บทที่11(1) เรนเดียร์เปลี่ยนไป

1529 Words

เรนเดียร์ไม่เถียง พูดน้อยลง แล้วก้มหน้าบ่อยไม่ค่อยสบตา เมื่อเอ็กซาเวียร์สั่งเธอทำตามอย่างว่าง่ายและในทันทีเพื่อให้เขาพึงพอใจ เรื่องบนเตียงระหว่างเธอกับเขามันดีมาก ยกเว้นเรื่องนอกเตียงที่เป็นปัญหาและนั่นทำให้คนที่บอกว่าตัวเองนั้นทนมาตลอดระยะเวลาสองเดือนนั่นถึงกับทนต่อไปไม่ไหว จนต้องหาเรื่องชวนเธอคุย “เธอดูซึมๆ เครียดๆ นะ อยากไปเที่ยวหรือเปล่า” “ไม่ค่ะ นายท่านอยากไปเที่ยวเหรอคะ” “ฉันไม่ชอบเที่ยวอยู่แล้ว” “.......” เรนเดียร์เงียบไม่ได้ตอบหรือถามอะไรต่อ เธอวางใบหน้าราบเรียบ เมื่อเขาเลื่อนตามองเธอ เรนเดียร์ก็ทำทีเป็นเบนสายตามองแจกันดอกไม้ที่วางอยู่กลางโต๊ะ ทุกปฏิกิริยาของเรนเดียร์ล้วนตกอยู่ในสายตาของเอ็กซาเวียร์ ซึ่งเขาไม่พอใจมันเท่าไรนัก ทว่าเอ็กซาเวียร์บอกตัวเองให้มีสติ อย่าเพิ่งใช้อารมณ์ เขาสูดลมหายใจแล้วสนทนากับเธอใหม่อีกครั้ง “ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้างล่ะ” “ดีค่ะ ทั้งครูและเพื่อนๆ ในคลาส” “ในประวัติของเธออีกสองวันที่จะถึงเป็นวันเกิดของเธอนี่” “นายท่านจำได้ด้วยเหรอคะ” น้ำเสียงของเรนเดียร์เปลี่ยนไป ดวงตาของเธอเองก็เช่นกัน เหมือนว่าเธอตื่นเต้นที่เขาถามถึงวันเกิดของเธอ “เปล่าหรอก บรู๊คบอกมา” “ใช่ค่ะ แต่มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรหรอกคะ วันเกิดก็เหมือนทุกๆ วัน” ดวงตาที่เปล่งประกายอยู่เมื่อครู่ค่อยๆ ลดระดับแสงลงจนกลายเป็นความหม่นเศร้าเหมือนเดิม เรนเดียร์ดีใจที่เขาพูดถึงวันเกิด เธอก็คิดว่าเขาจำมันได้แต่ที่ไหนได้เขากลับได้ยินมันจากบรู๊ค แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงซะวันเกิดของเธอมันก็ไม่ได้เป็นวันที่พิเศษอยู่แล้ว “เธอไม่เคยจัดงานปาร์ตี้วันเกิดเหรอ” “ไม่ค่ะ” เรนเดียร์ตอบเสียงแผ่วหลุบตามองต่ำ “อยากได้อะไรเป็นของขวัญหรือเปล่า” เอ็กซาเวียร์เห็นอาการของเรนเดียร์เปลี่ยนไป แม้ข้างนอกเขาจะนิ่งเฉยชาแต่ข้างในกลับรู้สึกร้อนรน “ไม่ค่ะ” “แน่ใจเหรอ” “ค่ะ” “เธอไม่อยากขออะไรฉันจริงๆ น่ะเหรอ อยากได้อะไรก็บอกนะไม่ต้องเกรงใจ” “ไม่ค่ะ เรนเดียร์ไม่รู้ว่าจะขออะไร”.....เพราะสิ่งที่เธออยากได้เขาไม่มีวันให้มันกับเธอได้ ก็เธอมันแค่ของเล่น ทำดีให้ตายแต่สถานะสุดแสนต่ำต้อยแบบนี้ หวังอยากได้ความสำคัญมันก็คงจะไม่ได้หรอกนะ เรนเดียร์ยิ้มให้กับความต่ำต้อยของตัวเอง รอยยิ้มและนัยน์ตาของเธอแสนเศร้า “งั้นถ้าฉันซื้อของขวัญให้เธอก็จะรับมันเอาไว้ใช่ไหม” “ของที่นายท่านให้เรนเดียร์ต้องรับอยู่แล้วค่ะ” “หากมันไม่ถูกใจเธอล่ะ” “ไม่รู้สิคะ เรนเดียร์ไม่ได้เรื่องมาก ให้อะไรเรนเดียร์ก็เอาเลยไม่รู้ว่าหากไม่ถูกใจจะต้องจัดการยังไง” “เธอเป็นอะไรเรนเดียร์” เอ็กซาเวียร์เบื่อจะอ้อมโลกถาม ใบหน้าและน้ำเสียงฟังดูแล้วหงุดหงิดเอาเรื่อง เรนเดียร์ทำใจกล้าเลื่อนตามองสบตาคม หลังจากวันนั้นที่เธอถูกเขาถ่ายคลิปบนเตียงเห็นทุกอณูและมันก็ชัดมาก นั่นเป็นเหตุให้เรนเดียร์กลับมาเจียมเนื้อเจียมตัวซึ่งมันมากกว่าเดิม และเธอก็ไม่พูดเล่นกับเขา ติดจะเงียบและรับฟังซะเป็นส่วนใหญ่ “เรนเดียร์เป็นอะไรเหรอคะ เรนเดียร์ก็ปกติดีนะคะ” “การกระทำและคำพูดของเธอมันเปลี่ยนไป” “ค่ะ เรนเดียร์แค่ไม่อยากทำให้นายท่านต้องรำคาญและไม่พอใจ” “กลัวฉันปล่อยคลิปเธอเหรอ” “นั่นก็ส่วนหนึ่งค่ะ แต่มาคิดๆ ดูแล้วบางทีเรนเดียร์ก็ไร้มารยาทเกินไปที่ทำตัวเสมอกับนายท่านเหมือนเพื่อนเล่น” “เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำให้ฉันหงุดหงิด” “ขอโทษด้วยนะคะเรนเดียร์ไม่รู้ค่ะ ขอโทษจริงๆ หากการกระทำและคำพูดไหนของเรนเดียร์ไปละลาบละล้วงแล้วทำให้นายท่านหงุดหงิด” “เธอกลับไปพักเถอะ ฉันไม่มีอะไรจะคุยแล้ว ส่วนงานวันเกิดอยากจัดก็บอกบรู๊คนะแล้วหากอยากได้อะไรเป็นของขวัญก็ให้บรู๊คจัดการให้” “ขอบคุณค่ะ” เรนเดียร์กล่าวขอบคุณแล้วลุกขึ้นยืน เธอส่งยิ้มให้เขาเป็นรอยยิ้มที่เด็กอนุบาลก็รู้ว่าเธอไม่ได้ต้องการยิ้มแล้วกำลังฝืนมันอยู่ กายสาวหมุนตัวเดินแยกออกไปทิ้งเอ็กซาเวียร์ให้นั่งจมอยู่กับความคิดของตนเอง “ทำไมกูต้องรู้สึกผิดด้วยวะ ยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” “หรือทำ?” “อะไรของมึงวะไอ้ซาเวียร์มึงบ้าหรือมึงบ้า” “ฮึ่ย!! มีแต่เรื่องน่าหงุดหงิด” ชายหนุ่มพาตัวเองไปยังห้องทำงาน เขามีความหงุดหงิดและเขาก็เอาความหงุดหงิดที่มีไปลงกับงานทั้งหมด ตะบี้ตะบันทำงานจนดึกดื่น กว่าจะได้กลับมายังห้องนอนของเขา ทว่า...... ไอ้เท้าเจ้ากรรมนี่สิมันดันเสือกพาเขาเดินมายังหน้าห้องของเรนเดียร์ “เอาวะ....ไหนๆ ก็มาแล้วแอบดูหน่อยก็แล้วกัน” นอกจากเท้าจะเสือกพาเดินแล้ว มือยังเสือกหยิบเอากุญแจสำรองติดตัวมาพร้อม เอ็กซาเวียร์ไม่ได้ต้องการเลยนะ มือกับเท้ามันพาไปของมันเอง แล้วก็ไม่ต้องห่วงว่าเขาเข้าห้องไปแล้วจะทำให้เธอตื่นเรนเดียร์หากไม่สะกิดเธอไม่ตื่น เธอค่อยข้างจะเป็นคนหลับลึก ชายหนุ่มไขกุญแจแล้วเปิดประตูเข้าไปอย่างเบามือ ไม่จำเป็นต้องย่องเพราะฝีเท้าเขานั้นเบามากอยู่แล้ว ชายหนุ่มเปิดโคมไฟข้างเตียงให้พอสลัว แล้วเขาก็พบเข้ากับ......... “ร้องไห้อย่างนั้นเหรอ?” ขนตาของเธอยังเปียก ใบหน้าก็มีครอบน้ำตาที่ยังไม่แห้ง เธอคงเพิ่งหลับไปและก่อนหลับก็คงร้องไห้จนเผลอหลับ เอ็กซาเวียร์รู้สึกหนักอกอย่างไรบอกไม่ถูก และช่องท้องมันก็มวนโหวงเหวงไปหมด เขาไม่กล้าสัมผัสเธอเพราะนั่นมันจะทำให้เธอตื่นขึ้นมา เอ็กซาเวียร์ยืนมองเรนเดียร์ชั่วครู่แล้วเขาก็ปิดไฟแล้วเดินจากไป ซึ่งแน่นอนว่าการเห็นเรนเดียร์ในสภาพนั้นมันทำให้เขาไม่สบายใจ นอนกระสับกระส่าย คิดมาก อารมณ์ตียุ่งเหยิง สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้นอนจนถึงเช้า “วันนี้นายท่านไม่ไปทำงานเหรอคะ” เรนเดียร์เดินเข้ามาที่ห้องนั่งเล่นเห็นเอ็กซาเวียร์กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ เธอไม่รู้ว่าจะคุยอะไรเลยถามเขาแทน เพราะเห็นว่าเขาอยู่ในชุดคลุม “ไม่ล่ะ ฉันทำงานมามากพอแล้ว วันนี้ฉันว่าง” ตารางงานของเอ็กซาเวียร์กลับมายุ่งเหมือนเดิม ซึ่งเป็นสิ่งที่อยากหลีกเลี่ยงก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาอยากกอด อยากคลอเคลียกับเรนเดียร์ก็ต้องรอให้งานเสร็จ ซึ่งหลายครั้งที่เธอหลับไปก่อนและเขาไม่ปลุกเหมือนทุกที จนมันเริ่มห่างเหินยิ่งเรนเดียร์กลับมาทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัว แม้แต่รอยยิ้มสดใสเขาก็ไม่เคยได้เห็นจากเธอหลังจากวันที่เขาสั่งสอนเธออย่างเด็ดขาด “แล้วเธอล่ะหยุดเหรอ” “ค่ะ” “ไปกินมื้อเช้าด้วยกันสิ ฉันให้แม่ครัวทำอาหารเผื่อเธอด้วย” “ค่ะ” หญิงสาวขานรับแล้วยืนนิ่งเธอขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหลีกทางให้เขาเดินไปก่อน แล้วเธอก็เดินตามหลัง จนกระทั่งถึงห้องอาหาร “ขอบคุณค่ะ” เรนเดียร์กล่าวขอบคุณเบาๆ เมื่อสาวใช้เสริฟอาหารเช้าให้กับเธอ แต่เธอไม่ได้กินเลย เรนเดียร์รอให้เอ็กซาเวียร์กินคำแรกก่อนเธอจึงกินตาม บรรยากาศภายในโต๊ะเริ่มเงียบ.....เงียบซะจนน่าอึดอัด เอ็กซาเวียร์ลอบมองหญิงสาว เธอก้มหน้าก้มตาสนใจกับอาหารเช้าตรงหน้า กินช้าๆ ละเมียดละไม ไม่เงยหน้าขึ้นมาคุยกับเขาเหมือนที่เธอเคยทำ เขาก็รอจังหวะให้เธอพูด เช่น...วันนี้อาหารอร่อยนะ นายท่านชอบหรือเปล่า เรนเดียร์ชอบจังเลยค่ะ คำพูดพวกนี้ที่เธอเคยพูดมันไม่มีอีกแล้ว “วันนี้ฉันจะพาเธอไปล่องเรือ แต่งตัวสวยๆ ล่ะ” ก่อนที่ชายหนุ่มจะลุกเดินออกไปจากห้องอาหาร เขาตัดสินใจกะทันหันแล้วก็พูดกับเธอ เรนเดียร์เงยหน้าขึ้นแต่เธอมองผ่านไหล่ของเขาไม่ได้สบตาตรงๆ “ค่ะ เรนเดียร์จะรีบแต่งตัวนะคะ” “อืม” ****

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more