ไม่ท้องแน่นะNC+++

1573 Words

พลีสสะดุ้งตื่นขึ้นมาช่วงบ่ายหลังจากที่เผลอหลับไป พร้อมกับในหัวที่เพิ่งคิดได้ว่าเธอมีอะไรกับผู้ชายแล้วยังไม่ได้กินยาคุมกำเนิดเลย คิดได้ดังนั้นก็รีบลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และหาชุดที่ปกปิดร่องรอยบนคอและเนินอก ก่อนที่จะออกจากห้องไปแล้วขับรถออกไปหาร้านขายยาใกล้ๆ และไม่ลืมที่จะหยิบแมสมาใส่ก่อนเข้าร้าน ครืดดดด! ร่างเล็กเลื่อนประตูร้านเข้ามา แล้วค่อยๆ ก้าวเข้าไปยังเคานต์เตอร์ร้านซึ่งมีเภสัชกรยืนหันหลังกำลังจัดข้าวจัดของอยู่ “ยินดีต้อนรับครับ...” เสียงนั่นคุ้นๆ หูจัง ร่างเล็กคิด แล้วพลันไปนึกถึงเจ้าของเรือนผมสีแดงเข้มเมื่อคืน “บ้าน่า...คงไม่ใช่หรอก” เธอเอ่ยบอกกับตัวเองเบาๆ “สอบถามได้นะครับ” หันข้างมาบอกเธอเพียงนิดแล้วหันกลับไปจัดของต่อ ซึ่งเธอดูใบหน้าเขาไม่ทัน แต่วินาทีนี้รีบซื้อรีบออกไปจากร้านน่าจะดีกว่า จริงเอ่ยถามเขา เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าจะต้องกินแบบไหน “ไม่ทราบว่า...มียาคุมฉุกเฉินไหมคะ” คำถามของเธอทำร่างสูงในชุดกาวน์สีขาวสั้นชะงักไปนิดก่อนจะหันกลับมามองเจ้าของเสียงที่ปกปิดใบหน้าด้วยแมส และใช่เป็นเขา เขาเป็นเภสัชเหรอ ร่างเล็กคิด แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้จักแล้วก้มหน้าก้มตาเอาไว้เพราะกลัวเขาจะเห็น “อะเอ่อ...ไม่เอาแล้วค่ะ” เธอรีบหมุนตัวหวังจะออกจากร้านไป ทว่า พอเดินไปถึงประตู ประตูกลับล็อก เพราะเจ้าของเรือนผมสีแดงกดรีโมทล็อกอัตโนมัติ แม้เขาจะไม่เห็นหน้าเธอ แต่กลิ่นตัว ให้เขาหลับตาก็ยังจำได้ ทรวดทรงองค์เอวเขาเองก็จดจำมันได้ดี แถมรูปร่างแบบนี้เมื่อคืนบีบเคล้นทั้งคืน ทำไมจะไม่รู้ไซซ์ล่ะจริงไหม กึ่กๆ กึ่กๆ “นี่นายเปิดนะ...” เอ่ยสั่งเสียงแข็ง ทั้งที่ไม่หันไปมองหน้าเขา ส่วนเขาน่ะเหรอ กระโดดข้ามเคาน์เตอร์ที่สูงเลยเอวขึ้นมาหน่อยออกมาแล้วเดินเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว จนความเป็นชายถูอยุ่ที่ร่องก้นของเธอ แค่ได้กลิ่นก็อารมณ์ขึ้นมาแล้ว หมับ!! “เฮือก!! ปะ...ปล่อยนะ” แขนแกร่งสวมกอดเธอไว้จากทางด้านหลัง พร้อมกับซุกไซ้ไปที่ซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นกายที่เย้ายวนและตราตรึงใจเขาจนข่มตานอนไม่หลับ จนต้องลุกมาเปิดร้านขายยาทั้งที่วันนี้เป็นวันปิดร้านของเขา ฟึ่ด!! “กินตอนนี้ จะทันไหมนะ...เปลี่ยนจากซื้อยาคุม...เป็นซื้อที่ตรวจครรภ์ดีกว่าไหมครับ...ที่รัก...” ปลายประโยคเอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่า เสียงที่มันเร้าอารมณ์เธอเมื่อคืนจนร่างเล็กอ่อนยวบใต้ร่างเขา ไม่วายยังขบกัดติ่งหูเธอ ทำร่างเล็กรู้สึกวูบวาบไปหมด “อ๊ะ...อย่านะ...แล้วก็เปิดประตูให้ฉันด้วย” “กลับบ้านเมื่อกี้...ได้ไปเอากับผัวมาหรือยัง” ไม่สนใจคำตอบเธอ แต่กลับถามคำถามที่หยาบคาย หนำซ้ำยังจับร่างเธอหันกลับไปประจันหน้ากับเขาอีก จากนั้นก็ดันร่างเธอติดกับประตูกระจกร้าน “อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามกับฉันนะ นี่มันกลางวันแสกๆ ใครเห็นเข้าจะทำยังไง” “อ๋อ...กลัวคนเห็น...งั้น...หลังร้านไหมล่ะ...พอจะมีเวลาสักชั่วโมงไหม?” เลิกคิ้วถามอย่างหน้ามึน “ทุเรศ...ฉันไม่เอา...ฉันจะกลับ” “ทำไม...เมื่อคืนไม่สนุกหรือไง” “ไม่สนุก...แถมห่วยแตก...ถ้าฉันได้เอากับนาย...ฉันเอานิ้วแหย่ของตัวเองเล่นยังสนุกกว่า” หมับ!! “อื้อ...” คำพูดที่หวังให้เขาปล่อยเธอไป ทว่ากลับยิ่งบันดาลโทสะให้เขายิ่งโกรธ แถมยังยิ่งทำให้เขาอยากจะทำกับเธออีกครั้งย้ำๆ จะได้ตอกย้ำว่าเมื่อคืนมันดีแค่ไหน ปากหยักบดจูบไปที่ริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วง จากนั้นก็ใช้อีกมีล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง กดรีโมทเพื่อปรับโมทกระจกร้านให้คนด้านนอกมองไม่เห็นด้วยระบบอัจฉริยะ จ๊วฟ! ปั่ก ปั่ก ปั่ก!! มือเล็กทั้งสองข้างระดมทุบไปที่อกแกร่งของเขาอย่างแรง หวังให้ตนหลุดออกจากพันธนาการอันอุกอาจของเขา ทว่ายิ่งเธอดิ้นมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสาดซัดความรุนแรงยิ่งกว่าเดิม มือหนาคว้ามือทั้งสองของของเธอตรึงไว้ที่เหนือศีรษะด้วยมือเดียว จากนั้นก็ป้อนจูบที่เร่าร้อนให้กับเธอ จูบที่หนักหน่วงราวกับกำลังดูดวิญญาณของเธอออกไป “เฮือก...อื้อ...” จังหวะที่เขาผละจูบออกเพื่อให้เธอได้หายใจ แต่เพียงแค่ไม่กี่วิเท่านั้น เขาก็ปิดปากเธอด้วยจูบเขาอีกครั้ง จ๊วฟ!! “อื้อ...” จูบกระชากวิญญาณจนร่างเล็กนั้นตัวอ่อนยวบ โชคดีที่มืออีกข้างของเขากอดเอวเธอเอาไว้ ไม่พออุ้มร่างเล็กเข้าเอว และด้วยสัญชาตญาณกลัวตกจึงใช้สองขารัดเอวสอบของเขาเอาไว้แน่น เรียกได้ว่าทำร่างสูงพึงพอใจอยู่ไม่น้อย เขาจูบเธอหนักหน่วงขึ้น พร้อมกับสองขาที่ก้าวเดินไปที่เคาน์เตอร์ และวางเธอลงในเวลาต่อมาโดยที่ปากก็ยังคงบดจูบอยู่อย่างนั้นไม่ปล่อย มือข้างที่จับรวบมือเธอไว้ในตอนแรกปล่อยเธอให้เป็นอิสระ ตามด้วยใช้มันลูบขาอ่อนของเธอแทน หมับ!! “อื้ม...” แขนเรียวทั้งสองข้างเผลอกอดรัดไปที่รอบลำคอของเขาแน่น แถมดึงให้เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ แล้วตอบสนองจูบเขาด้วยจูบที่ดูดดื่มอย่างหลงลืมตัว หนำซ้ำยังปล่อยให้เขาใช้มือแสนซุกซนล้วงเข้าไปใต้กระโปรงแสนสั้นของเธอโดยไม่คิดจะห้ามเลยสักนิด และไม่รู้เมื่อไหร่ที่กางเกงชั้นในของเธอมันหลุดลงไปกองอยู่ที่พื้น “อ๊ะ...มะ...ไม่นะ...ใส่ถุงก่อน...ฉันไม่อยากท้อง” นาวีปลดกางเกงแล้วควักท่อนลำที่แข็งขึงออกมาเตรียมจะจอไปที่ร่องรักคับแคบของเธอ แต่ถูกมือเล็กดันอก แล้วห้ามเอาไว้เสียก่อน “ยังไงเธอก็ต้องกินยาคุมฉุกเฉินอยู่ดี...ไม่จำเป็นต้องใส่...เอากันก่อน...เดี๋ยวให้ยาไปกิน...” “ไม่ท้องแน่นะ” “อืม...ฉันเป็นเภสัชนะ...ไม่เชื่อเภสัชจะเชื่อใคร?” “เภสัชแบบนายเชื่อได้ด้วยเหรอ” “ก็ลองดูก่อนสิ ถ้าท้องเดี๋ยวเป็นพ่อเด็กให้” “จะ...จะบ้าหรือไง...ฉันแต่งงานแล้ว...” “หึหึ...แต่งงาน...แต่คืนเข้าหอ...ก็เอากับฉันไม่ใช่เหรอ” “ไอ้...อื้ม...”คำด่าทอถูกกลืนลงคอไป เพราะนาวีไม่พูดพร่ำทำเพลงแต่ร่างสูงกลับจูบปิดปากเธอไปอีกครั้ง ไม่พอยังจับท่อนลำถูไถไปที่ร่องแยกที่ฉ่ำแฉะของเธอสร้างความเสียวกระสันแก่คนตัวเล็กที่อยู่บนเคาน์เตอร์ไม่น้อยเลย “อ๊าส์...อื้ม...จ๊วฟๆ” เสียงครางอื้ออึงระงมทั่วทั้งร้าน ขณะที่เธอและเขากับกำลังตอบรับสัมผัสสุดสวาทกันอย่างเร่าร้อน ทว่าเขากลับไม่รู้ตัวเลยว่ามีแฝดของเขาอยู่ในร้านนั้นด้วย แต่เพราะไม่อยากขัดจังหวะ และไม่อยากทำให้ผู้หญิงคนนั้นต้องอับอาย เลยกลับเข้าไปหลังร้านแล้วออกไปอีกทางแทน “ไอ้เวรเอ๊ย...กลางวันแสกๆ มึงก็ไม่เว้น...” นาวาบ่น “นาน่าขา...” เด็กสาวมัธยมปลายถักเปียทั้งสองข้างเดินเข้ามากอดแขนนาวาแล้วทำท่าออดอ้อน “ธารามาทำอะไรที่นี่...เฮียบอกแล้วใช่ไหมว่าเลิกเรียนแล้วให้โทรมา...” “กะ...ก็...ธาราเห็นว่านาน่าไม่มาสักที...เลยเดินกลับมาเอง...อีกอย่างร้านยานาน่ากับโรงเรียนก็ใกล้กัน” “แต่ควรจะกลับบ้านไง...” “ตอนแรกก็จะกลับบ้าน...แต่ธาราปวดท้องประจำเดือน...งั้นรออยู่นี่นะคะ...เดี๋ยวธาราขอเข้าไปเอายาแก้ปวดก่อน” ธารากำลังจะเปิดประตูเข้าไปหลังร้าน แต่กลับถูกนาวาห้ามเอาไว้ซะก่อน หมับ!! “อะ...เอ่อ...เดี๋ยวเฮีย...พากลับบ้าน...ที่บ้านมี...” “อะ...อ้าว...แต่ธารา...ปวดจะทนไม่ไหวแล้วน้า...” เบะปากแล้วมองหน้านาวาด้วยท่าทีเศร้าๆ “ยาที่ร้านหมดน่ะ...วีมันยังไม่เติมเลย...แต่ที่บ้านมี...เฮียจำได้...ไปก็หมดอยู่ดีไปกินที่บ้านแหละ...อดทนหน่อยนะอีกไม่ถึง3กิโลก็ถึง” ว่าแล้วก็รีบดึงธาราสาวน้อยผมเปียเข้าไปในรถของตัวเองจากนั้นก็ขับกลับบ้านทันที “เอ๋...กระจกร้านนาน่า...ทำไมไม่ใสแล้วล่ะคะ...ทำใหม่เหรอ” เด็กน้อยถามด้วยความสงสัยเมื่อรถวนมาด้านหน้าร้าน และมองเข้าไปไม่เห็นด้านในแถมกระจกเป็นฝ้าอีก “อ๋อ...เวลาของหมดก็จะกดรีโมทเพื่อเปลี่ยนกระจกแบบนี้แหละ มันเป็นกระจกอัจฉริยะน่ะ...เรียกว่าโมทปิดร้านแล้วกัน” “อ๋อ...เก๋จัง...อ๊ะ...ปวดท้องไม่ไหวแล้ว...” ตอบรับอย่างเข้าใจก่อนจะลืมไปว่าตนนั้นปวดท้อง จึงรีบงอตัวกุมหน้าท้องตัวเองทันที

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more