นานาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัว เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าที่นอนข้างกันว่างเปล่าไม่พบร่างของสามีแล้ว เมื่อคืนกว่ากิตจะปล่อยให้เธอได้นอนก็ดึก วันนี้เธอจึงตื่นสายกว่าปกติ นึกละอายใจอยู่บ้างที่เธอไม่ได้ตื่นมาทำอาหารเช้าให้เขา
ก่อนจะหลับไปเธอยังจำได้ว่าเขาอุ้มเธอมานอนห้องที่ลูกนอนอยู่ นานานอนตะแคงไปทิศทางที่มีคอกนอนของลูกอยู่ เจ้าตัวกลมของเธอหลับปุ๋ย สักพักก็กลิ้งไปกลิ้งมาจนผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงอยู่แล้วยุ่งกว่าเดิม ไม่กี่นาทีต่อมามือกลมป้อมนั้นก็ยกขึ้นมาขยี้ตาตัวเอง แล้วดวงตาที่ถอดแบบพ่อมาไม่ผิดเพี้ยนก็ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น
“หม่าม้า” เสียงเล็กแห้งเพราะเพิ่งตื่นนอนเรียกหาแม่ทันทีที่ตื่น
นานาหัวเราะอย่างมีความสุข คิดไว้แล้วเชียว ไม่ว่าอะไรก็ต้องเรียกหาแม่ไว้ก่อน หญิงสาวสะบัดผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่ออกแล้วก้าวขาลงจากเตียง เดินไปหาเจ้าตัวกลมที่ชูแขนรอให้เธออุ้ม
“ป่ะ หมูน้อยของแม่ ไปอาบน้ำกัน
