“ก็ตอนที่วีโทรไปไง...ทีหลังถ้าจะทำบัดสีกัน...ก็ไม่ต้องรับสายให้วีช้ำใจก็ได้” เอ่ยเสียงสั่นพร้อมกับมองเธอด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ราวกับกำลังประท้วงหวังให้เธอมาสนใจ ความน้อยเนื้อต่ำใจไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร แต่พักนี้เขารู้สึกน้อยใจเธอมากๆ แล้วก็อยากให้เธอมารัก มาสนใจเขาแทบไม่อยากจะให้ห่างตัวเลย
“วี!! วีดูถูกพลีสเกินไปไหมห๊ะ?” รู้แหละว่าเมา แต่ถ้าเมาแล้วจะมาปากเสียแบบนี้ใส่เธอก็ไม่ไหวเหมือนกัน
“หรือไม่จริง...ทำไมพลีส...คิดจะเอากับมันก่อนหย่าเหรอ...หรือยังไง...จริงด้วยเนอะ...มันก็เหงาใจไม่เจอเมียมันสักที...ถ้าจะเอากับเมียตัวเองก็ไม่แปลก”
เพี๊ยะ!!
“พลีส!!” ฝ่ามือของเธอฟาดไปที่หน้าเขาอย่างแรง หวังดึงสติของเขาให้กลับมาบ้าง ทว่าความน้อยใจมันทำให้เขาเรียกร้องความสนใจด้วยคำพูดประชดประชัน และดูเหมือนยิ่งเขาแดกดันเธอมันก็จะยิ่งไปกันใหญ่
“ออกไปให้พ้นหน้าพลีสเลย!! สร่างเมาเมื่อไหร่...ค่อยคุยกัน!!” คว้าแขนเ
