เพียงไม่นานน้ำพั้นซ์ที่เธออยากกินก็มาอยู่ในมือแล้ว ทันทีที่ได้ลิ้มรสชาติความเปรี้ยวหวานของน้ำพั้นซ์ ก็ทำคนตัวเล็กนั้นถึงกับอารมณ์ดีขึ้นมาเลยทีเดียว แถมตอนนี้ ในมือยังมีขนมหวานเต็มถุง แวะซื้อขนมแทบตลอดทาง
“หายโกรธวียัง...” ถามเสียงหวาน
“อืม...หายโกรธแล้ว...” พยักหน้าหงึกๆ ขณะที่จับนั่นจับนี่เข้าปากไม่พัก
ส่วนเขาก็หันไปมองหน้าพลีส มองเธอด้วยความเอ็นดู รู้และเข้าใจแหละว่าอารมณ์ที่เป็นอยู่ของเธอตอนนี้ไม่ใช่นิสัยและอารมณ์ของเธอร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะที่ศึกษาเรื่องนี้มานั้นส่วนใหญ่90% นิสัยที่แม่แสดงออกมาขณะที่ท้องส่วนใหญ่จะเป็นนิสัยลูก
ดูท่าแล้วลูกสาวคนนี้จะเอาแต่ใจอยู่ไม่น้อย แถมพยศกับเขาแบบสุดๆ แล้วนิสัยโมโหร้ายบอกเลยว่านิสัยของเขาเต็มๆ
“ถ้าพลีสง่วง...พลีสนอนไปก่อนก็ได้นะ...น่าจะเดินทางอีกไกลเลย...กว่าจะถึง...หรือว่าเหนื่อยนั่งรถก็บอกเดี๋ยววีพาพักโรงแรม” เอ่ยบอกเธอด้วยความเป็นห่วง วินาทีนี
