“ใครทักมาเหรอ” ถึงกับอดไม่ได้ที่จะถาม
“เพื่อนน่ะ...”
“เพื่อนคนไหน ผู้ชายหรือผู้หญิง แล้วดึกป่านนี้ทักมาไม่รู้จักเกรงใจกันเลยเหรอ” เอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ กรามขบกันจนขึ้นเป็นสัน พยายามข่มอารมณ์ของตนเอาไว้ไม่ให้เผยอารมณ์ร้ายๆ ใส่เธอ
“เดี๋ยวพลีสขอตอบเพื่อนหน่อยนะคะ...พอดีว่าเพื่อนเป็นห่วง”
พลีส : พลีสดีขึ้นแล้ว ขอบคุณพีพีมากเลยนะ
PP พีรภพ : คนนั้นสามีพลีสเหรอ ดูท่าจะหวงพลีสเอามากๆ เลย
ประโยคนั้นทำร่างเล็กชะงักและนิ่งไป หน่วงอยู่ที่หัวใจเพราะเขาไม่ใช่สามีเธอ แต่ประโยคที่บอกว่าดูหวงเธอ ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าแอบดีใจ สุดท้ายเลยเลือกวางโทรศัพท์แล้วหันไปหาเขา ทว่าพอหันมากลับเจอเจ้าตัวทำหน้าบึ้งตึงใส่
“ขอบคุณนะคะ...ที่เป็นห่วงพลีส...ถ้าไม่ได้วีไปหาพลีสที่นั่น...พลีสคงแย่แน่ๆ” ไม่พูดเปล่า เธอกลับลุกไปนั่งที่ตักเขา ตามด้วยใช้สองแขนโอบรอบลำคอแกร่งของเขา
ใบหน้าสวยโน้มเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อร้ายที่เอา
