นางร้าย (ไม่ตรงปก) ของท่านประธาน

ตอนที่ 10 นางร้าย (ไม่) เดียงสา

"งั้น... เรามามีเซ็กซ์กันค่ะ!"

ประโยคนั้นดังก้องสะท้อนไปมาในความเงียบของเพนต์เฮาส์หรู ราวกับระเบิดเวลาที่ถูกกดชนวน

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบหลังแว่นตาราคาแพงกวาดมองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่สายตาดูถูกเหยียดหยาม แต่เป็นสายตาของผู้ล่าที่กำลังประเมินสินค้า

"คุณรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ ทว่าแฝงความอันตรายไว้ทุกอณู

"รู้สิคะ" มิลาเชิดหน้าตอบอย่างมั่นใจ ทั้งที่มือจิกกระโปรงแน่นจนสั่น "หนูเสนอทางเลือกที่วิน-วินที่สุดให้คุณไงคะ คุณช่วยหนู... หนูตอบแทนคุณ... แฟร์ๆ ดีออก"

"แต่ผมไม่ต้องการน่ะสิ" เขาเอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย แต่สายตากลับกดดันจนน่ากลัว "ผู้หญิงที่เสนอตัวให้ผมมีเป็นร้อย... คุณคิดว่าคุณมีดีอะไรที่ผมต้องลดตัวลงไปเกลือกกลั้วด้วย?"

"ให้โอกาสหนูก่อนเถอะค่ะ" มิลาไม่ยอมแพ้ ลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะไปหาเขา แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนที่วางแขนโซฟาข้างกายชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะ "ลองสักครั้งก็ไม่เสียหาย... คุณอาจจะติดใจจนโงหัวไม่ขึ้นก็ได้นะคะ"

กลิ่นน้ำหอมฟีโรโมนฟุ้งกระจายแตะจมูกชายหนุ่ม เขาปรายตามองเนินอกอวบอิ่ม (ที่ยัดไส้มาอย่างดี) ที่เบียดชิดแขนเขาอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มร้ายมุมปาก

"งั้นคุณควรรู้ไว้อย่างหนึ่ง... ผมค่อนข้างมีรสนิยม 'เฉพาะตัว'"

เขาขยับใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินข้างแก้มเธอ กระซิบเสียงพร่าที่ทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว

"ผมชอบความรุนแรง... ผมชอบควบคุม... และผมไม่ชอบผู้หญิงอ่อนหัดที่ไม่เป็นงาน"

"..."

"มันทำให้ผมหงุดหงิด... ที่ต้องมาคอยนั่งสอน"

มิลาสะอึกกึกในลำคอ คำขู่เรื่องความรุนแรงและรสนิยมดิบเถื่อนของเขาทำเอาภาพจินตนาการอันโหดร้ายผุดขึ้นมาในหัว โซ่ แส้ กุญแจมือ...

'ตายแน่! อีเหมยตายคาเตียงแน่!'

แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว จะถอยก็เสียหมา นางร้ายสู้ชีวิตอย่างเธอ ก็คงต้องสู้ยิบตา

"งั้นก็ดีเลยค่ะ!" มิลาฝืนยิ้มหวานหยดย้อย ทั้งที่เหงื่อเริ่มซึมแผ่นหลัง "เพราะหนูนี่แหละ... ตัวแม่ ตัวมัม แห่งวงการ!"

"หืม?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูง

"หนูเที่ยวบาร์โฮสต์ทุกคืน! ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน!" หญิงสาวคุยโวโอ้อวดสรรพคุณตัวเองเกินจริงไปไกลโข "ประสบการณ์หนูยอดเยี่ยมระดับปรมาจารย์ รับรองว่าคุณจะไม่ผิดหวังแน่นอน หนูรับมือได้หมดแหละค่ะ ไม่ว่าจะท่าไหน แบบไหน... จัดมาได้เลย!"

ชายหนุ่มหรี่ตามองแม่สาวนักรักกำมะลอตรงหน้าอย่างพิจารณา ก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่แทงใจดำ

"ถ้าเก่งกล้าสามารถขนาดนั้น... แล้วทำไมคุณถึงไม่ยอมนอนกับผู้กำกับทรงยศไปเลยล่ะ? จะได้ไม่ต้องมาวิ่งเต้นหาคนช่วยแบบนี้"

"หนูก็เลือกนะ!" มิลาแหวลั่น ลืมรักษาภาพลักษณ์สาวเซ็กซี่ไปชั่วขณะ "ใครจะไปเอาลง! แก่ก็แก่ พุงก็โต หัวก็ล้าน แถมยังทำตัวรุ่มร่ามแบบนั้น... แค่คิดก็ขนลุกแล้ว!"

เธอเบะปากอย่างรังเกียจ ก่อนจะชะงักเมื่อสบเข้ากับสายตาคมกริบของคนตรงหน้า หญิงสาวรีบปรับสีหน้าเสียงอ่อนเสียงหวาน หลบสายตาเขาอย่างเอียงอาย

"แต่ถ้า... เป็นแบบคุณก็ว่าไปอย่าง"

"..."

"หล่อ... รวย... หุ่นดี... แถมยังเป็นถึงท่านประธาน..." เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ยั่วยวน "ถ้าเป็นคุณ... หนูก็เต็มใจถวายหัวค่ะ"

ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างทั้งสองคนอีกครั้ง ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่พยายาม 'แสดง' บทบาทยั่วยวนอย่างเก้ๆ กังๆ ตรงหน้าแล้วก็นึกขำในใจ... 'ตัวแม่แห่งวงการบาร์โฮสต์? โกหกไม่เนียนเอาซะเลย'

แต่ความดื้อรั้นอวดดีของเธอก็ท้าทายสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาไม่น้อย

"หึ..." เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการ... หรืออาจจะเป็นความสนุกที่ได้ต้อนเหยื่อจนมุม

"ถ้าคิดว่ารับไหว... งั้นก็ตามนี้"

มือหนาเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา

"ถ้าคืนนี้คุณทำให้ผมประทับใจได้... ผมจะยอมรับข้อเสนอของคุณ"

มือหนาปล่อยคางมนให้เป็นอิสระ ก่อนจะชี้นิ้วไปทางประตูบานใหญ่ฝั่งขวามือด้วยท่วงท่าของเจ้านายที่ออกคำสั่งกับสัตว์เลี้ยง

"คุณไปอาบน้ำก่อน ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น"

"ดะ... ได้เลยค่ะ!"

มิลาตอบรับเสียงใส พยายามไม่ให้เสียงสั่น รีบดีดตัวลุกจากโซฟาราวกับสปริง หญิงสาวส่งยิ้มยั่วยวนทิ้งท้ายให้หนึ่งกรุบ ก่อนจะสะบัดสะโพกเดินนวยนาดตรงไปยังห้องน้ำด้วยท่าทางมั่นใจเกินร้อย ราวกับนางแบบวิกตอเรียซีเคร็ตกำลังเดินเข้าหลังเวที

กริ๊ก...

ทันทีที่ประตูล็อกลงและแผ่นหลังพิงกับบานประตูไม้ราคาแพง รอยยิ้มยั่วยวนเมื่อครู่ก็หุบฉับลงทันที! ขาที่เคยตึงเปรี๊ยะอ่อนยวบยาบจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น

"เกือบไปแล้วอีเหมย... เกือบหัวใจวายตาย"

มิลายกมือทาบอก หอบหายใจแฮ่กๆ เพื่อเรียกสติ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจกเงาบานยักษ์ที่สะท้อนภาพหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิง... ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นจนแทบถลน

'เดี๋ยวนะ...'

สมองอันชาญฉลาดเริ่มประมวลผลคำสั่งเมื่อครู่... 'ไปอาบน้ำก่อน’

อาบน้ำ = ถอดชุด = ล้างหน้า = ตัวเปียก เมคอัพหาย

'ฉิบหายแล้ว!!!'

มิลาหวีดร้องในใจเสียงดังลั่นห้องน้ำ หันซ้ายหันขวาลุกลี้ลุกลนราวกับหนูติดจั่น

ถ้าอาบน้ำ... รองเท้าส้นสูงห้านิ้วที่ช่วยอัปเกรดความสูงโปร่งต้องถูกถอดออก... จากนางแบบสูง 170 จะเหลือแค่ฮอบบิทไซซ์ 158

ถ้าอาบน้ำ... เครื่องสำอางกันน้ำที่ไม่รู้จะกันน้ำอุ่นโรงแรมได้ไหมต้องหลุดออก... จากสาวเฉี่ยวตาคมจะเหลือแค่หมวยซิ้มตาตี่หน้าจืด!

และที่วิบัติที่สุด...

มือเล็กยกขึ้นตะปบหน้าอกหน้าใจไซซ์ 36 (เทียม) ของตัวเองด้วยความสยดสยอง

ถ้าอาบน้ำ... ถุงเท้ากับทิชชู่ที่ยัดมาจนแน่นเอี๊ยดนี่มันก็ต้องเปียกจนยุ่ย! ความลับระดับชาติเรื่อง 'นมปลอม' จะต้องถูกเปิดเผย จากภูเขาไฟฟูจิจะระเบิดตูมกลายเป็นที่ราบลุ่มภาคกลางในพริบตา

"ซวย... ซวยแน่ๆ อีเหมย! ขืนเดินออกไปสภาพ หน้าสด! นมแบน! ขาสั้น! แบบนั้น ท่านประธานได้หมดอารมณ์แล้วถีบหัวส่งลงจากตึกแน่!"

มิลาขยี้หัวตัวเองจนฟูฟ่อง อยากจะเอาหัวโขกอ่างจากุซซี่ให้ตายไปซะตรงนี้

"อ๊ากกกกกกกก! ทำไงดีวะเนี่ยยยย!"