ปั่ก ปั่ก ปั่ก ปั่ก ปั่ก!!
เสียงตอกอัดดังสนั่นลั่นบ้านพัก พร้อมกับเสียงร้องไห้ของคนตัวเล็กที่ร้องห้ามราวกับคนจะขาดใจ ทว่าปีศาจอย่างเขาก็ไม่คิดที่จะเบาแรง กลับกระหน่ำซ้ำเติมเธอด้วยแรงไม่ยั้งจนร่างเล็กนั้นสั่นคลอนไปตามแรงโยกของเขา
“วี!! พลีสบอกว่าพลีสเจ็บไง...อื้อ...”
“อ๊าส์...โคตรเร้าใจ...อื้ม...”
แต่วินาทีต่อมาเธอก็หมดสติไปต่อหน้าต่อตาเขาเพราะต้านแรงของเขาที่โถมเข้าใส่ไม่ไหว พร้อมกับพายุสุดหฤหรรษ์ที่หยุดลงเช่นกัน
“พะ...พลีส!!” ราวกับชั่วครู่นี้มีปีศาจเข้าสิง เมื่อเห็นว่าเธอหมดสติไปก็รีบถอดถอนท่อนลำของตัวเองออก สองมือตบไปที่ใบหน้าสวยเบาๆ หวังเรียกสติของเธอคืนมา
“พลีส...วีขอโทษ...พลีส!!” แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากเธอ
วันต่อมา...
“ไอ้เทพล่ะ...” นาวีเอ่ยถามนาวา หลังจากที่รวมตัวทานมื้อเช้าเสร็จ
“ขึ้นฝั่งไปแล้ว”
“ไอ้จอมก็กลับไปแล้วเหรอ?”
“อืม...” ตอบเพียงเท่านั้นก่อนที่จะขอตัวเดินเข้า
