บทที่12(1) บทแห่งการจากลา

1849 Words

7 เดือนต่อมา “อื้อ....จ๊วบ....อื้อ....จ๊วบ....อื้อ....จ๊วบ....” ริมฝีปากบางเฉียบและริมฝีปากอวบอิ่มขยับบดขยี้มอบสัมผัสร้อนแรงแก่กันและกัน เสียงจูบดังสลับกับเสียงครางในลำคอสาว เรนเดียร์นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างท่อนขาหนา เรียวเอาแยกอ้าคร่อมเป็นรูปตัวM เธอและเขานัวเนียกันอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก เอ็กซาเวียร์เพิ่งกลับจากทำงานก็เรียกเธอเข้ามาหา แล้วปลุกเร้าอารมณ์เธอในทันที ฝ่ามือหนาเลิกชายชุดเดรสแล้วยกขึ้นสูงถอดมันออกจากร่างบางผ่านศีรษะ จากนั้นก็ตามด้วยบราเซียร์สีหวานและแพนตี้ตัวจิ๋วที่หญิงสาวให้ความร่วมมือยกสะโพกให้เขาถอดมันออก ริมฝีปากของเขาผละห่างออกเพียงครู่เดี๋ยวก็กลับมาบดขยี้จูบใหม่อีกครั้ง ลิ้นหนาและลิ้นนุ่มหยอกล้อเกี่ยวกระหวัดกันและกัน เขาทักทายเธอ เธอทักทายเขา ฝ่ามือหนาที่โอบเอวคอดเริ่มเคลื่อนไหล ลูบไล้ตามแผ่นหลังขาวเนียนจนกระทั่งลูบมาถึงสาวหน้าของกายสาว ทรวงอกสองเต้า ถูกโอบอุ้มด้วยฝ่ามือหนา เขาบีบ เขาขย้ำ ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ลากไล้ต่ำผละจูบออกมาดูดยอดอกสีหวาน “อ๊ะ...อ๊า....” หญิงสาวครางกระเส่า กายสั่นระริกด้วยความเสียวซ่าน แต่เธอก็แอ่นให้เขาสัมผัสกายเธอได้ถนัดถนี่ นาทีนี้ไม่มีความรู้สึกโกรธหรือน้อยอกน้อยใจ มีเพียงกายที่ปล่อยไปตามกลไกของธรรมชาติทั้งเขาและเธอ สัมผัสกันอย่างร้อนแรงโดยไม่มีกั๊ก ฝ่ามือนุ่มสัมผัสชายหนุ่มบ้าง เขาอนุญาตไม่หวงห้ามและออกจะชอบด้วยซ้ำ เมื่อเอ็กซาเวียร์สัมผัสเธอพึ่งพอใจแล้ว กายสาวเลื่อนตัวลงต่ำ จูบตั้งแต่ซอกคอขยับลงมาจนถึงหน้าท้องที่เต็มไปด้วยซิกแพค เธอนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นชายหนุ่มอยู่บนโซฟาแยกเรียวขาให้เธออย่างรู้งาน เรนเดียร์เองก็รู้งานไม่แพ้กัน ช่วยถอดเสื้อผ้าจนกายหนาเปลือยเปล่าเหมือนเธอ ก่อนที่ฝ่ามือนุ่มจะคว้าแท่งเอ็นอุ่นมากอบกุมเอาไว้ เธอไม่พูดอะไรใช้เพียงภาษาพูดทางกายเท่านั้น “ซี๊ดดดดดดด” ชายหนุ่มครางซี๊ดความเสียวซ่านโลดแล่นจากแท่งเอ็นแผ่กระจายไปทั่วร่างในทุกๆ อณูเนื้อ ชวนให้เลือดลมพลุ่งพล่านรุ่มร้อนจนเหงื่อแตกพรากทั้งๆ ที่อากาศภายในห้องรับแขกถูกปรับให้เย็นพอเหมาะ แต่มันกลับไม่ได้ทำให้เขาและเธอเย็นลงได้เลย มีแต่ความร้อน..... มือนุ่มรูดสาวแท่งเอ็นอุ่นช้าๆ นิ้วโป้งบี้ขยี้ปลายหัวบากบานจนสีชมพูเริ่มแปรเปลี่ยนสีเหลือบแดงไปแล้ว หญิงสาวตั้งหน้าตั้งตารูดสาว ก่อนที่เธอจะใช้ริมฝีปากของเธอโอบอุ้มเขาเอาไว้ในโพรงปากนุ่มอุ่น “อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก!” ศีรษะเล็กผงกเป็นจังหวะ เริ่มจากช้าไปหาปานกลางและเร็ว เธอชินและเก่งกาจ รู้ว่าทำแบบไหนแล้วเขาจะชอบ ขณะที่แท่งเอ็นที่เข้าไปในปากของเธอไม่หมดหญิงสาวก็ใช้มือกอบกุมแล้วสาวรูดเป็นจังหวะเดียวกันกับริมฝีปากของเธอ “ซี๊ดดดดดด แรงอีกเรนเดียร์ ฉันจะแตกแล้ว แรงๆ” เสียงทรงอำนาจสั่ง “อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก!” “อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก!” หญิงสาวทำตามคำสั่ง ทั้งแรงและเร็ว ไม่ปล่อยเขาไว้กับความทรมานนาน ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบ้ เขากระแทกแท่งเอ็นสวนเข้ามาในปากของเธอ แรงและเร็วพอๆ กับเธอ และนั่นก็ทำให้เขาถึงที่หมายรวดเร็วทันใจ ทว่าชายหนุ่มไม่ปล่อยในปาก เขาชักแกนกายออกแล้วปล่อยในทรวงอกของเธอแทน มันเปรอะเปื้อนไปหมด ทรวงอกสาวเต็มไปด้วยน้ำเหนียวสีขาวขุ่น หญิงสาวไม่ได้เช็ดมันออก เธอลุกขึ้นยืนตั้งใจจะขึ้นคร่อมเขา ทว่าพอขึ้นโซฟามานั่งคร่อมเอ็กซาเวียร์กระซิบบางอย่างข้างหู หญิงสาวจึงเปลี่ยนท่าใหม่...... จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นยืนคร่อมบนโซฟายกเท้าหนึ่งข้างวางลงบนพนักพิง ย่อกายเล็กน้อยให้ดอกไม้สาวอยู่บนหน้าหล่อเหลา เอ็กซาเวียร์ต้องการเชยชมเธอ ดอกไม้สาวสีชมพูสวย เป็นดอกไม้ที่สวยงดงามไร้ที่ติ แม้จะสัมผัสมานับครั้งไม่ท้วนตลอดระยะเวลาหนึ่งปีเต็มแต่ก็ไม่เคยรู้สึกเบื่อ เอ็กซาเวียร์ใช่นิ้วลากสัมผัสเกลี่ยไปมาอย่างหยอกล้อ ก่อนจะตามด้วยริมฝีปาก แลบลิ้นเลียแล้วดูดอม ทำแบบนั้นสลับกันไปมา อยากทำอะไรอย่างสัมผัสเธอตรงไหนเขาก็ทำ วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วล่ะ “อ๊ะ....อ๊างงห์....นายท่าน....อ๊ะ...” เสียวเหลือเกิน ลิ้นของเขามันทรงพลังมาก ทำให้ร่างของเธออ่อนปวกเปียก ราวกับว่าเขาใช้ลิ้นดูดพลังของเธอไป หญิงสาวหลับตาพริ้มครางกระเส่าตามอารมณ์พิศวาส เอ็กซาเวียร์ห่อลิ้นแข็งสอดแทงเข้าและออกในรูสวรรค์สาว เธอหวาน เธอหอม มันน่าเชยชมไปหมดทุกอย่าง เขาหลงเธอมาก แต่ก็ต้องให้มันหยุดไว้เพียงแค่หนึ่งปีเดียวตามที่เคยลั่นวาจาออกไปแล้ว ต่อไปนี้ก็ต้องกาผู้หญิงคนใหม่ แต่ก่อนจะหาผู้หญิงคนใหม่เขาก็อยากสั่งลากับเธอก่อน สั่งลาอย่างร้อนแรงให้เธอจดจำเซ็กส์ของเขา เอ็กซาเวียร์ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องทำแบบนี้ แต่เขาอยากทำเขาก็ทำ หากเธอจดจำเขาไปแล้ว เขาก็ไม่รู้ว่ามันจะได้อะไรขึ้นมา เมื่อเรนเดียร์อยากลืมเขาด้วยซ้ำ เขามันก็แค่คนบ้า กำลังย้อนแย้งความคิดและการกระทำของตัวเอง “อูว์.....” ความร้อนแรงถาโถมเข้ามาในกายสาวมากขึ้น นิ้วเท้าจิกโซฟาหนังเนื้อดีจนแทบแทบขาด เอ็กซาเวียร์มอบความเสียวให้อย่างไม่ปราณี “โอ้ว...อูว์....อูว์....นายท่าน....โอ้ว.....อ๊างงห์!!!!” เธอครางลั่น เกร็งร่างแข็ง กายสั่นระริก ภายในรูสวรรค์บีบรัดแน่แล้วมีการตอดตุบๆ พร้อมน้ำสาวไหลพรากออกมา ให้ชายหนุ่มได้ซดดื่มมัน ก่อนที่เขาจะจับเธอนอนหงายจับขาเรียวแยกอ้าแล้วยกสูง กดแกนกายเข้ามาแล้วขยับซอยแรงกระแทกสุดแรง เอ็กซาเวียร์ร้อนราคะ รสสวาทครั้งนี้ดุเดือดมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แรงมีเท่าไรเขาใส่ไม่ยั้ง เรนเดียร์ก็แอ่นรับตอบโต้แรงดีไม่มียั้งเหมือนกัน พลั่บๆ พลั่บๆ พลั่บๆ พลั่บๆ พลั่บๆ พลั่บๆ พลั่บๆ พลั่บๆ เสียงเนื้อหนังหนุ่มสาวประสานกันดังพลั่บๆ อย่างบ้าคลั่ง กายสาวไหวโยกรุนแรง ใบหน้าของเธอบิดเบ้เมื่อแท่งเอ็นอุ่นเข้ามาลึกทั้งจุก เจ็บ แต่มันก็เสียวซ่านมาก เขากระทุ้งแรงดีเหลือเกิน “ซี๊ดดดดด แน่นจริงๆ เอามันฉิบหาย” “อ๊า! อ๊า! อ๊า! อ๊า! อ๊า! อ๊า!” หญิงสาวครางเป็นจังหวะที่เขากระแทกสะโพกบดอัดส่งแท่งเอ็นอุ่นเข้ามาในรูสวรรค์ ทีแรกเหมือนเรี่ยวแรงของเธอมันหดหายแต่ไม่นานมันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมและเธอมีแรงเพิ่มมากยิ่งขึ้น เรนเดียร์ตอบสนองถึงพริกถึงขิง พริกสิบเม็ดก็ยังเผ็ดน้อยไปกับความเผ็ดของเธอในตอนนี้ ไม่นานชายหนุ่มเปลี่ยนท่วงท่าให้เธอได้ขึ้นคร่อมแล้วขย่มเขาอย่างเมามัน สองหนุ่มสาวร่วมรักกันอย่างบ้าคลั่ง มันคือวันสุดท้าย ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้ แต่ทั้งคู่รู้ดีอยู่แล้ว ใช้ภาษากายสั่งลากันและกัน ข้าวปลาไม่กิน จวบจนถึงเที่ยงคืนก็แยกจาก นอนห้องใครห้องมัน เรนเดียร์ไม่ได้นอน เธอเก็บข้าวเก็บของใส่กระเป๋าเดินทาง รอคอยแสงสว่างที่บอกถึงเช้าวันใหม่และมันเป็นเวลาที่เธอต้องเดินทางไปจากที่นี่ เธอรอคอยมาตลอดและเธอควรดีใจกับมัน และเมื่อแสงสว่างบอกถึงเช้าวันใหม่ที่เธอรอคอยได้เดินทางมาถึง สาวใช้ชวยกันขนกระเป๋าสองใบใหญ่ให้เรนเดียร์ โดยที่ไม่ให้เธอต้องเหนื่อย ขณะที่เรนเดียร์เดินเข้ามาหาบรู๊คลูกน้องคนสนิทของผู้ชายที่ใจจืดใจดำมากที่สุดในชีวิตเรนเดียร์ “เงินในบัญชีธนาคารของคุณมีทั้งหมด 50 ล้านบาทนะครับ” “ทำไมเยอะจังเลยล่ะคะ” เรนเดียร์ถามบรู๊คด้วยความแปลกใจ จำได้ว่าเธอทำสัญญากับเขาหนึ่งปีต่อห้าล้านบาทไทย และจำได้ว่าเขาให้บรู๊คจัดการเรื่องเงินตอนที่เขาเกือบทำเธอตายคือให้เพิ่มอีกยี่สิบล้านบาท ส่วนอีกยี่สิห้าล้านที่เพิ่มเข้ามาเรนเดียร์ไม่รู้เลยว่ามันมาได้ยังไง เธอไม่ได้ทำอะไรพิเศษเกินกว่าหน้าที่ของเธอตลอดระยะเวลา1ปีที่ผ่านมา หรือเพราะการสั่งลาด้วยเซ็กเมื่อวานของเธอมันจะร้อนแรงถูกใจถูกใจเขามาก เขาเลยอยากมอบเงินพิเศษให้เธอ อ่า....คงเป็นแบบนั้นสินะ ก็มันไม่มีเรื่องอื่นใดอยู่แล้วนี่ “เป็นความต้องการของนายท่านครับ” “ตอนนี้นายท่านอยู่ไหนคะ” “สำนักงานครับออกไปตั้งแต่เช้า” “ค่ะ” “คุณเรนเดียร์มีอะไรจะฝากนายท่านหรือเปล่าครับ” “ไม่มีค่ะ” ยังมีอะไรให้ต้องฝากในเมื่อเขาไม่ได้ใยดีต่อเธอเลย ทั้งเรนเดียร์และเอ็กซาเวียร์ต่างห่างเหินต่อกัน ใกล้ชิดกันเพียงกาย แต่หญิงสาวกลับรู้สึกทรมานใจอยู่คนเดียว และวันนี้เป็นวันที่สัญญาสิ้นสุดลงเขาไม่แม้แต่จะอยู่เพื่อรอส่งเธอด้วยซ้ำ หรือมาให้เธอเห็นหน้า เหมือนเอาเงินฟาดหัวแล้วก็ผลักไสเธอ เรนเดียร์มีอะไรให้ต้องฝากไว้กับคนแบบนี้กันล่ะ ขอให้เขาโชคดีเหรอ? ... ไม่ล่ะเธอต่างหากที่ต้องขอให้ตัวเองโชคดี !! หญิงสาวคิดแล้วยิ้มให้กำลังใจตัวเอง “ลาก่อนนะคะบรู๊ค” เรนเดียร์กล่าวคำลาแล้วเดินผ่านบรู๊คออกไป มีคนไปส่งเธอที่สนามบิน เรนเดียร์เดินตรงไม่หันหลังย้อนกลับ ใบหน้าเชิดขึ้น เธอพยายามเป็นคนอวดเก่งทั้งๆ ที่อ่อนแอจนขาสั่น แต่มันจบแล้วล่ะจะมาล้มตรงนี้ได้ยังไง น่าสมเพช!! ต่อไปนี้เรนเดียร์ต้องโดดเดี่ยวและต้องเข้มแข็งให้มากๆ เจ็บจนเลือดท่วมก็อย่าอ่อนแอให้เขาเห็น เธอต้องฝืนกลืนเลือดตัวเอง แล้วดำรงชีวิตอยู่ต่อไป “ฉันจะไม่ลืมคุณแต่ฉันจะจดจำสิ่งที่คุณทำไว้เพื่อย้ำเตือนตัวเอง ไม่ให้รักคนเลว” *****

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more