิ๋วนั่นพ้นจากร่างบางไป
เรนเดียร์นั่งตัวสั่นหงก เธอบอกตัวเองให้กล้า
“นั่งพิงหลังเธอกับตัวฉันสิ จากนั้นก็ยกขาขึ้นตั้งชันแล้วอ้าขาออกกว้างๆ”
คล้ายเสียงของเขามีเวทย์มนต์ หญิงสาวทำตามโดยไม่อิดออด เธอต้องอยู่ในห่วงแห่งเสน่ห์หาเพราะสัมผัสวาบหวิวแลละเสียงกระซิบซาบซ่านทรงอำนาจของเขา
“สวย”
“จะ....จะ...จริงเหรอคะ”
“ฉันไม่ชอบโกหกใคร สวยจริงๆ สวยไร้ที่ติและดูสะอาดสะอ้าน” ขณะที่เขาพูดเขาก็ได้ใช้ปลายนิ้วชี้ลากไปตามรอยแยกของกลีบดอกไม้ทั้งสอง ยังไม่เคยมีภมรตนใดได้เชยชม และเขาเป็นคนแรก
เอ็กซาเวียร์ยิ้มกริ่มพึงพอใจที่ตนเองได้อยู่เหนือผู้ชายคนอื่น
“อ๊ะ....” หญิงสาวอ้าปากเปล่งเสียงครางอย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอพยายามกลั้นแล้วแต่มันกลั้นไม่อยู่ ใบหน้าสวยหวานซ่อนเปรี้ยวระเรื่อด้วยเม็ดเลือดฝาดสีแดง
เรนเดียร์เขินอายที่ตนนั้นเปล่งเสียงครางออกไปอย่างไร้ซึ่งความเป็นกุลสตรี
ทว่า...
“ครางอีกสิเรนเดียร์ รู้สึกยังไงก็ระบายมันออกมา ตอนนี้ฉันอยากได้ยินเธอครางเรียกฉันว่านายท่าน”
นิ้วมือหนาเริ่มร่ายรำกับดอกไม้สาวส่วนนอก เขายังไม่คิดแทรกนิ้วเข้าไปสำรวจลึกกว่านั้น มันยังไม่ถึงเวลาและเอ็กซาเวียร์มีธุระต้องทำ ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่สำรวจเธอเล็กๆ น้อยๆ เพียงเท่านั้น
“อ๊า....นายท่าน....อ๊า....นายท่านขา....อ๊า....อ๊า.....”
“เสียงหวานมากเรนเดียร์ ครางอีกสิ”
“อื้อ....อะ....อา....นาย....ท่าน....”
สะโพกสาวส่ายไหวไปมา เธอนั่งทับแกนกายแข็งแกร่งนั่นจึงทำให้เขาเกิดความกระสันขึ้นมากกว่าเก่า เรนเดียร์ทำอะไรลงไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เธอตอบสนองเป็นธรรมชาติ และความธรรมชาติของเธอกำลังเล่นงานเขาแทบคลั่ง แต่เอ็กซาเวียร์ต้องอดทน เขาบอกเพียงต้องการสำรวจก็ต้องสำรวจอย่างเดียวเท่านั้น ชายหนุ่มใช้นิ้วโป้งบดขยี้เกสรสาว เร่งเร้าอย่างบ้าคลั่ง จนร่างสาวกระตุกแล้วกรี๊ดร้องเสียงดัง
“กรี๊ดดดดดดดด!”
“บรู๊ค” เอ็กซาเวียร์เรียกลูกน้องของเขาที่อยู่ที่นี่ตลอดแต่ไม่เปิดเผยตัวตน
“ครับนายท่าน” บรู๊คส่งมาแค่เสียงเท่านั้น แต่ตัวของเขายังเป็นปริศนาอยู่ เอ็กซาเวียร์รู้สึกได้ถึงความตื่นตระหนกของเรนเดียร์ เธอรีบหุบเรียวขาเข้าหากันฉับพลัน ขณะนั้นก็กวาดตามองหาบรู๊คแต่ไม่พบ ได้ยินเพียงเสียงโต้ตอบเจ้านายเท่านั้น
“เอาเช็คเงินสดให้เธอห้าแสนแล้วจัดการหาครูมาสอนภาษาให้เธอ”
“ครับนายท่าน”
“นายออกไปรอเธอข้างนอกเพื่อไปส่งเธอ”
สิ้นสุดคำสั่งนั้นเสียงของบรู๊คก็เงียบหายไป เอ็กซาเวียร์จูบขมับบอบางปลอบโยนเธอ
“ไม่ต้องกลัว ที่เธอทำกับฉันมีเราเท่านั้นที่เห็น”
“ค่ะ” เธอขานรับเสียงเบาหวิว
“เราจะเจอกันอีกในสามเดือนข้างหน้า ช่วงนี้ตารางงานของฉันยุ่งมาก เพราะฉะนั้นเธอยังมีเวลาได้หายใจหายคอและจัดการเรื่องแม่ของเธอ ถึงเวลาคนของฉันจะมารับเธอ”
“ค่ะ....ขอบคุณมากนะคะที่คุณเมตตาฉัน”
“ฉันไม่ใช่คนใจดีหรอกนะ เพียงแต่เธอยังไม่ได้ทำให้ฉันโกรธจนปีศาจที่นอนหลับอยู่มันตื่นขึ้นมาก็เท่านั้น” เขากำลังเตือนเธอยู่ แม้เธอจะไม่ได้เงยหน้าสบตาแต่กระแสน้ำเสียงของเขาทำให้เธอหนาวเย็นยะเยือก
“ฉันต้องทำอะไรต่อจากนี้คะ”
“ดูแลตัวเองเพื่อฉันเรนเดียร์และระหว่างการเดินทางกลับบรู๊คจะนำเอกสารมาให้เธออ่านและเซ็นมัน เธอจะได้เงินไปห้าแสน”
“หักจากเงินที่คุณจะให้ฉันเป็นรายปีเหรอคะ”
“เปล่า ฉันให้มันเพราะว่าฉันถูกใจเธอจากการที่ฉันได้สำรวจส่วนเร้นลับของเธอเมื่อกี้ แต่เธอจะได้มากกว่านี้หากรู้จักเอามันปรนเปรอให้ฉันพึ่งพอใจ”
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”
“แล้วพบกันใหม่”
เขาปล่อยเธอกลับบ้านโดยให้ลูกน้องคนสนิทไปส่ง เรนเดียร์ไม่ได้รับสิทธิพิเศษเหนือกว่าของเล่นที่เคยผ่านมาของเอ็กซาเวียร์ แต่หากเธอทำให้เขาพึ่งพอใจเธอจะได้รับสิทธิพิเศษที่เหนือกว่าของเล่นชิ้นอื่นๆ ที่เขาเคยมี เขาอาจเลี้ยงดูปูเสื่อเธอเป็นอย่างดี แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับการวางตัวของเธอด้วย
- Writer
- chap_listContents
- likeADD