“วะ...วี...”
หมับ!!
“วีถาม...ว่าพลีส...ไปไหนมา” มือหนาเอื้อมไปบีบไหล่มนทั้งสองข้างของเธอแน่น จนเธอเบ้หน้าไปด้วยความเจ็บ พร้อมกับเอ่ยถามเธอด้วยเสียงลอดไรฟันที่ดูเยือกเย็น ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอเขม็ง พยายามข่มอารมณ์ของตัวเองเขาไว้ และถามหาเหตุผล เพื่อรอให้เธออธิบาย
“พะ...พลีส...ไปทานข้าวกับที่บ้านมา...” กลับไปบ้าน แต่ไม่คิดจะชวนเขาเลย เธอเห็นเขาเป็นอะไร สถานะหลบๆ ซ่อน มันโคตรจะอึดอัดเลย ทุกวันนี้เขายังเหมือนเป็นชู้เธออยู่เลย ทั้งที่เรื่องของเรามันควรจะชัดเจนได้แล้ว
“แล้วเมื่อกี้...รถใคร?” สูดลมหายใจเข้าปอด แล้วถามเธอด้วยความใจเย็นอีกครั้ง แม้ข้างในใจจะมีแต่ไฟโทสะสุมอยู่เต็มอกก็ตาม
“วี...”
“ถามว่ารถใครก็ตอบมาดิวะ...มันตอบยากมากนักหรือไง!!” ฟางเส้นสุดท้ายขาดลง เมื่อเธอเอาแต่อึกอักไม่ยอมตอบมาสักที คนรอฟังมันใจแทบขาดอยู่แล้ว สุดท้ายเลยตะคอกเสียงดังลั่นบ้าน จนร่างเล็กนั้นตกใจ
ท่าทีของนาวีตอ
