เล่าย้อนช่วงเวลา1เดือนที่พลีสหายไป
“พี~...ฮึก...พลีส...ทรมาน” ร่างเล็กมือไม้สั่น ปากสั่น ยิ่งพอรู้ว่าตนนั้นเสพติดสารเสพติดแล้วก็รู้ว่าวิธีที่ทำให้เธอหายจากอาการอยากนี้ ก็คือกินมันซ้ำอีก “พีพี...อะ...เอามามาให้พลีส...”
หมับ!!
“ไม่พลีส...เราจะไม่ใช้มันอีก...พลีสอดทนนะ...เดี๋ยวก็หาย...” ร่างสูงกอดคนตัวเล็กอยู่ในห้องน้ำ พร้อมกับพยายามเอาน้ำราดตัวเธอ หวังดับความเร่าร้อนที่สุมอยู่ในใจของเธอให้ทุเลาลง ตามด้วยเธอดื่มน้ำเปล่ามากๆ ตาม
“ฮึก...พลีสเหมือนจะตาย...ทรมานเหลือเกินวี...” ร่างล็กกล่าวเสียงสั่นเครือ ปากสั่น ใจสั่น หัวใจเต้นแรงราวกับมันจะระเบิดออกมา ในหัวของเธอตอนนี้มันมึนและปวดหนึบจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว เธอไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงให้ตัวเองหายจากอาการทรมานนี้ไปได้
“กินยานี้เข้าไปนะพลีส...” พีรภพเอายาขับสารให้เธอกิน
ร่างกายของเธอตอนนี้มีสารเสพติดอัดแน่นมากเพราะเธอเสพมาหลายเดือน และตัวยาที่อย
