Well, I try to be thankful pero napakahirap gawin lalo na sa kalagayan ko ngayon na basang basa na ang corporate attire at lusaw na ang pulbo sa mukha ng maka akyat ako sa platform ng station after more than twenty minutes nang lakaran sa nakakahimatay na init ng araw.
Pagtingin ko sa luma kong cellphone ay laking gulat ko na half an hour na lang eh late na ako sa appointment ko.
Kumaripas ako sa pagtakbo pababa ng stairs at hindi ko na sinubukang pumunta sa elevator dahil tiyak na napakahaba ng pila sa pagbaba.
Napakadaming taxi ang nakaparada at naghihintay ng pasahero.
I was about to hail one pero minabuti kong wag na lang ng makita ko ang isang nurse na tinanggihan ng driver dahil kesyo malayo daw o trapik daw sa pupuntahan or something.
I rolled my eyes. Kung koleh
