บทที่6(2) ความจริง

2531 Words

เอ็กซาเวียร์ส่งเรนเดียร์ถึงมือหมอเป็นที่เรียบร้อย เขาไม่สนว่าหมอหญิง ชาย ทอม กะเทย จะรักษาเธอแต่ตอนนี้ที่เขาสนคือชีวิตของเธอ เอ็กซาเวียร์ไม่เคยฆ่าใครอย่างไร้เหตุผล และนี่มันคือความผิดพลาดของเขาโดยแท้ เกิดจากความผิดพลาดทางความคิดน้อยและการเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ “บ้าเอ๊ย! ทำไมนานนักวะ!!!” สบถอย่างเกรี้ยวกราดหัวเสียสุดฤทธิ์ เพราะเรนเดียร์หายไปในห้องฉุกเฉินนานกว่ายี่สิบนาที ก็ไม่รู้ว่าคนอื่นเวลายี่สิบนาทีมันนานหรือเปล่า แต่สำหรับเขาคือมันนานและเขาอยากซื้อเวลา ซึ่งมันก็คงซื้อเวลาไม่ได้ บรู๊คที่ยืนอยู่ข้างๆ หันไปมองเสียวใบหน้าหล่อเหลาของเจ้านาย เขาก็ไม่อยากจะว่าหรอกนะ แต่ในใจมันก็อดต่อว่าเจ้านายไม่ได้เลย ‘ทีตอนทำไม่คิด’ หากไม่ใช่เพราะเขาบังเอิญเดินเข้าไปได้ยินสามบอดี้การ์ดนั่นคุยกันล่ะก็เรนเดียร์ต้องตายฟรีแน่ ......หรือไม่เธอก็อาจจะเจ็บตัวหนักกว่านี้หากเธอยังมีชีวิตรอด เวลานานกว่าหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านไป บรู๊คยืนฟังเจ้านายสบถคำด่าคำหยาบจนหูชา และในที่สุดหมอก็ออกมาจากห้องฉุกเฉิน “หมอมาแล้วครับ” “เออ....เห็นแล้ว” เอ็กซาเวียร์เดินดุ่มๆ ตรงไปหาหมอ “อาการของเธอเป็นยังไงบ้าง” “ปลอดภัยดีครับโชคดีที่เอามาส่งโรงพยาบาลได้ทัน” “อืม แล้วเธอล่ะ” “พยาบาลกำลังจะย้ายออกไปยังห้องพักฟื้นครับ นายท่านจะให้เธออยู่ห้องพักฟื้นธรรมดาหรือว่าพิเศษครับ” “เอาที่ดีที่สุดและใกล้มือหมอมากที่สุด” “ครับ ผมจะจัดการให้นะครับ” หมอสูงวัยไม่ถามเซ้าซี้ต่อ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องฉุกเฉินเพื่อสั่งงานพยาบาล แล้วทำการเคลื่อนย้ายร่างผู้ป่วยยังห้องพักฟื้นที่พิเศษและดีที่สุดของโรงพยาบาล ทุกอย่างเป็นไปตามความต้องการของเอ็กซาเวียร์ ไม่มีใครสามารถขัดค้านหรือแม้แต่การถามหาสาเหตุว่าทำไมเอ็กซาเยร์ถึงใช้ยาปลุกเซ็กส์กับหญิงสาวชาวเอเชียคนนี้ ทุกคนต้องทำปิดหูปิดตาและทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เพราะนี่มันคือโรงพยาบาลที่อยู่ในเครือของตระกูลบัลธาซาร์ “พรุ่งนี้นายท่านมีงานสำคัญนะครับและต้องเดินทางไปต่างประเทศ” “นายกำลังบอกให้ฉันรีบกลับไปนอน?” “เพราะงานสำคัญครับ” เอ็กซาเวียร์ปรายตามองคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงเพียงครู่ ในหัวก็ครุ่นคิดตัดสินใจ งานของเขามันสำคัญมากและไม่อาจผิดนัดได้ หากผิดนัดนั่นหมายถึงเม็ดเงินหลายแสนล้านเหรียญจะต้องสูญไปอย่างเปล่าประโยชน์ “คารอสมาพรุ่งนี้ใช่ไหม” “คืนนี้ครับ คงเดินทางถึงที่พักแล้ว” “ให้หมอนั่นมาดูแลเรนเดียร์” “คารอสเลยเหรอครับ” “สั่งอะไรก็ทำสิวะ แล้วก็จัดพยาบาลผู้หญิงมาดูแลเรนเดียร์อย่างใกล้ชิด หมอก็หมอเดิมนะห้ามเอาที่หนุ่มกว่านี้และไม่ต้องเปลี่ยนใคร” “ครับ” “และต้องรายงายฉันทุกชั่วโมงจนกว่าฉันจะกลับมา” “ครับ ผมจะแจ้งคารอสให้นะครับ” “ครับแล้วก็รีบโทรหาหมอนั่นซะสิจะได้รีบกลับไปพักผ่อนสักที” เอ็กซาเวียร์บอกและน้ำเสียงก็ยังรักษามาดนิ่งและดุดันเหมือนเดิม เมื่อพ้นร่างลูกน้องกายหนาก็ลุกขึ้นยืนจากโซฟาแล้วเดินเข้ามาหาร่างบาง ก็อยากเดินมาหาเธอตั้งนานแล้วแต่บรู๊คยืนเป็นก้างอยู่เขาไม่อยากให้บรู๊คเห็นมุมอ่อนโยนของเขา หรือเห็นตอนที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ก็มีหลายครั้งที่เขาหลุดในเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เอ็กซาเวียร์หลุดมาดบ่อยมาก เรนเดียร์ว่านอนสอนง่ายและเป็นผู้หญิงที่น่ารัก เอ็กซาเวียร์เอ็นดูเธอและเมื่อเธอมีความเกี่ยวข้องกับศัตรูของเขานั่นจึงทำให้เขาสติแตก แต่เธอก็บริสุทธิ์และเขารู้สึกผิดที่ทำอะไรโดยไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดี ทว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันจะเป็นบทเรียนให้เขาไม่หูเบา และเลือกหาต้นปลายสายเหตุก่อน เหมือนที่เขาทำมันทุกครั้ง แต่เขาไม่เคยทำกับเรนเดียร์ อาจเพราะมันคือเรื่องของความรู้สึกเหมือนถูกหักหน้าและหักหลังในเวลาเดียวกัน เอ็กซาเวียร์จึงไม่คิดฟังอะไรทั้งสิ้น “กลับมาฉันจะชดเชยเรื่องที่ทำเอาไว้กับเธอก็แล้วกันนะ รีบตื่นขึ้นมาล่ะ” มือหนาวางลงบนศีรษะบอบบางแล้วลูบเบาๆ ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะโน้มต่ำ แล้วจรดริมฝีปากประทับจุมพิตบนหน้าผากนูนได้รูป ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้ร่างหนารีบดันตัวยืนตรง มือที่เคยลูบศีรษะบอบบางเปลี่ยนมาเป็นล้วงกระเป๋ากางเกง สีหน้าราบเรียบราวกับว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรในตอนนี้ “นายท่านครับ คารอสกำลังเดินทางมาที่นี่ครับ นายท่านจะกลับไปเลยหรือเปล่าครับ” “ไม่ ฉันรอเจอคารอสก่อนไม่ได้เจอกันถึงสองเดือนมีงานสำคัญที่ต้องสั่ง” “ครับ” เมื่อมีบุคคลที่สามอยู่ร่วมห้องเป็นก้างชิ้นใหญ่เอ็กซาเวียร์ก็กลับไปอยู่ในโหมดเดิม กายหนาพาตัวเองไปนั่งบนโซฟาทำเพียงนั่งมองเธอเงียบๆ เท่านั้น บรู๊คเองก็พลอยเงียบตามไปด้วย แต่ไม่รู้ตัวเลยว่าตนกำลังยืนเป็นก้างขวางคอเจ้านายหนุ่ม และเมื่อคารอสมาเอ็กซาเวียร์ก็หายไปคุยธุระสำคัญกับคารอสนานสองนานก่อนจะขอตัวกลับในทันที บรู๊คไม่รู้ว่าเจ้านายและเพื่อนสนิทคุยอะไรกันบ้าง และเขาไม่ได้มีนิสัยสอดรู้สอดเห็น เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อคืนเอ็กซาเวียร์นอนไม่หลับทั้งคืน เช้ามาเขาก็ต้องนั่งรถเดินทางไปยังสนามบิน แต่ระหว่างนั่งรถและรถกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่สนามบินนั่นเอง เสียงโทรศัพท์ส่วนตัวของเอ็กซาเวียร์ดังขึ้น .....คารอส..... “มีอะไร” กรอกเสียงเข้มห้วนถามเหมือนไม่ใส่ใจแต่ข้างในมีความหวังและหูผึ่งมาก “คุณเรนเดียร์ฟื้นแล้วนะครับ” “อืม ฟื้นก็ดีแล้ว ย้ายกลับมาพักที่เพ้นท์เฮ้าส์สิ การดูแลรักษาก็ไม่ได้มีอะไรมาก” “เธอไข้ขึ้นสูงครับน่าจะเป็นไข้หวัดใหญ่ครับ คุณหมอกำลังเข้ามาตรวจดูอาการครับ” “ดูแลเธอให้ดี” เอ็กซาเวียร์สั่งเอาไว้แค่นั้น แค่นั้นจริงๆ แล้วเขาก็ตัดสายไปในทันที ทางด้านคารอสไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้ว เพราะเท่าที่รู้เรนเดียร์เธอคือผู้หญิงที่ทำสัญญาเป็นของเล่นให้เจ้านาย ไม่แปลกที่เอ็กซาเวียร์จะหมางเมินต่อเธอ เพราะเธอไม่มีความสำคัญขนาดที่ต้องให้ความสนใจเหมือนคนในครอบครัว **** ความป่วยหรือบาดแผลที่ได้รับก็ไม่สาหัสเท่ากับความป่วยจากบาดแผลในหัวใจ หากบอกว่าเธอไม่รู้สึกอะไรเลยเธอคงเป็นแม่พระ ทว่าหญิงสาวเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง ได้รับความโหดร้ายทารุณทั้งกายและใจ เธอก็มีความรู้สึกเหมือนกัน โกรธไม่เท่าไรแต่เธอน้อยอกน้อยใจเอ็กซาเวียร์ เธอคงไร้ค่ากับเขามากจริงๆ เขาถึงไม่มาเยี่ยมเธอเลย เรนเดียร์คิดถึงตรงนี้ก็เศร้าใจหนักยิ่งกว่าเก่า เธอป่วยและยังต้องมานอนร้องไห้ไปด้วย ทางด้านคารอสที่เปิดประตูเข้ามาก็งงๆ “คุณร้องไห้ทำไมเหรอครับ” ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถามหรอกตั้งแต่เรนเดียร์ฟื้นขึ้นมาเธอก็เอาแต่ร้องไห้จนกระทั่งเธอหลับไป แล้วเธอก็ตื่นมาใหม่จากนั้นก็ร้องไห้ แต่ยังโชคดีที่ระหว่างการร้องไห้ในรอบแรกเธอกินอาหารไปบ้างเล็กน้อย ใช่แล้วล่ะ! พยาบาลป้อนอาหารเธอทั้งๆ ที่เธอเอาแต่ร้องไห้ เกิดมาคารอสไม่เคยพบเคยเจอคนแบบนี้เลย นี่นายท่านของเขากำลังเลี้ยงอะไร? “ฮึก!....” เรนเดียร์ร้องไห้แต่ไม่ปล่อยเสียงโฮออกมา เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้น จะขยับตัวก็ไม่ได้เพราะรู้สึกปวดไปทั่วทั้งตัว “ผมจะรายงานเรื่องนี้กับนายท่านนะครับ คุณเอาแต่ร้องไห้ไม่คุยกับใครเลย” แม้แต่กับหมอกับพยาบาลนั่นก็ด้วย ถามอะไรมาเธอก็ร้องไห้ใส่ซะเลย คารอสรู้สึกปวดหัวเรื่องผู้หญิงเขาไม่ถนัดเลยจริงๆ แล้วไม่ต้องถามหาการปลอบโยน ล่าสุดที่เขาจำได้ คู่นอนของเขาเป็นผู้หญิงขี้วีนและน่าปวดหัว คารอสทนไม่ไหวบอกเลิก และเมื่อคู่นอนร้องไห้ฟูมฟายคารอสเลยจัดการจับร่างอรชรทุ่มลงน้ำซะเลย ทว่าเรนเดียร์เป็นผู้หญิงของเจ้านายเพราะฉะนั้นคารอสจะจัดการเธอแบบที่ทำกับคู่นอนของตนเองไม่ได้ คารอสก้มมองนาฬิกาบนข้อมืออีกนานกว่าที่เอ็กซาเวียร์จะเดินทางถึงฮ่องกง จำได้ว่าเมื่อเจ้านายเดินทางถึงฮ่องกงแล้วคารอสจะต้องรายงานอาการของเรนเดียร์ทุกชั่วโมงแม้ยามหลับก็ต้องรายงาน คารอสคิดไปคิดมาก็งงในตัวเจ้านายอยู่เหมือนกัน ตกลงจะเอายังไงกันแน่จะสนใจหรือไม่สนใจกันแน่ “กว่านายท่านจะถึงคงดึก” คารอสพูดกับตัวเอง แล้วเขาก็หันหน้าไปมองคนป่วยที่ยังร้องไห้ไม่หยุด เห็นแล้วเมื่อยแทน เรื่องนี้เขาปรึกษาใครได้ไหม พับผ่าสิ.....คารอสอยากจะบ้าตาย!!! แต่เอาวะ! ระหว่างที่เจ้านายไม่อยู่มันไม่มีใครรับมือกับเรนเดียร์ได้อีกแล้ว และเขาก็ควรลองเสี่ยงดู เธอคงไม่แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นของเจ้านายหรอก หากตัดเรื่องเชื้อชาติและความน่ารักของเธอออกไป เมื่อคิดได้ดังนั้นคารอสจึงยื่นข้อเสนอที่น่าสนใจแก่เรนเดียร์ “คุณต้องการอะไรบอกผมมาเลยดีกว่า ไม่ต้องร้องไห้หรอก อยากได้อะไรบอกผมเลยนายท่านก็สั่งเอาไว้แล้ว หากคุณอยากได้อะไรให้ผมจัดการให้ เสื้อผ้า เครื่องเพชร หรือบ้าน รถ สัตว์เลี้ยงที่นารัก หรือเงิน ไม่สิ! เงินผมจัดการให้คุณแล้ว ในบัญชีของคุณตอนนี้มีเงินอยู่ยี่สิบล้านบาทไทย” “ฮือๆ” หญิงสาวปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาเสียงดังน้ำตาไหลพรากๆ ประหนึ่งเขื่อนแตก คารอสเบิกตากว้างหันซ้ายหันขวา เขามันคนเถื่อน เขามันคนโหด มาเจอแบบนี้ก็ไปไม่เป็นเหมือนกันนะ “ผมขอโทษครับ คุณร้องไห้อะไร หรือคุณไม่ถูกใจข้อเสนอของผม ผมไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไร คุณบอกผมสิอย่าร้องแบบนี้ผมใจไม่ดี หากนายท่านรู้เอาผมตายแน่ๆ” “ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ” ยิ่งเขาพูดยิ่งทำให้เธอร้องไห้หนักกว่าเก่าและไม่คิดหยุดด้วย นั่นเพราะคำพูดของคารอสทั้งหมด ชีวิตของเธอหนึ่งชีวิต และหัวใจบอบช้ำ ร่างกายที่ป่วยไข้ของเธอ มีค่าแลกกับวัตถุสิ่งของมากกว่าคำขอโทษอย่างนั้นเหรอ ทั้งคารอสและเจ้านายของเขาใจร้ายพอกัน!!! แต่คารอสผู้ไม่รู้ความรู้สึกของเรนเดียร์ เขาก็ทำได้เพียงเกาหัวแกรกๆ ใบหน้าซีดลงทุกทีๆ นี่เขากำลังเจอกับอะไรวะเนี่ย! แล้วเขาจะเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์นี้ได้ยังไง ผู้หญิงร้องไห้เสนออะไรไปเธอก็ไม่ชอบใจ แล้วเจ้านายก็อยู่บนเครื่องบิน อีกนานกว่าเครื่องบินจะถึงที่หมาย ตาย! ตาย! ตายก่อนแน่ๆ ไอ้คารอส!!! ไม่เคยดูแลผู้หญิงของเจ้านายคนไหนตัดสินใจยากและดูแลยากได้เท่านี้ เธอไม่ได้วีน ไม่ได้เหวี่ยง เธอไม่พูดและเอาแต่ร้องไห้ ไม่บอกความต้องการ คารอสไม่อาจตรัสรู้ได้เลย บัดซบ!!! ชีวิตของเขามันบัดซบแล้ว!!! “โอเค ผมไม่กวนนะครับ ผมไปแล้ว” พูดจบร่างสูงก็หันหลังก้าวเร็วฉับๆ ออกไปข้างนอกเลยทันที คารอสรู้สึกโล่งมาก แต่กระนั้นงานของเขาก็ยังไม่เสร็จ คารอสส่งข้อความทางอีเมลไปยังเอ็กซาเวียร์ บอกเล่าทุกอย่างท่าระทึกที่เขาได้เจอให้เจ้านายได้รับรู้ “เออ ทำแบบนี้ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย” หลังจากที่คารอสติดส่งอีเมลรายงานเป็นเวลากว่าสิบห้าชั่วโมงที่เอ็กซาเวียร์เดินทางถึงที่พัก แบตโทรศัพท์ของเขาหมด เอ็กซาเวียร์หัวเสียอยู่ไม่น้อย มาถึงก็รีบชาร์ตแล้วเปิดเครื่องต่อสัญญาณอินเตอร์จากนั้นก็เปิดเช็คข้อความทางอีเมล “บ้าเอ๊ย! ดูแลกันยังไงถึงปล่อยให้ร้องไห้หนักมากขนาดนี้วะ!!!” เอ็กซาเวียร์สบถลั่น หัวเสียอย่างหนักให้ลูกน้องตัวเอง ทั้งๆ ที่บอกย้ำว่าให้เอาใจเรนเดียร์ให้มากๆ แต่ก็ทำงานไม่ได้เรื่อง ชายหนุ่มตั้งใจจะโทรไปถามไถ่อยู่แล้วดังนั้นเขาจึงตัดสินใจโทรในทันที “ครับนายท่าน” “ฉันบอกแล้วใช่ไหมให้ตามใจเธอ นี่นายทำงานประสาอะไรห๊ะคารอส” “ผมขอโทษครับนายท่าน ผมยื่นข้อเสนอทุกอย่าง เงินก็โอนเข้าบัญชีแล้วตามที่นายท่านได้บอก แล้วผมก็บอกกับเธอแต่เธอก็ปล่อยโฮออกมาหนักกว่าเก่า” “มันก็ยังไม่พอไง นายก็เพิ่มเงินเข้าบัญชีเธออีกสิ” “ครับ ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้ครับ” “ไม่ต้อง!” เอ็กซาเวียร์สั่งหยุดคำสั่งของเขากะทันหัน เขาเพิ่งนึกบางสิ่งบางอย่างได้ ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่อยู่ด้วยกันมา หากเขาไม่ตาถั่วก็เห็นว่าเรนเดียร์ชอบหรือไม่ชอบอะไร เอ็กซาเวียร์เกือบลืมแต่ดีที่เขาฉุดคิดขึ้นมาได้ “ครับ แล้วนายท่านจะให้ผมทำอะไรครับ” “บอกเธอว่าพรุ่งนี้ฉันจะไปหาแต่อาจจะช้าหน่อย” “นายท่านต้องอยู่ฮ่องกงสามวันไม่ใช่เหรอครับ” “เรื่องของฉัน ไปทำงานที่สั่งซะ!” ติ๊ด!!! เอ็กซาเวียร์กดตัดสายจากนั้นเขาก็ต่อสายไปหาเลขาที่เดินทางมาด้วยให้จัดการเลื่อนคิวงานให้ทั้งหมดมาในวันนี้ให้หมด หากเป็นเวลาของลาสเวกัสมันคือเวลานอนแล้วล่ะ แต่ทำยังไงได้ล่ะ เรื่องนี้เขามีส่วนผิดเต็มๆ หากเขาเมินเฉยไม่เอาใจเรนเดียร์มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง เอ็กซาเวียร์ทำผิดเขาก็ยอมรับผิดแต่เขามันก็แค่คนหนึ่งทีท่ามากและมีมาดมากกว่าชาวบ้านก็เท่านั้นเอง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more