นางร้าย (ไม่ตรงปก) ของท่านประธาน

ตอนที่ 11 ขาที่สามของท่านประธาน

สามสิบนาทีผ่านไป...

เสียงเข็มนาฬิกาเดินติ๊กต็อกในหัวใจของมิลาดังแข่งกับความเงียบภายในห้องน้ำหรู

หญิงสาวเดินวนเป็นหนูติดจั่นอยู่หน้ากระจกบานยักษ์ สภาพจิตใจตอนนี้เหมือนคนกำลังกู้ระเบิด ผิดพลาดนิดเดียวคือจบเห่! สมองน้อยๆ พยายามประมวลผลหาทางรอดร้อยแปดพันเก้าวิธี

'อาบน้ำเหรอ? ...เป็นไปไม่ได้!'

'ล้างหน้า? ...ฝันไปเถอะ!'

'ถอดชุด? ...ยิ่งกว่าฆ่าตัวตาย!'

"เอาไงดีวะอีเหมย... เอาไงดีๆๆ"

มิลายกมือทาบอกที่ยัดไส้มาอย่างแน่นหนา สลับกับมองประตูห้องน้ำด้วยความหวาดระแวง ป่านนี้ท่านประธานคงนั่งกระดิกเท้ารอด้วยความหงุดหงิดแล้วแน่ๆ ขืนช้ากว่านี้เขาอาจจะพังประตูเข้ามาลากคอเธอออกไปโยนทิ้งนอกระเบียงก็ได้

ก๊อกๆๆ!

เสียงเคาะประตูที่หนักหน่วงดังขัดจังหวะความคิด ทำเอามิลาสะดุ้งโหยงจนเกือบขาพลิก

"นี่คุณ... เป็นลมไปแล้วหรือไง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำจากด้านนอกฟังดูเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ผมให้เวลาอีกสามนาที ถ้าไม่ออกมาผมจะไขกุญแจเข้าไปลากคุณออกมาเอง"

"คะ... ค่า! จะเสร็จแล้วค่า!" มิลาตะโกนตอบเสียงหลง เหงื่อกาฬแตกพลั่ก

"จะเสร็จได้ยังไง เสียงน้ำสักหยดผมยังไม่ได้ยินเลย"

'ซวยแล้ว! หูดีขนาดนี้เป็นประธานหรือเป็นเครื่องดักฟังเนี่ย!'

มิลาลนลานหันซ้ายหันขวา สายตาไปสะดุดเข้ากับฝักบัวขนาดใหญ่เหนือศีรษะ มือเล็กเอื้อมไปหมุนก๊อกน้ำทันทีเพื่อสร้างภาพ

ซู่...

เสียงน้ำไหลแรงดังขึ้นกลบความเงียบ มิลาถอนหายใจโล่งอกไปเปราะหนึ่ง อย่างน้อยก็มีเสียงประกอบฉากแล้ว แต่ปัญหาใหญ่ยังคงอยู่... เธอจะเดินออกไปสภาพไหนดี?

"เอาวะ! ด้านได้อายอด!"

หญิงสาวตัดสินใจงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาใช้ มือเรียวขยับจัดชุดเดรสเกาะอกสีแดงเพลิงให้กระชับเข้าที่... ไม่ถอดเด็ดขาด!

เพราะเจ้าชุดเกาะอกตัวนี้นี่แหละคือปราการด่านสุดท้ายที่ช่วยล็อกทรง 'ภูเขาไฟฟูจิเทียม' เอาไว้ไม่ให้ถล่มลงมา ขืนถอดตอนนี้มีหวังถุงเท้าได้ร่วงกราวลงไปกองกับพื้นแน่ๆ

รองเท้าส้นสูง... ไม่ถอด! ใครจะยอมหดเหลือร้อยห้าสิบแปดเซนติเมตรในนาทีวิกฤตแบบนี้

หน้าผม... ไม่ล้าง! กันน้ำหรือไม่กันไม่รู้ แต่ตอนนี้ขอสวยไว้ก่อน!

มิลาจัดการวักน้ำพรมๆ ตามแขนขาและลำคอให้ดูเปียกชื้นเหมือนคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ แบบลวกๆ จัดทรงผมให้ดูยุ่งนิดๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจกลับคืนมา

"ท่องไว้เหมย... มารยาหญิงห้าร้อยเล่มเกวียน... จริตตัวแม่... สู้ตายค่ะ!"

แกร๊ก!

มิลาเปิดประตูห้องน้ำออกมาพร้อมกับไอน้ำที่เปิดทิ้งไว้จนร้อนฉ่าลอยฟุ้งเป็นฉากหลัง สร้างบรรยากาศราวนางพญาจำแลงกายลงมาจากสวรรค์

ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มยืนกอดอกรออยู่กลางห้อง เขาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดตาที่ผูกปมหลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องรำไร หยดน้ำเกาะพราวตามเรือนผมสีเข้มที่เพิ่งสระมาหมาดๆ ยิ่งส่งเสริมให้เขาดูเซ็กซี่และอันตรายจนมิลาเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

"กว่าจะเสร็จ..." เขาปรายตามองเธอด้วยสายตาดุๆ "นึกว่าละลายไปกับท่อระบายน้ำแล้ว"

"แหม... ผู้หญิงก็ต้องพิถีพิถันหน่อยสิคะ" มิลาจีบปากจีบคอตอบ เดินนวยนาดเข้าไปหาเขาด้วยท่วงท่าที่ซ้อมมาอย่างดี พยายามทรงตัวบนส้นสูงห้านิ้วให้มั่นคงที่สุดบนพื้นพรมหนานุ่ม

ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นสภาพของเธอชัดๆ

"นี่คุณอาบน้ำภาษาอะไร? ทำไมชุดยังอยู่ครบ? รองเท้าก็ไม่ถอด?"

"นี่แหละค่ะสไตล์ของหนู!" มิลาตอบเสียงดังฟังชัด เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาจับผิด "หนูเรียกว่าการอาบน้ำแบบ ‘อาบแห้ง' ค่ะ! สะอาด สดชื่น แต่ยังคงความสวยเป๊ะไว้ทุกระเบียดนิ้ว!"

"แล้วรองเท้านั่น..." สายตาคมกริบเลื่อนลงไปมองส้นเข็มแหลมปรี๊ด "คุณจะใส่มันเดินไปมาในห้องผมจริงๆ เหรอ?"

"ใส่ค่ะ! ใส่ตลอดเวลาด้วย!" มิลายืนยันหนักแน่น "มันเป็นของขลังประจำตัวหนูค่ะคุณพ่อ ถ้าถอดแล้วพลังความมั่นใจจะลดลงครึ่งหนึ่ง!"

"ไร้สาระ" เขาพึมพำ แต่ทว่ามุมปากกลับกระตุกยิ้มบางๆ อย่างนึกขำ

ชายหนุ่มยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรูเล็กน้อย

"เอาล่ะ... ผมมีเวลาไม่มาก เลิกเล่นลิ้นแล้วตามมา"

เขาไม่รอฟังคำตอบ หมุนตัวเดินนำเข้าไปยังห้องนอนใหญ่ที่อยู่ถัดไปทันที ทิ้งให้มิลาต้องรีบซอยเท้าสั้นๆ (บนส้นสูงห้านิ้ว) ตามไปต้อยๆ อย่างทุลักทุเล

ภายในห้องนอนกว้างขวางตกแต่งด้วยโทนสีขรึม เตียงคิงไซซ์ขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง แสงไฟสลัวสร้างบรรยากาศวาบหวามและกดดันในเวลาเดียวกัน

ร่างสูงหยุดยืนอยู่ที่ปลายเตียง ก่อนจะหันกลับมาออกคำสั่งเสียงเรียบ

"คุกเข่าลง"

"คะ?"

"ผมบอกให้คุกเข่าลง..." เขาชี้นิ้วลงที่พรมหนานุ่มตรงหน้าเขา

มิลาลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ขาที่สั่นพั่บๆ ค่อยๆ ย่อลงจนเข่าแตะพื้นในท่านั่งคุกเข่าบนพรมหนานุ่ม เงยหน้ามองร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขาที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้วยใจตุ๊มๆ ต่อมๆ

มือหนาเอื้อมไปปลดปมเชือกที่เอวอย่างเชื่องช้า ทว่ายั่วยวนทุกอิริยาบถ สาบเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวค่อยๆ แยกออกจากกัน เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วน ไล่ลงมาถึงลอนหน้าท้องซิกซ์แพ็กที่เรียงตัวสวยงามราวกับประติมากรรมชั้นเอก

และเมื่อเสื้อคลุมร่วงลงไปกองกับพื้น... ความจริงที่ซ่อนอยู่ภายในก็ปรากฏแก่สายตาอย่างโจ่งแจ้ง

ภายใต้แสงไฟสลัว สิ่งที่ผงาดง้ำอยู่ตรงหน้ามิลาคือความเป็นชายที่ตื่นตัวเต็มที่ ลำลึงค์ขนาดยักษ์ใหญ่ เส้นเลือดปูดโปนรัดรึงไปตลอดความยาว ปลายสีแดงก่ำเม้มบานออกเล็กน้อยพร้อมหยาดน้ำใสที่ปริ่มตรงปลายยอด บ่งบอกถึงความคับแน่นและอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน มันช่างดูดิบเถื่อน ร้อนแรง และคุกคามสวัสดิภาพของเธออย่างที่สุด

"ม้า!!!!"

มิลาเผลอตะโกนลั่นห้อง ดวงตากลมโตเบิกโพลงแทบถลนออกมานอกเบ้า ปากอ้าค้างจนแมลงวันบินเข้าไปได้ทั้งฝูง

ภาพตรงหน้าทำเอาสติสตางค์ของนางร้ายสาวกระเจิดกระเจิง สิ่งที่ผงาดง้ำอยู่ตรงระดับสายตาของเธอมันไม่ใช่ของคนปกติ! มันคือ 'อาวุธสงคราม' ขนาดมหึมา!

'ตายๆ ... ตายห่าแล้วอีเหมย!'

สมองของมิลาประมวลผลเร็วปรู๊ดปร๊าด 'นี่มันคนหรือสัตว์ประหลาด?! นี่มันขาที่สามชัดๆ! ไปคุยโวโอ้อวดไว้ซะดิบดีว่าประสบการณ์แน่น ทั้งที่จริงซิงสนิท... ขืนเอาไอ้มังกรยักษ์ที่ทั้งใหญ่ทั้งยาวนี่เข้ามาในตัว ไม่ตายคาเตียงก็หามส่งไอซียูแน่ๆ!'

"ม้า??"

ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ก้มลงมองของรักของหวงตัวเองสลับกับใบหน้าตื่นตะลึงของหญิงสาว

"คุณพูดว่าม้า?"

"ชะ... ใช่ค่ะม้า!" มิลาสะดุ้งโหยง รีบแถสีข้างถลอกเมื่อรู้ตัวว่าปากพล่อย "อะ... เอ่อนั่นแหละค่ะ เหมือน... เหมือนของม้าเลย ใหญ่... แล้วก็ยาวมากเลยค่ะ แหะๆ"

เธอหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความกลัว เหงื่อกาฬแตกพลั่กไหลย้อนขึ้นไปบนหน้าผาก

ท่านประธานหรี่ตามองเธออย่างจับผิด

"เคยเห็นเหรอของม้าน่ะ?"

"คะ... เคยค่ะ!" มิลาพยักหน้ารัวๆ "หนู... หนูชอบดูสารคดีสัตว์โลกน่ะค่ะ อะไรพวกนี้ ดูบ่อยม๊ากกก!"

"หึ..."

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ไม่รู้ว่าเชื่อหรือสมเพชกันแน่ เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดอีกก้าว จนส่วนนั้นแทบจะกระแทกหน้าผากมน

"อมซะ"

คำสั่งสั้นๆ สองพยางค์ แต่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางกบาล!

"ห๊ะ??" มิลาอุทานเสียงหลง เงยหน้ามองเขาตาปริบๆ "อะ... อม... อมเหรอคะ?"

"ทำไม?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองหญิงสาวที่ทำท่าทางเลิ่กลั่กเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก

"คุณบอกว่าประสบการณ์เยอะ ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนไม่ใช่หรือไง?"

เขาย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอขึ้นมาสบตา พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายที่สุดในโลก

"เรื่องพื้นฐานแค่นี้... ต้องให้ผมบอกด้วยเหรอ?"

มิลาจ้องมอง 'ภารกิจ' ตรงหน้าสลับกับใบหน้าหล่อเหลา... ทางหนีทีไล่ถูกปิดตายหมดแล้ว วินาทีนี้มีแต่ต้องลุยเท่านั้น

'เอาวะ! แค่อม... สู้เขาอีเหมย! เพื่ออนาคตซูเปอร์สตาร์!'