บทที่3(2) ทำให้สั่นและหวั่นไหว

2785 Words

เวลาว่างของเรนเดียร์คือการขออนุญาตเอ็กซาเวียร์ไปเที่ยว แม้ในวันที่เขาต้องเดินทางกลับไปเยี่ยมครอบครัวของเขาหรือทำงานต่างประเทศ เธอก็ยังมีความตั้งใจเดิมคือไปเที่ยวทั้งในสถานที่เดิมบ้างใหม่บ้างไม่รู้เบื่อ จนเอ็กซาเวียร์เกิดความอยากรู้นักว่าการเที่ยวมันสนุกกว่าการอยู่กับเขาตรงไหน? จะบอกว่าเรนเดียร์ทำให้เอ็กซาเวียร์สูญเสียความมั่นใจก็ไม่ผิด ไม่มีผู้หญิงคนไหนเป็นอย่างเธอ ส่วนมากจะขอเงินไปช็อปปิ้ง อยากได้ของราคาแพงอย่างบ้านและรถ หรือบางคนก็จะขอเวลาให้ได้อยู่บนเตียงกับเขานานกว่าเดิม แต่เรนเดียร์เธอขอแค่ไปเที่ยวเท่านั้น และเมื่อเขาอดสงสัยไม่ได้ดังนั้นครั้งนี้เขาว่างเขาก็จะไปเที่ยวกับเธอ “นายท่านจะไปเที่ยวกับฉันเหรอคะ” เป็นใครก็ต้องถามและเป็นใครก็ต้องตกใจ ฐานะของเธอเป็นเพื่อนของเล่นเท่านั้น แต่จู่ๆ เอ็กซาเวียร์กลับอยากใช้วันว่างของเขาออกไปเที่ยวกับเธอซะอย่างนั้น เรนเดียร์ตกใจแต่ลึกๆ ก็แอบตื่นเต้นด้วยเหมือนกัน “ใช่ ฉันอยากรู้ว่าการเที่ยวมันสนุกตรงไหน เธอดูสนุกกับมันมาก” (มากกว่าอยู่กับเขาและท่องเที่ยวบนสวรรค์ชั้น7ซะอีก) “อาจเพราะฉันไม่เคยเที่ยวก็เลยสนุกมั่งค่ะ” “ฉันเองก็ไม่เคยเที่ยวเหมือนกัน วันนี้เธอจะไปเที่ยวที่ไหนล่ะ” “ฉันจะไปดูระบำน้ำพุค่ะ” “แค่นี้?” “ค่ะ แค่นี้แล้วฉันก็ยังอยากสำรวจเมืองลาสเวกัสยามค่ำคืนด้วยค่ะ เห็นแต่ในรูปตามอินเตอร์เน็ต ฉันอยากสัมผัสบรรยากาศจริงๆ บ้าง” “ความต้องการของเธอน้อยจังเลยนะเรนเดียร์” “ไม่น้อยนะคะ ได้ออกไปเที่ยวแล้วนายท่านยังอนุญาตให้ทั้งเวลาและเงินเอาไว้ใช้และไหนจะบอดี้การ์ดอีก มันมากมายมากๆ เลยค่ะ” หากไม่ใช่เพราะเขาให้คนตามดูเธออย่างใกล้ชิดเขาก็คงคิดว่าเรนเดียร์นั้นเสแสร้ง แต่นี่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เรนเดียร์ไม่ได้เสแสร้งและเธอก็ทำแบบที่เธอทำอย่างเสมอต้นเสมอปลาย เงินของเขาที่ให้เธอเที่ยว เธอยังเผื่อแผ่ให้กับบอดี้การ์ดของเขาอีกด้วย ซึ่งส่วนมากจะหมดไปกับอาหารมากกว่า แต่เอ็กซาเวียร์พอเข้าใจว่าทำไมเรนเดียร์จึงมีนิสัยแบบนี้ เพราะเธอเคยลำบากและเป็นคนคิดก่อนซื้ออดและออมเงินมาตลอดดังนั้นแม้เธอจะมีเงินมากเธอก็จะมีนิสัยเดิม นั่นคือประหยัดอดออม คิดก่อนซื้อไม่กล้าใช้เงินมือเติบเกินความจำเป็น หากเธออยู่กับเขานานคาดว่าการอดและออมของเธอจะทำให้เธอกลายเป็นเศรษฐีใหม่ในเร็วๆ นี้อย่างแน่นอน “เอาเถอะ แล้วนี่จะไปเที่ยวทำไมไม่แต่งตัวล่ะ” “แต่งแล้วค่ะ” “ชุดนี้เนี่ยนะ” ไม่ใช่ว่าชุดไม่ดีหรือไม่สวยอะไร มันคือมินิเดรสสายเดี่ยวลายดอกไม้มันเหมือนเป็นชุดใส่เล่นอยู่บ้านซะมากกว่าชุดออกไปเที่ยวข้างนอก แต่ก็ต้องยอมรับว่าเมื่อชุดมันมาอยู่บนไม้แขวนที่ดีมันก็สงเสริมกัน เอ็กซาเวียร์เพียงแค่แปลกใจเท่านั้น เพราะนอกจากชุดแล้วเธอแต่งหน้าบางเบาเหมือนไม่แต่ง รวบผมขึ้นม้วนแล้วก็มัดเอาไว้ สวนรองเท้าก็เป็นรองเท้าแตะแฟชั่น เรนเดียร์ทำตัวชิลเกินไปขัดกับภาพลักษณ์ของเล่นบนเตียงรายอื่นของเขาอย่างสิ้นเชิง “ค่ะ หรือว่ามันไม่สวยคะ” “ก็สวยและน่ารักสมวัย” “โล่งอกค่ะ” “เธอไม่คิดอยากใส่ส้นสูงเหรอ” “ไม่ค่ะ เดินลำบากและอาจทำให้การเที่ยวหมดสนุกได้” “เอาเถอะแล้วแต่เธอเถอะ” “ขอบคุณค่ะ” เรนเดียร์ส่งยิ้มกว้างไปให้พร้อมกล่าวขอบคุณจากใจ เธอร่าเริงสดใสเสมอ แต่ในบางเวลาเธอก็เหม่อและเศร้าหมองจนน่าสงสาร เอ็กซาเวียร์พาเรนเดียร์เดินทางมายังที่หมาย เธอต้องการดูระบำน้ำพุที่อยู่หน้าโรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่งในลาสเวกัส เอ็กซาเวียร์รู้จักและเคยได้ยินชื่อเสียง แต่เขาไม่เคยสัมผัสบรรยากาศจริงๆ เลยสักครั้ง นี่คือครั้งแรกซึ่งก็ไม่ได้ทำให้เขาตื่นตาตื่นใจกับระบำน้ำพุสักเท่าไร เขารู้สึกเฉยๆ แต่นักท่องเที่ยวคนอื่นและเรนเดียร์กลับตื่นตาตื่นใจกับมันอย่างมาก ดวงตาคมกริบมีเสน่ห์จ้องมองไปยังหญิงสาวที่ยืนดูโชว์ระบำน้ำพุ เธอแสดงสีหน้าที่สดใส เธอตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าจนลืมเขาที่ยืนอยู่ข้างหลังเพียงนิด และสาเหตุที่เอ็กซาเวียร์ไม่ได้ให้ความสนใจจากระบำน้ำพุนั่นก็อาจเพราะความสนใจของเขาถูกดึงดูดด้วยหญิงสาวแสนสดใสตรงหน้าของเขานี่เอง “นายท่านครับ” เสียงของบรู๊คดังขึ้นจากท่านด้านหลัง แม้เสียงผู้คนจะดังมากแต่ประสาทสัมผัสของเอ็กซาเวียร์ดี เขาหันไปทางด้านข้างเป็นการเอียงหน้าเพียงเท่านั้นเพื่อบอกว่าเขาได้ยินเสียงของบรู๊ค ซึ่งบรู๊คก็รายงานต่อทันที “พบคนของเจอร์ราร์ดที่นี่ครับและมันกำลังซุ่มดูเราอยู่ครับ” “อืม” เอ็กซาเวียร์ขานรับเบาๆ บอกว่าเขารับรู้แล้วจากนั้นชายหนุ่มก็ทำท่าวางเฉยแล้วหันกลับไปสนใจเรนเดียร์ต่อ เขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย แต่เอ็กซาเวียร์ไม่ได้แยแส นั่นเพราะคนของเขาเองก็ไม่ใช่พวกไก่กา ดังนั้นเขาจะอยู่ที่นี่ต่อและเที่ยวต่ออย่างที่ตั้งใจเอาไว้ ในส่วนที่เหลือเป็นหน้าที่ของบอดี้การ์ดที่จะหาทางแก้ไขสถานการณ์ให้คุ้มค่ากับค่าตัวแสนแพง “หว่า....แย่จังโชว์แค่แปปเดียวเองค่ะ” ร่างบางหมุนตัวมาทำหน้าหงอยๆ แสนเสียดายเมื่อโชว์น้ำพุจบลง มันเป็นภาพที่งดงามสำหรับเธอและใครอีกหลายคน ทว่ามันก็แสนจะจบเร็วซะเหลือเกิน “เธอมีแผนท่องเที่ยวที่ไหนต่อ” “ฉันอยากไปนั่งชิงช้าสวรรค์ค่ะ” เรนเดียร์บอกแล้วชี้นิ้วไปยังชิงช้าสวรรค์ขนาดใหญ่และสูงมาก เธอไม่รู้ว่าการเที่ยวของเธอมันทำให้เขาสนุกไหม แต่อยากให้เขากรุณาพาเธอไป “นายท่านจะกรุณาพาฉันขึ้นไปบนนั้นได้ไหมคะ” “ได้สิ ฉันบอกแล้วไงว่าแล้วแต่เธอและฉันก็อนุญาตเธอเรื่องเที่ยวอยู่แล้ว” “ขอบคุณมากเลยนะคะ” เขาตามใจเธอและรู้สึกดีที่ได้รับคำขอบคุณด้วยเสียงหวานๆ และรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบสดใส เอ็กซาเวียร์โอบเอวคอดแล้วพาเดินกลับไปที่รถด้วยกัน จากนั้นเขาก็พาเธอขึ้นไปบนชิงช้าสวรรค์ตามที่เธอร้องขอ เอ็กซาเวียร์ตามใจเรนเดียร์และเมื่อเธอกลับมาเพ้นท์เฮ้าส์....... สิ่งที่เธอต้องทำคือตามใจเขากลับคืนมา **** “นายท่านทำงานเสร็จแล้วเหรอคะ” เรนเดียร์ถามด้วยความแปลกใจ และเธอก็รู้สึกผิดที่ไม่ได้ออกไปยืนต้อนรับ เอ็กซาเวียร์มาแบบกะทันหันมาก เรนเดียร์ตั้งตัวไม่ทัน เธอหันหลังกลับมาเพราะรู้สึกมีคนมายืนอยู่ข้างหลัง แต่ก็ควบคุมสติตัวเองได้ดีไม่ให้แสดงท่าทีตกใจจนเดือดร้อน เมื่อในมือของเธอกำลังถือสายยางรดน้ำต้นไม้อยู่ “งานฉันยังไม่เสร็จแต่งานสวนนี่คืองานของเธอเหรอ” “อะ....เอ่อ....คือว่า....” อ้ำๆ อึ้งๆ จะตอบดีไม่ตอบดี มันก็ไม่ใช่งานของเธอหรอก แต่เธอไม่มีอะไรทำ และทำไมเขาต้องทำหน้าขรึมใส่เธอด้วย เธอกลัวนะ เรนเดียร์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ตอบสิ” “นายท่านทำหน้าดุใส่เรนเดียร์” “ฉันผิดเหรอเนี่ย” “เปล่าค่ะ เรนเดียร์กลัว กลัวโดนตี” เธอบอกแล้วท่าทางของเธอก็แสดงออกว่าเธอหวาดกลัวเขาจริงๆ เอ็กซาเวียร์ยกยิ้มมุมปาก แล้วใช้สิ่งที่เธอบอกเป็นข้อต่อรอง “ถ้าเธอไม่ตอบคำถามฉันจะตีเธอจริงๆ” “ฉันไม่มีอะไรทำค่ะฉันว่างมากเกินไปค่ะ” เรนเดียร์รีบตอบมันคือคำตอบที่เธอคิดและมาจากความรู้สึกของเธอจริงๆ เรนเดียร์ไม่ชอบการโกหก และเธอถูกเขาตีหากเธอโกหก เอ็กซาเวียร์เอียงคอมองเรนเดียร์กวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า “บรู๊คไปปิดน้ำ ส่วนเธอตามฉันมาข้างใน” คำสั่งทำให้เรนเดียร์รีบทิ้งสายยางในมือ แล้วรีบเดินตามหลังเอ็กซาเวียร์ไปอย่างไว ไม่ต้องให้เขาออกคำสั่งซ้ำสอง เอ็กซาเวียร์เข้ามานั่งในห้องโถงเรนเดียร์ไม่กล้านั่ง เธอยืนกุมมือประสานไว้กลางลำตัว “การที่เธอว่างทำให้เธอเบื่อใช่หรือไม่” “ค่ะ นิดหน่อยค่ะ” “ฉันควรจัดการกับเธอยังไงดีนะ” เรนเดียร์ยิ้มเจื่อนๆ แต่เอ็กซาเวียร์กลับไม่ยิ้มด้วย นั่นเพราะเขากำลังหาวิธีการจัดการกับผู้หญิงที่แปลกพิสดารอย่างเรนเดียร์อยู่ “บอกฉันมาหน่อยสิเรนเดียร์ เธออยากทำอะไร ฉันอนุญาตให้เธอทำในสิ่งที่เธอทำได้ เราต้องอยู่กันอีกหนึ่งปีเต็มและฉันถูกใจเธอมาก เพราะฉะนั้นฉันไม่ต้องการให้เธอเบื่อเมื่อต้องอยู่กับฉัน” บทจะใจดีเอ็กซาเวียร์ก็ใจดีมาก แต่บทไหนที่เขานึกอยากร้ายขึ้นมาเขาก็ร้ายสุดโต่งไปเลย ทว่าเรนเดียร์ไม่ได้ทำให้เขาอยากร้ายกับเธอ ดังนั้นเขาจึงแสดงด้านดีให้เธอได้เห็น และวันนี้เขาก็ให้โอกาสเธอได้ขอในสิ่งที่เธอต้องการ “ฉันขอเรียนทำอาหารได้ไหมคะ” “อาหารอะไร” “ทุกอย่างค่ะ” “ถ้าเรียนแล้วเธอจะไม่เบื่อ?” “ไม่ค่ะ ฉันชอบค่ะและหากวันข้างหน้าหมดหน้าที่ของฉันแล้ว อย่างน้อยฉันก็จะได้มีอาชีพและวิชาติดตัวกลับไทยค่ะ” “ตามนั้น บรู๊คนายได้ยินนะแล้วจัดการให้เรนเดียร์ด้วย” เอ็กซาเวียร์มองผ่านไหล่บอบบางไปเพื่อคุยกับบอดี้การ์ดคนสนิท “ครับนายท่าน” เมื่อบรู๊ครับคำสั่งแล้ว ต่อมาก็เป็นเรื่องของเขาและเธอ “ไปแต่งตัวสิ ฉันมาที่นี่เพื่อพาเธอไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน” “จริงเหรอคะ” เรนเดียร์ตาโต ดวงตาของเธอพราวระยิบระยับ “ฉันไม่ใช่คนชอบโกหก” เอ็กซาเวียร์บอก “ฉันเดินเข้าไปหานายท่านได้ไหมคะ” เรนเดียร์ถามยิ้มๆ พยายามกระพริบตาปริบๆ เหมือนเด็กน้อยเพื่อให้เขาเอ็นดู และเอ็กซาเวียร์ก็พยักหน้าอนุญาต หญิงสาวเดินเข้าไปหาทรุดตัวนั่งใกล้ๆ แล้วกอดร่างหนาจากนั้นก็หอมแก้มซ้ายขวาอย่างเอาใจ “ฉันคิดว่าฉันจะถูกดุ แต่นายท่านใจดีกับฉันมากเลยค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะ” “รีบไปแต่งตัวสิ ฉันเริ่มหิวแล้วนะ” เอ็กซาเวียร์ทำหน้านิ่งเก๊กขรึมแล้วบอกให้เรนเดียร์ไปแต่งตัว หญิงสาวส่งยิ้มหวานให้เขาโดยไม่ฝืน ก่อนที่เธอจะขอตัวไปแต่งตัว เอ็กซาเวียร์นั่งรอและเขาเกิดความรู้สึกแปลกบนอกข้างซ้ายของเขา แต่ช่างมันเถอะ....... เอ็กซาเวียร์และเรนเดียร์ออกเดินทางจากเพ้นท์เฮ้าส์มายังร้านอาหารสุดหรูกลางเมืองลาสเวกัส หญิงสาวตื่นตาตื่นใจกับลาสเวกัสเสมอ เธอชอบที่นี่มาก ไม่ว่าจะกลางวันกลางคืนมันก็ยังคงเป็นเมืองที่งดงามอยู่เสมอ เมื่อถึงร้านอาหารสองหนุ่มสาวก็เดินเข้าร้าน เรนเดียร์ไม่เดินควงแขนแต่เลือกจะเดินข้างๆ และเว้นระยะห่างกันพอประมาณ เธอไม่ใช่ผู้หญิงชอบออดอ้อนออเซาะ และการเว้นระยะห่างกันแม้เพียงนิดแต่มันก็ทำให้เธอห่างใจหายคอได้ดีมากยิ่งขึ้น เรนเดียร์กลัวว่าหากเธออยู่ใกล้เอ็กซาเวียร์มากเกินไปเธอจะติดความใกล้ชิดจนโหยหา และอาจทำให้เขารับรู้ถึงเสียงหัวใจของเธอก็เป็นได้ เรนเดียร์จดจำคำพูดของดาวประดับเอาไว้เสมอ เธอจะต้องควบคุมความรู้สึกของตัวเองให้ดี “ร้านอาหารสวยและหรูมากเลยค่ะ” “เป็นร้านอาหารรวมมิตร วันนี้เราจะกินอาหารไทยด้วยกัน” “จริงเหรอคะ” “จริงสิ” “ฉันดีใจมากเลยค่ะคิดถึงรสชาติของอาหารไทยมากๆ” “เธอต้องขอบคุณฉันเยอะๆ นะ ฉันใจดีกับเธอมากขนาดนี้” “ทราบแล้วค่ะ ฉันจะขอบคุณนายท่านให้จุกอกไปเลยนะคะ” “อย่าเก่งแต่ปากล่ะ” เอ็กซาเวียร์หันหน้าไปหาคนข้างกายแล้วแสะยิ้มมุมปาก เรนเดียร์เองก็สบตากลับด้วยเช่นเดียวกัน ก่อนที่เธอจะยิ้มแก้มแดงแล้วตอบกลับไปอย่างหนักแน่นว่า “มันจะดีกว่าทุกคืนค่ะฉันสัญญา” เอ็กซาเวียร์ไม่ได้ตอบอะไรกลับ พนักงานเสริฟเดินมาต้อนรับเพื่อนำไปยังห้องอาหารที่จองเอาไว้ ทว่าก็มีตัวมารมาขัดจังหวะจนได้ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นเจอร์ราร์ดศัตรูของเอ็กซาเวียร์นั่นเอง “ไม่เจอกันนานเลยนะซาเวียร์” “อืม” ชายหนุ่มส่งเสียงในลำคอห้วนๆ ภายใต้หน้ากากเจ้าชายน้ำแข็งไร้ความรู้สึกภายในกำลังคุกรุ่น เอ็กซาเวียร์ไม่กลัวที่ตนนั้นต้องเผชิญหน้ากับเจอร์ราร์ดเพียงลำพัง แต่การพบเจอร์ราร์ดโดยที่เจอร์ราร์ดต้องการให้มันเป็นเรื่องบังเอิญนั้นมันทำให้เอ็กซาเวียร์อารมณ์เสีย เมื่อเอ็กซาเวียร์ไม่ได้อยู่คนเดียว ข้างกายของเขามีเรนเดียร์อยู่ด้วยและมันจะเป็นอันตรายต่อเธอ “สบายดีนะซาเวียร์คิดว่านายตายไปแล้วซะอีก” “หากฉันยังไม่ส่งคนอย่างนายลงนรกไปซะก่อนนะ” “สาวน้อยคนนี้น่ารักจัง” เจอร์ราร์ดเปลี่ยนบทสนทนา เบนสายตามาที่เรนเดียร์ หญิงสาวสะดุ้งเธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ต่อสายตาคมคู่นั้น เรนเดียร์จึงขยับร่างไปยืนหลบอยู่ข้างหลังเอ็กซาเวียร์ เธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่ากลัว เจอร์ราร์ดหน้าเสียแต่เอ็กซาเวียร์กลับยิ้มเย้ยหยัน “นายทำให้สาวน้อยของฉันกลัวนะเจอร์ราร์ด” เอ็กซาเวียร์บอกจากนั้นใช้แขนโอบเอวบางแล้วดันให้เธอมายืนเคียงข้างเขา เอ็กซาเวียร์จูบกระหม่อมบางเพื่อปลอบขวัญ “กลัวเหรอ? หึ...เชื่อสิว่าหากฉันได้ครอบครองแม่สาวน้อยคนนี้ เธอจะสะกดคำว่ากลัวไม่ได้เลย” “อะไรที่ทำให้นายมีความมั่นหน้ามากมายขนาดนี้เจอร์ราร์ด” “นายรู้ดี” “บางทีนายก็ทำตัวเหมือนเห็บหมัด” “แต่นายก็กำจัดฉันไม่ได้สักทีนี่ และฉันคงไม่ได้เป็นเพียงแค่เห็บหมัดหรอกนะ” เจอร์ราร์ดเชิดหน้าขึ้นพูดอย่างมั่นใจ ใบหน้าของเจอร์ราร์ดแดงก่ำด้วยโทสะที่ควบคุมไม่ได้ แต่เอ็กซาเวียร์ยังคงหน้านิ่งเหมือนเดิม “หนีให้ทันเหมือนที่นายเคยทำสิ และหากนายยังวอแวไม่เลิก รับรองว่านายจะสิ้นชื่อแน่นอน” “แต่ก่อนจะถึงวันนั้นฉันขอสนุกกับสาวน้อยข้างกายนายก่อนนะ” เจอร์ราร์ดบอกไม่ได้มองหน้าเอ็กซาเวียร์แต่มองเรนเดียร์ด้วยสายตาอ่านกิน เอ็กซาเวียร์กระชับอ้อมกอดแน่นก่อนที่เขาจะบอกกลับไปว่า “ไม่มีวันนั้นหรอกนะเจอร์ราร์ดเพราะเธอเป็นของฉันคนเดียว” ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกและระอุร้อนหัวใจดวงน้อยกลับเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ชุ่มฉ่ำด้วยหยาดน้ำทิพย์ชโลมใจ เขาปกป้องเธออยู่ เธอคิดว่าตัวเองจะไม่มีความรู้สึกกับเขา แต่ตอนนี้เขาทำให้เธอหวั่นไหวอีกจนได้ อ่า....แย่แล้วสิเรนเดียร์!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more