บทที่7(1) ให้เอาคืน
2284 Words
เอ็กซาเวียร์พักผ่อนน้อยแต่ร่างกายกลับมีความกระปรี้กระเปร่าในการทำงานที่ต้องใช้สมองมากกว่ากำลัง วันนี้เขาตัดสินใจเร็ว แต่ไม่ใช่ความสะเพร่า เอ็กซาเวียร์คิดก่อนตัดสินใจเสมอและเรื่องงานก่อนเดินทางมาถึงฮ่องกงเขาคิดมาก่อนแล้วเป็นสัปดาห์
“อะไรของนายรีบมาแล้วก็รีบไป”
เจสันมองไปยังเพื่อนสนิทที่โทรมายกเลิกนัดทั้งๆ ที่นัดกันมาเป็นเดือนและฝ่ายผู้นัดคือเอ็กซาเวียร์ ซึ่งเจสันก็เกงานรอเตรียมสังสรรค์ซะเต็มที่ สุดท้ายเจสันก็ได้กินแห้วจากเพื่อนสนิทซะอย่างนั้น
กว่าจะหาเวลาว่างมาเจอกันได้มันไม่ง่ายเลยนะคิดว่าเขาว่างนักเหรอ?
“ฉันมีธุระ” เอ็กซาเวียร์กรอกเสียงนิ่งราบเรียบไม่มีกระแสจากน้ำเสียงที่บอกว่าผู้ยกเลิกนัดครั้งนี้รู้สึกผิดแต่อย่างใด ตั้งแต่คบกันมานี่เป็นครั้งแรกที่เอ็กซาเวียร์ผิดนัดและไม่ทำตามคำพูด
“ธุระอะไรจะสำคัญกว่าฉันวะ”
“ทุกธุระของฉันสำคัญกว่าเพื่อนอย่างนายเสมอ”
“บัดซบ!”
“หมายถึงชีวิตของนายเหรอบัดซบ”
“ให้ตายเถอะ นายเป็นคนนัดฉันเองและนายผิดนัดฉันเฉยเลย มันไม่ยุติธรรม”
“หากโอกาสหน้านายนัดฉันแล้วนายเกิดอยากผิดนัดขึ้นมาฉันจะไม่ถือโทษก็แล้วกัน”
“อ่า....อย่าจะบ้าตาย! ทำไมนายทำแบบนี้กับฉันวะเอ็กซาเวียร์!นายมันใจร้าย! ใจดำ! ใจอำมหิต!”
“เลิกคร่ำครวญเจสัน”
“เออ รู้แล้วน่า”
“ทำตัวเป็นเด็กไปได้”
“ก็เพราะนายไม่เคยผิดนัดฉันไง และนี่มันคือครั้งแรกบอกเลยว่าฉันทำใจไม่ได้”
“คืนนี้ฉันจะส่งของกำนันไปให้นายก็แล้วกันนะ”
“เออพอพูดแบบนี้ใจชื่นขึ้นมาหน่อย ขอเร็วๆ นะเครื่องร้อน”
ติ๊ด!!!
จากนั้นผู้ที่อยู่ปลายสายก็ตัดสายไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้ในสิ่งที่ตัวเองพอใจ เจสันพูดอ้อมและทำท่าโอครวญไปอย่างนั้น เอ็กซาเวียร์รู้ดีเพราะคบกับเจสันมานานและเขารู้ว่าเจสันชอบอะไรและไม่ชอบอะไร
“บรู๊คส่งของกำนันที่ดีที่สุดและพิเศษที่สุดไปให้เจสันด้วยนะ”
“แบบไหนเหรอครับ”
“อย่างหมอนั่นตอนนี้ที่ต้องตาต้องใจอยู่จะเป็นใครอื่นได้ล่ะ ผู้หญิงเผ็ดๆ ที่ตรงตามสเปค”
“ครับ ผมจะจัดการให้ทันเวลาขึ้นเครื่องนะครับ”
“ตามนั้น” เอ็กซาเวียร์จิบไวน์ชั้นดีเบาๆ เขามีเวลาสองชั่วโมงก่อนเดินทางกลับยังลาสเวกัส จากที่ตั้งใจจะอยู่คุยงานสำคัญและพบคู้ค้าทางธุรกิจและตบท้ายด้วยการสังสรรค์กับเพื่อนสนิทอย่างเจสัน
ทุกอย่างถูกเลื่อนให้เร็วขึ้นและเขาต้องยกเลิกนัดเจสันและต้องยกเลิกนัดคุยกับคู้ค้าบางราย ที่ทำแบบนี้ทั้งหมดเพราะเรนเดียร์ อาการของเธอทรุด อาหารก็กินน้อย ร้องไห้ก็บ่อย เหมือนว่าเธอกำลังทำร้ายตัวเองเพื่อประชดเขาให้รีบไปดูแลเธอ
แล้วเขาจะอยู่เฉยได้เหรอ?
แน่นอนว่าไม่ได้เพราะเขาเกือบทำให้ผู้บริสุทธิ์อย่างเธอต้องตายเชียวนะ ก็ต้องกลับไปดูแลเธอ ไปทำให้เธอกลับมาสดใสและร่าเริงเป็นเรนเดียร์แสนน่ารักคนเดิม
“ผิดก็ต้องรับผิดชอบมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกสักหน่อยใครเขาก็ทำกันป่ะ?”
“เออนั่นสิ”
เอ็กซาเวียร์ถามตัวเองและตอบตัวเอง เออออไปคนเดียวเพื่อความสบายใจของตัวเอง เขากำลังคิดว่าเขาให้สิทธิพิเศษและเอาใจเรนเดียร์มากเกินไป และที่ต้องตั้งคำถามตัวเองแบบนี้ก็เพราะพูดให้ตัวเองสบายใจกับการกระทำแปลกๆ ที่เลือกปฏิบัติเฉพาะเรนเดียร์คนเดียวก็เท่านั้นเอง
“ได้เวลาเดินทางแล้วครับนายท่าน”
บรู๊คกลับมาอีกครั้งพร้อมแจ้งถึงเวลาการเดินทางกลับลาสเวกัส เอ็กซาเวียร์ลุกขึ้นแล้วเดินนำออกไป เขาเดินทางด้วยเฮลิคอปเตอร์ไปยังสนามบินจากนั้นก็ต่อเครื่องบินไปยังลาสเวกัส มันเป็นการเดินทางที่ยาวนาน แต่เอ็กซาเวียร์ก็ไม่ได้รอคอยเปล่าประโยชน์
มีลางสังหรณ์ว่าต้องเจอศึกหนักเขาจึงนอนหลับเอาแรง
กว่าสิบห้าชั่วโมงที่ใช้เวลาอยู่บนเครื่องบินลำใหญ่ เอ็กซาเวียร์ไม่ได้กลับเพ้นท์เฮ้าส์และเขาก็ตรงเข้ามาหาเรนเดียร์ที่โรงพยาบาล ซึ่งมันเป็นเวลานอนของเธอ ทว่าพอเขาเปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าเธอยังไม่หลับ ยังตื่นอยู่แต่ดวงตาเหม่อๆ
“ทำไมยังไม่นอน” นั่นคือคำแรกที่เขาคุยกับเธอ ใบหน้างามที่ซีดเพราะพิษไข้หันหน้ามาทางต้นเสียง เธอมองเขานิ่งจากนั้นก็หันหน้ากลับไปทางเก่า
“เอาใจยากจังเลยนะ” เขายังพูดต่อแล้วเดินไปใกล้เตียงนอนขนาดใหญ่ เพราะเป็นโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำและเพราะเป็นห้องพักพิเศษดังนั้นจึงให้บรรยากาศเหมือนนอนอยู่ในโรงแรมอย่างไรอย่างนั้น
ชายหนุ่มมองหญิงสาวก่อนที่เขาจะหย่อนบั้นท้ายนั่งลงข้างเตียง
“พูดด้วยก็ไม่พูดด้วย แบบนี้ฉันเอาใจไม่ถูกหรอกนะเรนเดียร์”
“........” หญิงสาวไม่ตอบแล้วหลับตาลงในทันที ทว่าการปิดเปลือกตามันทำให้น้ำตาที่เอ่อคลอไหลออกทางหางตา ทุกอย่างอยู่ในสายตาของเอ็กซาเวียร์
มือหนาเลื่อนไปกุมมือเรียวทว่าเธอเกร็งมือแน่แล้วพยายามชักมือกลับเหมือนต้องของร้อน และเขาไม่ทันระวังจึงเผลอลงออกแรงกำข้องมือของเธอแน่นจนเธอร้อง
“อะ....โอ๊ย....เจ็บ....เจ็บ!” เธอลืมตาขึ้นน้ำตาไหลพราก ใบหน้าบิดเบ้เอ็กซาเวียร์จึงมองไปที่แขนของเธอแล้วเขาก็รีบปล่อยทันที
“ฉันไม่ทันระวังเรนเดียร์”
“เจ็บ.....” เสียงนั้นเจือปนเสียงสะอื้น เธอไม่ได้เสแสร้งแน่เพราะใบหน้าของเธอแดง และหลักฐานที่ข้อมือของเธอมันก็บอกชัดเจนว่าเธอเจ็บจริงๆ
รอยแดงอมม่วงมันมีรอยถลอกอีกด้วยเพราะโซ่ที่เขาใช้รัดข้อมือและข้อเท้า
“ที่ข้อเท้าก็ด้วยใช่ไหม”
“ฮึก!....ฮือๆ” เสียงร้องไห้คือคำตอบ เอ็กซาเวียร์รู้แน่ชัดแล้วและเขาสำนึกผิดไม่ทันจริงๆ ทว่าก็พยายามจะชดเชยให้เรนเดียร์
กายหนาทอดกายลงนอนข้างๆ เขาสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับเธอ นอนหนุนหมอนที่เธอนอนแล้วสละแขนให้เธอนอนหนุน เธอยังร้องไห้สะอึกสะอื้น เนื้อตัวสั่นระริก เขารู้ว่าเธอหวาดกลัวเขาและอยากถอยห่างแต่เธอไม่มีแรงมากขนาดนั้น
“ฉันจะชดเชยให้นะต่อไปนี้เธอจะได้ความเชื่อใจจากฉัน30%” นี่คือสิ่งแรกที่เขาจะให้มันแก่เธอ ซึ่งมันยังมีอีกหลายสิ่งตามมา แต่คงต้องรอให้เธอหายป่วยก่อน
“ฮือๆ”
“ขี้แงจังเลยเรนเดียร์ ฉันอยู่ตรงนี้แล้วไง เอาไว้เธอหายฉันจะให้เธอมัดโซ่ฉันคืนก็แล้วกันนะ”
“....” หญิงสาวเงยหน้ามองเขาผ่านม่านน้ำตา เอ็กซาเวียร์ก้มใบหน้าลงมาส่งยิ้มให้เธอ ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะประทับจุมพิตลงบนหน้าผากนูน
คืนนี้เธออยู่ในอ้อมกอดของเขาและมีฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านเล็กน้อยลูบศีรษะของเธอกล่อมให้เธอหลับ และมันเป็นคืนที่เรนเดียร์ฝันดี
.....ฝันว่าได้จับเขาล่ามโซ่แล้วมีเธอเป็นผู้ทารุณเขา
****
เรนเดียร์ได้รับสิทธิพิเศษเหนือผู้หญิงคนอื่นของเขา ตอนนอนเขาก็กล่อมเธอนอน ตื่นมาเขาก็ช่วยพยุงเข้าห้องน้ำ อาหารและยาเขาก็เป็นคนป้อน นี่ยังไม่นับรวมเรื่องเช็ดตัวอีกนะ และอีกหลายอย่างที่มันควรเป็นหน้าที่ของพยาบาลซึ่งเอ็กซาเวียร์แย้งงานพยาบาลทั้งหมด
เขาให้เหตุผลว่าพยาบาลทำไม่ทันใจเขาดังนั้นจึงต้องลงมือทำเอง
“ใกล้หายแล้วนี่”
“ค่ะ” หญิงสาวขานเบาๆ ดวงตามองไปยังโทรทัศน์จอยักษ์ที่กำลังฉายสารคดีสัตว์น้ำ เรนเดียร์ไม่อาจมองใบหน้าหล่อเหลาของเอ็กซาเวียร์ได้นาน ดังนั้นเธอจึงต้องหาอะไรมามองแทนการมองหน้าเขา
“อยากกลับเพ้นท์เฮ้าส์แล้วหรือยัง”
“ค่ะ”
“เอาไว้หายดีก่อนแล้วค่อยกลับ”
“เอ้....” เรนเดียร์ไม่เข้าใจ หากจะตอบมาแบบนี้แล้วเขาจะถามทำไมล่ะว่าเธออยากกลับแล้วหรือยัง พูดเหมือนว่าจะพาเธอกลับตอนนี้ซะอย่างนั้นล่ะ
เธอก็อุตส่าห์ดีใจ
“ไม่ต้องร้องเอ้ เธออยากเอาคืนฉันไม่ใช่เหรอ หากไม่หายดีเธอจะเอาคืนฉันได้เหรอ ดูสิ ตัวบอบช้ำหมดแล้ว”
“เพราะนายท่านใจร้ายกับเรนเดียร์” เป็นประโยคแรกที่เธอพูดยาวและพูดรู้เรื่องไม่ตอบเขาด้วยความเงียบหรือคำว่าค่ะแค่คำเดียวเหมือนที่เธอชอบ
“ไม่ต้องย้ำฉันสำนึกผิดไม่ทัน”
“นายท่านรู้สึกผิดเหรอคะ”
“ถ้าไม่รู้สึกผิดคงไม่ทำแบบนี้”
“แต่นายท่านไม่ขอโทษเรนเดียร์”
“คำขอโทษมันพูดง่ายนะ” เอ็กซาเวียร์ตอบจากนั้นก็ขึ้นเตียงไปนอนเบียดคนป่วยโดยไม่กลัวติดไข้หวัดจากเธอ เรนเดียร์ทำหน้ามุ้ยปากยื่น เอ็กซาเวียร์เห็นแล้วหมั่นเขี้ยวเขาจึงบีบปลายจมูกของเธอแรงๆ หนึ่งที
“เจ็บนะคะทำไมต้องทำร้ายกันด้วย”
“ขอโทษ”
“มันไม่หายหรอกนะคะ”
“เพราะแบบนี้นี่ไงฉันจึงต้องไถ่โทษโดนการกระทำมากกว่าการพูดที่พูดไปอย่างนั้น”
เอ็กซาเวียร์สบโอกาสเขาก็อธิบายให้เธอเข้าใจ และเรนเดียร์ก็เข้าใจ มันก็จริงของเขานั่นแหละ บางคนพูดอย่างทำอย่าง แต่มันจะดีกว่านี้หากคำพูดและการกระทำเป็นไปในทิศทางเดียวกัน
“เข้าใจแล้วใช่ไหมเรนเดียร์”
“เข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจค่ะ”
“คำตอบอะไรของเธอ”
“เรนเดียร์จะนอนแล้วค่ะ”
“นอนอะไรเธอเพิ่งตื่นเองนะ”
“เรนเดียร์ป่วย”
“อ้อ...นี่เธอกำลังจะบอกว่าฉันรบกวนคนป่วยอย่างนั้นเหรอ”
“ค่ะ”
“พอยอมให้หน่อยนี่ชักเอาใหญ่เลยนะเรนเดียร์” เอ็กซาเวียร์ค้อนคอดเรนเดียร์ขณะที่เธอนอนหลับตาพริ้มเตรียมตัวเข้าสู่ห้วงแห่งนิทรา
เขาหมั่นเขี้ยวเธออีกแล้วและครั้งนี้เขาก็ฟัดแก้มของเธอแทน
“อื้ออออออ” หญิงสาวครางประท้วงในลำคอแต่เอ็กซาเวียร์ก็ยังคงวอแวกับร่างกายของเธอ เขาไม่ได้ลวนลามแต่เขาฟัดแก้มของเธอจนช้ำไปหมดแล้ว
ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนทว่าพออยู่ใกล้เรนเดียร์ที่ไรคนแข็งกระด้างอย่างเขามักอ่อนยวบยาบทุกที เธอน่ารักใส่ เขาก็ให้ความเอ็นดูเธอ เธอน่าหมั่นเขี้ยวอดใจไม่ไหวเขาก็ฟัดเธอ และพอเธอทำให้เขาโกรธเขาก็บีบขย้ำเธอจนแทบแหลกคามือ
เอ็กซาเวียร์มีความรู้สึกที่หลากหลายแต่บทเรียนครั้งนี้สอนให้เขาระมัดระวังมากขึ้น
ทว่าความหลากหลายทางด้านความรู้สึกและการกระทำของเอ็กซาเวียร์กำลังเป็นปัญหากับลูกน้องให้กับคารอสและบรู๊คเป็นอย่างมาก
“นายท่านเป็นอะไรของเขาวะ”
“นายถามฉัน ฉันก็ไม่รู้หรอกคารอส ฉันเองก็มึนๆ เบลอๆ เหมือนกัน ปรับอารมณ์ตามไม่ทันแล้วไม่รู้นายท่านจะเอายังไงกันแน่”
“นั่นดิ เมื่อเช้าโทรมาสั่งให้เตรียมซุปฝักทองแต่พอทำมาแล้วกลับบอกจะเอาอาหารไทยรสอ่อนๆ” บังเอิญคารอสได้รับหน้าที่นี้ไป ดังนั้นเมื่อเช้าคารอสหัวหมุนหนักมาก
“ส่วนของฉันก็เรื่องตารางงานสั่งแก้แล้วแก้อีก วันนี้โดนแก้ตารางงานไปห้ารอบ”
“นายท่านจะทำงานเพิ่มขึ้นใช่ไหม”
“เปล่า จะเอางานกลับมาทำที่เพ้นท์เฮ้าส์แล้วต้องการวันหยุดสามวันในทุกๆ สัปดาห์”
“ลงตัวแล้วใช่ไหม”
“ไม่....เมื่อกี้ก็ก่อนกลับเข้าไปในห้องก็บอกว่าขอเพิ่มจากสามเป็นสี่วัน”
“พระเจ้า!” คารอสถึงกับอุทานเรียกหาพระเจ้าเลยทีเดียว ไม่เคยมีครั้งไหนที่เจ้านายต้องการวันหยุดมากมายขนาดนี้ หากหนึ่งเดือนขอวันหยุดสี่วันพวกเขาเคยเจออยู่บ้าง แต่นี่มันทุกสัปดาห์เป็นใครก็ต้องตกใจและประหลาดใจบ้างล่ะ
“ทีแรกฉันก็อุทานในใจแบบนายนี่แหละ ตอนนี้สั่งคุณเลขาแก้ตารางงานใหม่ไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะมาบอกให้สั่งแก้อีกไหม”
“อย่าบอกนะว่าที่ทำแบบนี้เพราะคุณเรนเดียร์”
“นายท่านก็บอกอยู่นี่ไงว่าอยากพัก”
“นายเชื่อเหรอบรู๊ค”
“ไม่เชื่อ การกระทำย้อนแย้งซะขนาดนั้น”
“เออฉันก็เริ่มคิดเหมือนนาย ผู้หญิงน่ารักนี่มันน่ากลัวดีพิลึกเลยเนอะ” คารอสพูดแล้วเอามือลูบแขนตัวเองไปมา เขารู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ แล้วก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
“แยกย้ายดีกว่าเดี๋ยวนายท่านมาได้ยินว่าเราสองคนแอบนินทาแล้วจะเป็นเรื่อง”
****
- Writer
