นางร้าย (ไม่ตรงปก) ของท่านประธาน

ตอนที่ 12 บทเรียน... ของตัวแม่ (เก๊) 🔞

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าเตรียมจะก้มหน้าลงไปจัดการเจ้ามังกรยักษ์ แต่ทว่า... แรงบีบที่ปลายคางกลับรั้งใบหน้าเธอไว้ให้แหงนเงยสบตาเขาอยู่อย่างนั้น ไม่ยอมให้ขยับหนีไปไหน

นัยน์ตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เคลือบลิปสติกสีแดงสดอย่างพิจารณา

"อ้าปาก"

คำสั่งสั้นๆ เรียบง่าย แต่แฝงอำนาจกดดันมหาศาลทำให้มิลาเผลอทำตามทันทีโดยอัตโนมัติ ริมฝีปากสวยเผยอออกช้าๆ อย่างเชื้อเชิญ

วินาทีต่อมา... นิ้วชี้และนิ้วกลางที่เรียวยาวแต่แข็งแกร่งของท่านประธาน ก็สอดแทรกเข้ามาในโพรงปากอุ่นชื้นของเธออย่างรุกราน!

"อุ๊บ!"

มิลาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รสขมปร่าของนิ้วมือผสมกับกลิ่นสบู่และน้ำหอมจางๆ ทำเอาเธอตาพร่ามัว สัมผัสเย็นเยียบของนิ้วตัดกับความร้อนในปากจนรู้สึกวาบหวามอย่างประหลาด

"ไหนบอกว่าโปร..."

เขาไม่ได้แค่สอดเข้ามาเฉยๆ แต่จงใจกดนิ้วลงบนกลางลิ้นของเธออย่างแรง บังคับให้ลิ้นเล็กๆ ราบลงไปกับพื้นปาก เพื่อเปิดทางให้เขาสำรวจลึกเข้าไปถึงโคนคอ

"อึก!"

มิลาสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกโพลง น้ำตาเล็ดออกมาทันทีที่นิ้วยาวนั้นแตะโดนจุดกระสันลึกในลำคอ ร่างกายต่อต้านอัตโนมัติด้วยการเกร็งลิ้นสู้และทำท่าจะขย้อนออกมา

"แค่ก! อื้อ!"

หญิงสาวพยายามจะถอยหนีตามสัญชาตญาณ แต่ท่อนแขนแกร่งอีกข้างกลับเลื่อนมาล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่น ไม่ยอมให้ถอนตัวออกไปได้ง่ายๆ

"อย่าเกร็ง..." เสียงทุ้มดุสั่งชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินใบหน้า "กดลิ้นลง... ถ้าแค่นิ้วยังรับไม่ไหว แล้วจะรับอย่างอื่นได้ยังไง?"

เขาขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ ครูดผ่านเพดานปากและกดลิ้นเธอซ้ำๆ ราวกับจะสั่งสอน และตอกย้ำความจริงที่ว่าเธอมันก็แค่เด็กเลี้ยงแกะจอมโกหก

"อื้อ... อึก... แค่ก!"

มิลาหน้าแดงก่ำ น้ำหูน้ำตาไหลพรากเพราะความลึกที่คาดไม่ถึง สมองขาวโพลนไปหมด ไอ้ทฤษฎีมารยาหญิงห้าร้อยเล่มเกวียนที่เตรียมมาพังยับเยินไม่มีชิ้นดี

ชายหนุ่มมองดูอาการทุลักทุเลของคนตรงหน้าแล้วก็เหยียดยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะค่อยๆ ถอนนิ้วออกมาจนเกิดเสียงชื้นแฉะที่น่าอาย

จ๊วบ

เขามองดูคราบน้ำลายใสที่ติดปลายนิ้วตัวเอง สลับกับมองหน้าหญิงสาวที่นั่งหอบหายใจแฮ่กๆ น้ำตาคลอเบ้าอยู่ตรงหน้า

"คนเก่งเขาไม่สำลักกันง่ายๆ แบบนี้หรอกนะ... คุณมิลา"

เขาโน้มหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ก่อนจะผละออกแล้วยืดตัวขึ้นเต็มความสูง มือหนากอบกุมความยิ่งใหญ่ที่กำลังผงาดง้ำของตัวเองไว้ แล้วขยับเข้าไปจ่อชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการถูกรุกรานเมื่อครู่

"ในเมื่อนิ้วยังไม่รอด... แล้วของจริงจะรอดมั้ย"

ไม่ต้องรอให้ตั้งตัว มืออีกข้างของเขากดท้ายทอยเธอให้โน้มเข้ามาหา มิลาหลับตาปี๋ จำใจอ้าปากรับส่วนหัวเห็ดสีแดงก่ำที่ร้อนผ่าวราวกับลาวาเข้าไป

"อื้อ!!!"

ทันทีที่ส่วนปลายบานหยักแทรกผ่านริมฝีปาก ความคับแน่นก็จุกเสียดไปทั่วโพรงปาก ลำลึงค์ขนาดยักษ์คับพองจนแก้มของเธอตอบ ลิ้นเล็กๆ ของมิลาพยายามขยับตวัดเลียอย่างเก้ๆ กังๆ ตามตำราที่เคยดูผ่านตา แต่ความใหญ่โตของมันทำให้ขากรรไกรเธอแทบค้าง

'ใหญ่... ใหญ่เกินไปแล้ว!'

มิลาคิดในใจอย่างตื่นตระหนก มันคับแน่นจนแทบไม่มีที่ว่างให้อากาศผ่านเข้าออก เส้นเลือดปูดโปนที่พันรอบท่อนเอ็นครูดผ่านเพดานปากอ่อนนุ่มจนรู้สึกสยิวปนเจ็บ

"อย่าใช้ฟัน..." เสียงทุ้มคำรามสั่งกดดัน "ดูดมัน... เหมือนที่คุณอยากได้งานนี้"

เขาไม่ปล่อยให้เธอเป็นคนคุมเกม เอวสอบเริ่มขยับสวนกระแทกเข้ามาเนิบๆ แต่หนักหน่วง บังคับให้มิลาต้องรับความยาวเหยียดเข้าไปลึกขึ้น... ลึกขึ้น... จนส่วนหัวมนชนกระแทกเข้ากับผนังคอหอย

"อ๊อก! แค่ก! อื้อ!"

น้ำตาของนางร้ายสาวไหลพรากอาบสองแก้ม ทั้งจุก ทั้งเจ็บ ทั้งเสียวซ่านปนเปกันไปหมด กลิ่นคาวบุรุษเพศคละคลุ้งเต็มจมูก เธอพยายามใช้มือเล็กๆ ประคองท่อนเนื้อยักษ์นั้นไว้ แต่มันใหญ่โตมโหฬารจนกำรอบเดียวไม่มิด นิ้วมือเธอแทบจะประสานกันไม่ได้ด้วยซ้ำ

"อ่า... ซี้ด... แน่นชิบ..."

ชายหนุ่มเงยหน้าสูดปากระบายความเสียวซ่าน ยิ่งเธอสำลัก ยิ่งเธอตอดรัดด้วยความทรมาน มันยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวเขา สะโพกสอบเริ่มซอยกระแทกถี่รัวขึ้น เขาจับยึดกลุ่มผมของเธอไว้แน่นเพื่อล็อกเป้า บดขยี้โพรงปากนุ่มนิ่มอย่างเอาแต่ใจ เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงดูดดุนดังก้องห้อง ผสมกับเสียงครางอู้อี้ของมิลาที่แทบจะขาดใจตายคาที่

'ปวดกราม... กรามจะหลุดแล้ว... หายใจไม่ออก!'

มิลาหน้าเขียวหน้าเหลือง เหมือนคนกำลังจมน้ำแต่สิ่งที่อุดปากอยู่คือแก่นกายร้อนระอุ ยิ่งเขาอัดกระแทกเข้ามาลึกเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งต้องเปิดคอรับมากขึ้นเท่านั้น จนน้ำลายเหนียวหนืดไหลย้อยลงมาตามมุมปากเลอะเทอะไปหมด

"จะออกแล้ว... อ้าปากค้างไว้!"

สัญญาณเตือนสุดท้ายดังขึ้น เขาถอนกายออกมาจนเกือบสุด แล้วกระแทกสวนเข้าไปอีกครั้งอย่างแรงเน้นๆ ก่อนจะรีบชักถอนท่อนเอ็นใหญ่ออกมาในวินาทีสุดท้าย

พรวด!

ธารน้ำรักสีขาวขุ่นพุ่งทะลักออกมาอย่างรุนแรงราวกับเขื่อนแตก มันสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้าสวยเฉี่ยวของมิลา ตั้งแต่หน้าผาก เปลือกตา ไล่ลงมาถึงแก้มและริมฝีปากสีสด ย้อยหยดลงมาตามคางมนเลอะเทอะไปหมด

"แค่ก... แฮ่ก..."

มิลาสำลักอากาศหายใจ ร่างกายสั่นเทาไปหมด เธอพยายามยกมือขึ้นเช็ดคราบเหนียวหนืดออกจากเปลือกตาเพื่อให้มองเห็น แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เธอต้องตัวแข็งทื่อกว่าเดิม

ท่านประธานหนุ่มยืนมองผลงานศิลปะบนใบหน้าเธอด้วยสายตาพึงพอใจ ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าบิวต์อินหรูหรา แล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำใบหนึ่งออกมา

เขาเดินกลับมาหยุดที่ปลายเตียง เปิดกล่องนั้นออกช้าๆ เผยให้เห็นอุปกรณ์ที่นอนสงบนิ่งอยู่ภายใน

แส้หนังสีดำขลับ... และกุญแจมือ

"ดะ... เดี๋ยวค่ะ คุณพ่อ..." มิลาเสียงสั่น เผลอถอยกรูดไปด้านหลัง "นะ... นั่นจะเอามาทำอะไรคะ?"

ชายหนุ่มไม่ตอบ เขาหยิบแส้ขึ้นมาสะบัดเบาๆ จนเกิดเสียงแหวกอากาศดัง ขวับ! ที่น่าสยดสยอง ก่อนจะปรายตามองเธอด้วยแววตาของผู้คุมกฎ

"ผมบอกแล้วไง... ว่าผมชอบความรุนแรง"

เขาโยนกุญแจมือลงบนเตียงคิงไซซ์เสียงดัง ตุ้บ แล้วชี้ปลายแส้มาที่เธอ

"ลุกขึ้น... ถอดชุดออกซะ แล้วขึ้นไปนอนรอบนเตียง"

มิลาหน้าซีดเผือด ยิ่งกว่าตอนเห็นมังกรยักษ์เมื่อกี้เสียอีก

คำสั่งให้ 'ถอดชุด' มันหมายถึงหายนะระดับล้างโลก!

'ถ้าถอดชุด... ถุงเท้าที่ยัดนมไว้ก็ต้องหลุด!'

'ถ้าถอดรองเท้า... ความสูงก็ต้องหด!'

'ความลับที่อุตส่าห์ปกปิดมาแทบตาย กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าท่านประธานและแส้ของเขา!'

"เอ่อ... คือ... ไม่ถอดไม่ได้เหรอคะ?" มิลาต่อรองเสียงอ่อย ตาละห้อย "แบบว่า... หนูขี้อายน่ะค่ะ"

"นับหนึ่ง..." เขาเริ่มนับเลขเสียงเย็น แววตาไม่ล้อเล่น

"คะ... คุณพ่อขา..."

"สอง..."

"ถอดแล้วค่า! ถอดแล้ว!"