แต่แล้วเขาก็ต้องดึงสติตัวเอง สะบัดหน้าอย่างแรง เพื่อขับไล่ความคิดชั่วๆ นั่นออกไปจากหัว ก่อนที่จะคิดหาวิธีใหม่
“ในเมื่ออุ้มน้ำพั้นซ์ไม่ได้...งั้นก็สร้างคนใหม่ขึ้นมาอุ้มเป็นไง?” นาวียกยิ้มกับตัวเอง เมื่อดันคิดแผนอันชาญฉลาดเพื่อรั้งพลีสเอาไว้กับเขาได้
จากเวลาสามเดือนที่ค่อยๆ หมดไป ถ้าท้องแน่นอนว่าก็ต้องเพิ่มเวลาไปอีก แล้วถ้ามีลูกกับเขาอีกสักคน เธอจะไปไหนรอด แน่นอนก็ต้องอยู่เลี้ยงลูกด้วยกันอยู่นี่แหละ ถ้าคิดจะหนีอีก ก็ปั๊มลูกอีกเอาให้มีเป็นโขยง ให้มันจบๆ ไป เขารวยอยู่แล้วจะมีลูกอีกเป็นสิบคนก็มีปัญญาเลี้ยงแน่นอน
ตกดึก...
หมับ!!
“พลีสครับ...” แขนแกร่งตวัดไปกอดเอวบางของเธอจากทางด้านหลัง พร้อมกับเอ่ยเรียกเธอเสียงหวานๆ ใบหน้าหล่อร้ายฝังลงไปที่ซอกคอหอมกรุ่น ซุกไซ้และสูดกลิ่นกายของเธอหวังสื่อความหมายให้เธอรับรู้ถึงความต้องการของเขา
“อื้ม...วะ...วี...”
“ลูกหลับแล้ว...พลีสเหนื่อยไหม...”
“กะ...ก
