ตอนที่ 10 พยายามตีตัวออกห่าง

1669 Words

เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับฟ้าโปร่ง เสียงฝนเมื่อคืนหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงอากาศเย็นชื้นกระจายเป็นหมอกบางที่ลอยเหนือยอดตึก เสียงรถที่เริ่มดังรอบตึกกับแสงอ่อนของอรุณยามเช้าทำให้โลกภายนอกเหมือนกำลังเริ่มต้นใหม่ แต่ภายในอกของพริมา กลับไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากเมื่อคืนเลยสักนิด ทุกอย่างยังคงขมุกขมัว เหมือนเมฆดำที่ยังลอยทับจิตใจ เธอแทบไม่ได้นอนทั้งคืน ภาพและเสียงทั้งหมดของคืนนั้นวนซ้ำอยู่ในหัวไม่หยุด ทั้งคำพูดเย็นชาที่กระซิบข้างหู กลิ่นน้ำหอม กลิ่นไวน์ และสัมผัสของมือหนักที่รัดแน่น ความรู้สึกถูกควบคุม กดทับ และถูกรุกล้ำ ทั้งหมดยังคงดังก้องเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ “เธอหนีฉันไม่ได้ พริมา” ไม่ได้ดัง หรือดุดัน แต่มันชัด และแรงพอจะทำให้เธอรู้ว่า เขาเอาจริง “ฉันอยากให้เธออยู่ข้างฉัน” คำพูดที่ดูเหมือนคำขอ แต่ภายในแฝงการควบคุมและครอบครอง เช้าวันนี้เธอเลือกมาถึงบริษัทก่อนเวลา แต่ต่างจากทุกวันเธอเลือกที่จะไม่ขึ้นไปยังชั้นผู้บริหารทันที เธอไปหลบอยู่ในห้องพักพนักงานเล็ก ๆ ด้านหลังที่แทบไม่มีใครใช้ มือเรียวยกแก้วกาแฟอุ่นแนบฝ่ามือ พยายามอาศัยความร้อนเรียกความมั่นคงคืนกลับมา แต่ไม่ว่าจะแกล้งยิ้มหรือพยายามสงบสติ อะไรบางอย่างในอกก็ยังสั่น “ต้องตัดขาด ต้องไม่ให้เขามากำหนดชีวิต” เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ แล้วซดกาแฟจนหมด แต่คำพูดดูอ่อนแรงเมื่อเทียบกับความเป็นจริงที่ต้องเผชิญ เธอรู้ดีว่าอติวิชญ์ไม่ใช่ผู้ชายธรรมดา เขามีอำนาจ เงิน และอิทธิพลมากพอจะเปลี่ยนชะตาชีวิตผู้คนได้ตามใจ ฉะนั้นการตัดขาดไม่ใช่เรื่องง่าย และที่สำคัญ เขาเริ่มเล่นสกปรกกับเธอแล้ว เธอไม่มีทางยอมเป็นของเล่นของเขา ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม “พริมา” เสียงเรียกจากเพื่อนร่วมงานดังขึ้นข้างหลัง “วันนี้มาเช้าเลยนะ เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้านหรือไง?” “กลับสิ” เธอฝืนยิ้มตอบ “แค่ตื่นเช้า” เพื่อนคนนั้นยิ้มแล้วเดินผ่านไป ทิ้งเธอให้นั่งนิ่งกับแก้วกาแฟที่เย็นลงเรื่อย ๆ “ฉันต้องถอยออกมา” “ก่อนที่เขาจะมัดฉันไว้จนขยับไม่ได้อีก” อีกฟากหนึ่ง ภายในห้องทำงานชั้นบนสุด เจ้านายหนุ่มสุดหล่อนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนัง พลางมือหนาควงปากกา เขารู้ว่าเลขาฯ หน้าห้องมาแล้วตั้งแต่เช้า เพราะตั้งแต่เธอก้าวเข้าตึก เขาให้คนของเขาเช็กความเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้ “เธอกำลังพยายามหนีสินะ” เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ แล้วยิ้มมุมปากอย่างคนที่กำลังได้ของเล่นถูกใจ “น่าสนุกดีแฮะ” เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง พริมาก้าวขาเรียวกลับมายังโต๊ะทำงานของเธอ พยายามนิ่ง เสียบปลั๊กคอมพิวเตอร์ เตรียมอุปกรณ์ทำงาน เธอแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วทำหน้าที่เลขาฯ ตามปกติ เส้นผมที่มัดไว้อย่างเรียบร้อย มือที่กำแฟ้มแน่น ๆ สั่นเล็กน้อยเผยความไม่ปกติ เธอเลือกที่จะไม่เข้าไปในห้องของเขา ไม่สบตาใคร และไม่เผชิญหน้ากับเจ้าของสายตาอันตราย “เธอกำลังตีตัวออกห่าง” และใช่ อติวิชญ์รับรู้ได้ทุกจังหวะของการกระทำเธอ ไม่นานประตูห้องก็เปิดออกมาโดยไม่ให้เธอได้ทันตั้งตัว แกรก เสียงประตูดังสะเทือนหัวใจเธอที่พยายามควบคุมมาตลอด หนึ่งก้าวของเขาออกมาจากห้อง ความนิ่งเย็นชาที่สะท้อนจากตัวเขาทำให้เธอหายใจติดขัด “พริมา” ชื่อที่เขาเรียก ไม่ใช่เพียงคำเรียก แต่เป็นการยืนยันการมีอยู่ของเธอในโลกของเขา “คะ คุณอติวิชญ์” เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “มีอะไรให้ดิฉันช่วยไหมคะ” เธอถาม พร้อมพยายามเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่” เขาตอบทันที แต่สายตาไม่ละจากเธอ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้โต๊ะเธอ “ฉันแค่รู้สึกว่าเธอกำลังหนีหน้าฉัน” เธอกำมือแน่นใต้โต๊ะ “ดิฉันไม่ได้หนีค่ะ” เธอตอบ แต่เสียงยังสั่น “งั้นเหรอ?” ร่างสูงก้มลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องเข้าไปในดวงตาเธอราวกับจะทะลวงเข้าไปข้างใน “แล้วทำไมเธอถึงหลบหน้าฉันตั้งแต่เช้า” “คุณคิดไปเองค่ะ” เธอพยายามตอบเสียงนิ่ง “งั้นมองหน้าฉันสิ” น้ำเสียงนั้นไม่ใช่คำขอ แต่เป็นคำสั่ง เธอกลืนน้ำลายหนืดลงคอ หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยิน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแววเอาจริงแบบที่ทำให้เธอขยับไม่ได้เลย “ดีมาก อย่าหนีฉันแบบนี้อีก” เขากระซิบใกล้ ๆ ความสุภาพที่เคยเป็นเสี้ยวหนึ่งของความสัมพันธ์ต้องสลายไป เหลือเพียงอำนาจที่ทับถม ทุกคำพูดของเขาเหมือนตอกตะปูทีละตัวลงบนแผ่นไม้ที่ชื่อว่า ‘ชีวิตของเธอ’ “คุณไม่มีสิทธิ์มาควบคุมชีวิตฉัน” เธอกลั้นใจพูด ทั้งโกรธทั้งหวาดกลัว “แต่ฉันทำไปแล้ว” เขาตอบง่าย ๆ “และฉันจะไม่หยุดด้วย” “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของคุณ และจะไม่มีวันเป็น” เสียงของเธอสั่น “เธอพูดแบบนี้บ่อยเหลือเกินพริมา” เขาหัวเราะในลำคอ “แต่ร่างกายของเธอตอนอยู่กับฉันคืนนั้นมันพูดอีกอย่างนะ” คำพูดนั้นแทงลงกลางอกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความอับอายผสมกับโกรธจนเธอแทบหายใจไม่ออก “พอ!” เธอเผลอขึ้นเสียงจนพนักงานโต๊ะข้าง ๆ ชะงักมอง แต่มันไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าหยุด เขากลับยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ “อยากปฏิเสธก็ปฏิเสธไปเถอะ แต่เธอหนีฉันไม่ได้อยู่ดี” เขาพูดกระซิบใกล้ข้างหูเธอ ในหัวเธอคำตอบเดียวที่ขึ้นมา คือการลาออก หนีให้ไกล ๆ จากที่ที่เขาอยู่ให้ได้ “ฉันจะลาออก” เธอประกาศ คำพูดนั้นคือการท้าทายครั้งสุดท้ายที่เธอยังมี ร่างสูงชะงัก ดวงตาคมเข้มของเขาเปลี่ยนสีในเสี้ยววินาที “พูดอีกทีสิ” “ฉันจะลาออก” เธอย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงหนักแน่น“ฉันไม่อยากอยู่ใกล้คุณอีกแล้ว” เขายิ้มจนมุมปากขึ้น ไม่ใช่ยิ้มดีใจ แต่เป็นยิ้มของนักล่าที่ได้กลิ่นเหยื่อวิ่งเข้าไปในกับดักเอง “คิดว่าลาออกแล้วจะจบเหรอ” น้ำเสียงเยือกเย็น เขาก้มลงมาสบตา “คุณจะทำอะไร” “เธอคิดว่าฉันไม่มีอิทธิพลนอกบริษัทนี้เหรอพริมา? ฉันหาตัวเธอเจอทั้งที่เธอหนีออกจากโรงแรมไปในตอนเช้า ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน รู้ว่าเธอไปไหน” คำพูดนั้นเหมือนตอกตะปูลงไปอีกดอก เธอรู้ดีว่าที่เขาพูดถึงมันหมายถึงการควบคุมที่ไม่ใช่แค่ภายในบริษัทแต่แทบจะทุกพื้นที่ที่มีเธอ “แค่เปลี่ยนสถานที่ ไม่ได้แปลว่าเธอจะหลุดพ้นจากฉัน” เขากระซิบนิ่ง ๆ “คุณมันบ้า” เสียงเบาแต่มีแววสั่น เธอพยายามกลั้นน้ำตา “ก็เพราะเธอทำให้ฉันเป็นแบบนี้” เขาตอบตรง ๆ “ตั้งแต่คืนนั้น เธอก็ไม่ใช่คนอื่นอีกต่อไปแล้ว” ความรู้สึกของเธอม้วนเป็นก้อน ไม่ใช่แค่ความกลัว แต่เป็นความโกรธปะกับความอับอาย เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามสะกดกลั้นน้ำตาไม่ร้องไห้ ไม่อยากให้เขาได้เห็นความอ่อนแอที่เขาตั้งใจใช้เป็นกุญแจไขใจเธอ “คุณไม่สามารถบังคับให้ฉันรู้สึกแบบที่คุณอยากให้รู้สึกได้” เธอพูดด้วยเสียงที่แทบไม่เหลือพลัง เขาเดินเข้ามาใกล้จนเธอต้องถอยหนึ่งก้าว “ไม่จำเป็นต้องบังคับ เพราะฉันไม่ได้อยากให้เธอรักฉัน” เขาพูดช้า ๆ “ฉันแค่ไม่ยอมให้เธอหนีไปไหน” “คุณมัน-” เธอพูดไม่จบประโยค เพราะเขาโน้มตัวลงมาใกล้ กลิ่นตัวหอมอ่อน ๆ ของเขาปะทะปลายจมูกอย่างแรง เธอแทบหายใจติดขัด “พริมา เธอไม่รู้หรอก ว่าตอนนี้ฉันอยากครอบครองเธอขนาดไหน” “คุณไม่มีสิทธิ์!” เธอสวนทันที “แต่ฉันเอาสิทธิ์นั้นมาแล้ว” เขาตอบเสียงนิ่ง เธอผลักเขาออกสุดแรง การกระทำแสดงถึงความพยายามครั้งสุดท้าย ตั้งใจจะเดินออกจากตรงนั้น แต่เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “อย่าทำแบบนี้อีก” เธอพร่าพูดเสียงสั่น “อย่าพยายามหนีอีก” เขากระซิบชิดหลังหู เธอสะบัดมือสุดแรงจนหลุดก่อนจะตั้งตัวหันกลับมาสบตาเขาอย่างสุดกำลัง “ฉันจะหนีทุกครั้งที่มีโอกาส และฉันจะไม่มีวันยอมเป็นของคุณ” เขาชะงักไปเสี้ยววินาที ไม่ใช่เพราะจำเป็นต้องเจ็บ แต่เพราะไม่เคยมีใครพูดแบบนั้นด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ใส่เขามาก่อน สายตาคมเข้มแปรเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจปนสั่นคลอน เขาไม่ชอบการถูกปฏิเสธ แต่กลับยิ่งรู้สึกอยากได้มากขึ้น เสียงหัวเราะเบา ๆ ราวกับคำท้าทาย “งั้นเราจะได้เห็นกันว่าใครจะชนะ” เขากระซิบเสียงต่ำ แล้วปล่อยมือเธอ ร่างเล็กเดินออกไปทันทีโดยไม่หันกลับมาอีก ทิ้งเขาไว้กับความคลั่งที่ก่อตัวในอก เขายืนมองแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเธอที่หายลับลงไปในทางเดิน ก่อนจะยกมุมปากช้า ๆ รอยยิ้มนั้นไม่ใช่ความพ่ายแพ้ แต่มันคือสัญญา “หนีไปให้ไกลเท่าที่อยากหนีพริมา เพราะสุดท้าย ฉันจะดึงเธอกลับมาอยู่ข้างฉันอยู่ดี” สำหรับเขานี่ไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของเกมนี้ที่เขาจะไม่มีวันปล่อยให้เธอหลุดมือ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more