วันต่อมากีรติบอกว่าจะพาไปพักกับพ่อแม่ที่เชียงใหม่สักพัก นานาจึงฝากอาหารแห้งไปกับกีรติให้ทั้งบ้านสามีและแม่ตัวเองด้วย หลังจากทั้งสามคนกลับไป หนูน้อยนีรามีอาการซึมลงอย่างเห็นได้ชัดเพราะขาดเพื่อนเล่น นานามองท่าทางเหงาหงอยของลูกแล้วก็ทั้งสงสารและเอ็นดู
“วันนี้แม่พานีราออกไปกินขนมข้างนอกดีไหมคะ”
“เย้!” เจ้าตัวกลมของเธอชูกำปั้นสองข้างขึ้นด้วยความยินดี เด็ก ๆ ก็ดีแบบนี้เอง มีเรื่องเสียใจเดี๋ยวเดียวก็ลืม
นานาอุ้มนีราไปอยู่ในคอกนอนของตัวเอง
“รอแม่แป๊บเดียวนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
หนูน้อยก็ว่าง่าย นั่งลงกับคอกอย่างเชื่อฟัง นานาคิดว่านี่คือโชคดีข้อหนึ่งของเธอ เพราะนีราเรียนรู้และทำตามคำบอกของแม่ได้ การเลี้ยงลูกจึงไม่ได้ทำให้เธอเหนื่อยเกินไปนัก
นานากลับเข้ามาในห้องนอนเปลี่ยนจากเสื้อยืดกางเกงขาสั้น เป็นเดรสสั้นแขนตุ๊กตาสีน้ำเงิน เธอผูกผมตัวเองให้เรียบร้อย หยิบหมวกสำหรับตัวเองและลูกไป
