ตอนที่ 1 ผู้หญิงของผม
1718 Words
ตอนที่ 1
ผู้หญิงของผม
[เล็ก]
ใครจะไปรู้ว่าคนอย่างผมจะตกอยู่ในสภาพที่น่าสมเพชอย่างนี้ได้ลงคอ ผมเป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่งเลยนะครับ แต่ทำไมถึงอาภัพเรื่องความรักได้ขนาดนี้ ไม่ว่าจะคบใครสักกี่คนก็เป็นอันต้องเลิกรากันไป แต่เหตุผลหลักคงไม่พ้นแม่ของผมหรอกครับ คุณหญิงท่านมักไม่ชอบผู้หญิงที่ผมคบหาด้วยเสมอ ท่านเลยวัดใจด้วยการเอาเงินให้พวกเธอ ตอนแรกผมก็คิดว่าไม่ได้ผลแต่สุดท้ายกลับไม่ใช่ เพราะมันเป็นแบบนี้มาหลายคนแล้ว
“เล็กเห็นไหม เงินซื้อได้ทุกอย่าง”
“เฮ้อ! แล้วชาตินี้ผมจะมีเมียไหมล่ะครับ”
“มี ถ้าแม่หาให้”
“โน ๆ ผมขอหาเองก่อนละกันครับ”
“แม่ก็จะเอาเงินพิสูจน์ให้เล็กดูทุกคน จนกว่าจะมีคนที่ไม่ยอมรับเงินที่แม่ยื่นให้ แม่ถึงจะพิจารณาดูอีกที เพราะฉะนั้นเล็กควรจะเลือกคนดี ๆ เข้าใจไหม”
“ครับ คุณหญิง”
ผมไม่โกรธหรอกที่แม่ทำแบบนี้ มันก็จริงอย่างที่ท่านบอกเอาไว้เสมอ เงินซื้อได้ทุกอย่างแม้แต่ความรัก ผมไม่ได้โทษแม่หรอกเพราะเมื่อก่อนท่านก็เคยถูกคุณย่าพิสูจน์แบบนี้เหมือนกัน แต่แม่กลับไม่ได้เลือกเงิน ท่านเลือกจะหายไปเองมากกว่าจนพ่อของผมเป็นฝ่ายไปตามกลับมา แต่แม่ก็ไม่ยอม สุดท้ายคุณย่าก็ต้องยอมให้แม่กับพ่อรักกัน
ในส่วนของครอบครัว ผมมีพี่ชายนะครับ ชื่อใหญ่… แต่พี่ใหญ่ติดจะขัดใจแม่ทุกอย่าง และแม่ก็คาดหวังมาก มันเลยเฟลมั้งเพราะพี่ใหญ่ไม่ได้อะไรก็ได้เหมือนอย่างผม เขาเลือกทำตามความฝันของตัวเองและค้นหาความสุขด้วยตัวเองและที่สำคัญ แม่ไม่เคยบังคับพี่ใหญ่ได้เลยสักครั้งเดียว
“นี่ตาเล็ก”
“ครับ”
“ตอนนี้พี่ชายแกคบใครอยู่หรือเปล่า แล้วกับหนูโรสรินทร์นี่ยังติดต่อกันอยู่ไหม แม่ว่าจะจับคู่ให้สองคนนี้อีกครั้ง” สีหน้าของท่านดูมีความหวังมากเลยครับ แต่ผมก็อยากบอกเหมือนกันว่าอย่าคาดหวังเลย ถ้าพี่ใหญ่จะกลับไปคบกับพี่โรสจริง ๆ เขาคงกลับไปตั้งนานแล้ว
“ไม่ครับ ส่วนเรื่องพี่โรส แม่เลิกหวังเถอะเพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว”
“ใครจะไปรู้ล่ะ คนเคยรักกัน”
“ผมว่าแม่เอาเวลาไปสนใจแจกันดีกว่านะครับ ช่วงนี้แจกันที่บ้านเราน้อยไปหรือเปล่า แม่ไม่อยากได้เพิ่มเหรอครับ” ใครจะไปคิดว่าคุณหญิงจะบ้าแจกันเป็นชีวิตจิตใจ แต่ละใบไม่ใช่ถูก ๆ นะครับ ชอบสะสมของแปลก… แต่แจกันก็ไม่ถือว่าแปลกหรอก แถมราคาบางใบยังสูงอีกต่างหาก
“จริงด้วย แม่ว่าจะซื้อใบใหม่อยู่ กำลังคุยเรื่องราคากันอยู่ งั้นแม่ไปคุยต่อดีกว่า ใบนี้สวยซะด้วยสิ กลัวคนอื่นตัดหน้าไปเหมือนครั้งก่อนอีก” ท่านว่าก่อนจะรีบลุกเดินออกไป ผมมองตามพร้อมกับรอยยิ้ม
ติ้ง!
นั่งอยู่นานมากจนโทรศัพท์มีไลน์เด้งเข้ามา ผมหยิบออกมาจากกระเป๋าเพื่อกดดู เจ้าของข้อความคือคนที่ผมกำลังรออยู่
‘แอริน’
เธอคือผู้หญิงคนล่าสุดที่ผมคุยด้วย เป็นผู้หญิงที่สวยและมีเสน่ห์มากและที่สำคัญเธอเป็นนางแบบให้กับสินค้าแบรนด์หนึ่งของบริษัท พวกเราเลยมีโอกาสได้พูดคุยและทำความรู้จักกัน เพราะเธอนี่แหละที่ทำให้ชีวิตช่วงนี้ของผมแทบไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับใครเลยครับ
[พี่เล็กคะ วันนี้จะมาหารินที่คอนโดหรือเปล่า]
อยากให้ไปไหมครับ
[ตอบมาสิคะ รินจะได้ทำมื้อค่ำไว้เผื่อ]
ไปครับ ไว้เจอกันนะครับ
[ค่ะ]
แอรินเป็นคนที่นิสัยดีมาก ๆ ผมอยากคบหาและทำความรู้จักกับเธอไปก่อนสักระยะ ถ้าพร้อมเมื่อไหร่จะพามาให้คุณหญิงรู้จักและหวังว่าเงินจะซื้อเธอไม่ได้เหมือนอย่างคนที่ผ่านมาของผมเพราะเธอไม่ได้ขัดสนอะไรอยู่แล้ว
เก็บโทรศัพท์เดินผิวปากอารมณ์ดีออกจากบ้านก่อนจะขับรถมุ่งหน้าไปยังคอนโดของแอรินทันที คอนโดที่เธออยู่ก็เป็นในเครือของบ้านผมและแน่นอนว่าความเป็นส่วนตัวดีเยี่ยม ไม่มีข่าวอะไรหลุดออกไปได้อย่างแน่นอน ขับรถอารมณ์ดี ฮัมเพลงไปด้วยจนมาถึงคอนโดของเธอ
เดินยิ้มอารมณ์ดีขึ้นมาข้างบนพร้อมกับคีย์การ์ดที่แตะลง ประตูห้องเปิดออกกลิ่นอาหารหอมฟุ้งไปหมดเลยครับ ผมวางของลงบนเคาน์เตอร์บาร์เล็ก ๆ ภายในห้องก่อนจะสาวเท้ายาว ๆ เข้าไปหาคนที่ยืนทำอาหารอยู่ในครัว
จุ๊บ
“อาหารหอมเหมือนคนทำเลยนะครับ”
“อือ… พี่เล็ก ชอบฉวยโอกาสอีกแล้วนะคะ” แอรินว่าพลางเอี้ยวตัวหันมามองหน้าผม พวงแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อเชียว “ทำไมรีบมาจังเลยล่ะคะ”
“คุยไลน์เสร็จพี่ก็รีบออกมาเลย รถไม่ติดด้วยแหละครับ”
“ถ้างั้นไปนั่งรอก่อนนะคะ รินทำใกล้เสร็จแล้ว”
“ครับผม”
ผมเดินมานั่งเล่นรอที่โซฟา กวาดสายตามองไปรอบ ๆ แอรินจัดห้องได้สวยมากเลยครับ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นสีชมพู เป็นสีหวานที่ผู้ชายอย่างผมไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่ ระหว่างนั่งรอก็กดโทรศัพท์เล่นไปด้วยจนมีไลน์เด้งเข้ามา ผมหันไปมองหน้าคนที่ยืนทำอาหารอยู่ทันที
[พี่เล็ก เรื่องที่จะเลิกกันหมายความว่ายังไงคะ]
เห็นข้อความแล้วไม่อยากตอบเลย ผมไม่น่าหลวมตัวไปยุ่งด้วยเลยจริง ๆ
[ตอบมาสิคะ]
เธอรับเงินไปแล้วไม่ใช่เหรอ อย่าลืมข้อตกลง
[พี่เล็ก!]
ถ้ายังวุ่นวายไม่เลิก เงินที่ให้ไปผมคงต้องขอคืน
[คนอย่างพี่ไม่เคยรักใครจริง
ก็อย่าหวังว่าจะได้รับความรักจากใครเลยค่ะ
หนูขอให้พี่อยู่คนเดียวไปจนตาย]
ผมแค่อ่านเท่านั้น ไม่ได้ตอบกลับอะไร เลือกจะบล็อกทิ้งไป ประโยคแบบนี้ผมเจอมาบ่อยแล้วครับ แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนตอนนี้จะเจอผู้หญิงคนนั้นแล้วครับ คนที่ทำให้ผมอยากเปลี่ยนตัวเองและเลิกยุ่งกับผู้หญิงอีกหลาย ๆ คน
“พี่เล็กคะ รินทำเสร็จแล้ว”
“ครับ” ผมวางโทรศัพท์ลง เลิกสนใจเรื่องก่อนหน้านี้แล้วพาตัวเองเดินเข้าไปหาแอรินที่ยืนจัดโต๊ะอาหารมื้อค่ำอยู่ “หอมจังเลยครับ ทำไมเยอะแบบนี้ล่ะ”
“เดี๋ยวจะไม่ได้เจอกันแล้ว รินก็…”
“ริน ทำไมพูดแบบนี้”
“ก็มันจริงนี่คะ รินต้องไปถ่ายงานที่ต่างจังหวัดตั้งเป็นอาทิตย์ กว่ารินจะได้กลับมาก็หลายวัน วันนี้รินเลยอยากทำของโปรดพี่เล็กให้น่ะค่ะ” แอรินว่ายิ้ม ๆ รอยยิ้มของเธอทำให้โลกของผมสดใสเสมอ
“คราวหลังอย่าพูดทำนองนี้อีกนะครับ พี่ไม่ค่อยชอบ”
“ค่ะ รินขอโทษค่ะ ไข่น้ำสูตรพิเศษของแอรินสำหรับพี่เล็กค่ะ” ผมมองหน้าแอรินสลับกับไข่น้ำที่เธอยื่นมาให้ตรงหน้า สีเหลืองอร่ามน่าทานเชียวครับ “คนอะไร ชอบกินไข่น้ำเหมือนเด็ก ๆ ไปได้”
“รินรู้ไหม ป้าอ่อนทำไข่น้ำอร่อยมากเลยนะ เป็นสูตรที่พี่ชอบมากเลย แถมรินยังทำได้คล้ายกับท่านอีกต่างหาก”
“งั้นก็กินให้หมดนะคะ ถ้าไม่อิ่มมีเติมค่ะ รินทำไว้ให้เยอะเลย”
“ครับ รินเองก็กินเยอะ ๆ นะ รู้ไหมว่าผอมจนพี่จับติดแต่กระดูกแล้ว”
“พี่เล็ก ทะลึ่ง!” ผมชอบเวลาที่แอรินเขินนะครับ เพราะพวงแก้มทั้งสองข้างของเธอมันแดงระเรื่อไปหมดเลย
นั่งอมยิ้มมองหน้ากัน กินมื้อค่ำด้วยกันอย่างมีความสุขก่อนจะช่วยกันเก็บ มันคือความทรงจำที่สวยงามสำหรับผมเสมอ ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงหลงรักผู้หญิงคนนี้ แต่เพราะแอรินทำให้ผมเจอโลกใบใหม่ที่อยากเก็บรักษาเอาไว้ตลอดไป…
“รินชอบทะเลมากเลยค่ะ อยากนั่งฟังเสียงลม เสียงคลื่น มันทำให้รินมีความสุข”
“แล้วพี่กับทะเล รินชอบอะไรมากกว่ากัน”
“รินไม่ชอบพี่เล็กหรอกค่ะ แต่รินรัก… ส่วนทะเลรินแค่ชอบค่ะ เพราะฉะนั้นรินอยากพาคนรักมานั่งเล่นริมทะเล เอาไว้พวกเราหาโอกาสไปเที่ยวกันนะคะ”
“ครับ”
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้… ผมอยากบอกรักเธอให้มากกว่านี้ อยากทำทุกอย่างให้มันดีขึ้น อยากพาเธอไปเจอพ่อกับแม่และพี่ชาย อยากให้ทุกคนได้รู้จักเธอเหมือนที่ผมรู้จัก แต่เพราะมันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว
เรื่องราวเหล่านี้เลยเป็นได้แค่ความทรงจำที่สวยงามของผม ความทรงจำว่าครั้งหนึ่งผมเคยมีผู้หญิงที่รักและหวังดีกับผมเสมอ และเธอก็พาหัวใจของผมหนีหายไปในที่ที่แสนไกล เป็นที่ที่ผมไม่มีทางตามหาเธอเจอ
“รินจะเป็นผู้หญิงของพี่คนเดียวตลอดไปนะครับ พี่รักรินเสมอนะ…” หยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม มันทำให้ผมรู้เลยว่าทุกครั้งที่ต้องพาตัวเองมาทะเลมันจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเสมอ… ผมพยายามแล้วครับ แต่ผมก็ห้ามใจตัวเองเอาไว้ไม่ไหวอยู่ดี…
ผมคิดถึง อยากกอด อยากจูบ แต่ผมทำได้แค่เอื้อมมือไปคว้าอากาศเข้ามาแนบอกเท่านั้นเอง
“ร้องไห้เหรอคะ?”
- Writer
