ระเริงไฟใต้ตะวัน

บทที่ 12

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณบัว” อันนาเอ่ยทักทายพร้อมกับเอามือประสานกันแล้วโค้งศีรษะให้อย่างนอบน้อมเมื่อเห็นหญิงสาวยืนทำท่าครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่คนเดียว

“ไม่อรุณแล้วจ้ะอันนา นี่สายมากแล้ว” มณีบุษราตอบกลับอย่างล้อๆ ด้วยรอยยิ้มสดใสจนอันนาต้องยิ้มตาม

“คุณบัวจะทานอาหารเช้าเลยไหมคะ”

“ยังดีกว่าจ้ะ เอาไว้ตอนเที่ยงมื้อเดียวเลยล่ะกัน ว่าแต่คุณลุงกับคุณแม่ออกไปนานหรือยัง”

“ไปตั้งแต่เช้ามืดแล้วค่ะ นายท่านสั่งกำชับให้ดิฉันดูแลคุณบัวเป็นอย่างดี เมื่อเช้าว่าจะขึ้นไปปลุกมาทานอาหารเช้าแต่เกรงว่าคุณบัวจะยังไม่ตื่นน่ะค่ะ”

“ขอโทษด้วยจ้ะอันนา ฉันสัญญาว่าตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปฉันจะตื่นแต่เช้าและจะลงมารับประทานอาหารให้ตรงเวลาโดยไม่ให้เธอหรือใครต้องขึ้นไปปลุกแน่นอนจ้ะ”

“ถ้าอย่างนั้นเชิญคุณบัวพักผ่อนตามสบายนะคะ ประเดี๋ยวเที่ยงดิฉันจะตั้งโต๊ะอาหารรอค่ะ”

“ขอบใจจ้ะ”

จากนั้นมณีบุษราออกไปปั่นจักรยานเล่นรอบๆ คฤหาสน์ มองดูต้นไม้ใบหญ้ารวมถึงความร่มรื่นของสนามหญ้า แล้วจึงกลับเข้ามาข้างในเมื่อได้เวลาอาหารเที่ยง เธอนั่งรับประทานอาหารและชวนอันนาซึ่งมายืนรออำนวยความสะดวกคุยกันอย่างสนุกสนาน ทำให้สาวใช้ผมสีน้ำตาลหยักศกรู้สึกชอบความร่าเริงสดใสที่มีอยู่ในตัวของมณีบุษรามากยิ่งกว่าเดิม

เวลา 13.45 น. สนามบินนานาชาติกรุงเบลเกรด

เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวราคาเฉียดสามพันล้านดอลลาร์ พรั่งพร้อมไปด้วยการตกแต่งที่หรูหราสะดวกสบายสมฐานะเจ้าของซึ่งเป็นมหาเศรษฐีในระดับซูเปอร์วีไอพี บินตรงมาจากสหรัฐอเมริกา ก่อนจะลดระดับเพดานบินและร่อนลงจอดอย่างนุ่มนวลเมื่อถึงสนามบินนานาชาติของกรุงเบลเกรด ร่างสง่างามในชุดสูทเทาบรอนซ์แบรนด์ดังหรูหราของดีไซเนอร์ชื่อดังระดับโลกก้าวลงมาจากตัวเครื่องด้วยท่วงท่าที่มาดมั่นประดุจดั่งพญาเหยี่ยวแดงซึ่งกำลังสยายปีกอวดรัศมีความน่าเกรงขามให้ทั่วผืนปฐพีได้ยำเกรง

เฮกเตอร์ อิวานโนวิช ชายหนุ่มวัยสามสิบสองกะรัตลูกครึ่งอเมริกัน-เซอร์เบีย เจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลของวงการสายการบินและกาสิโนโรยัล บุรุษผู้นี้ภายนอกดูทรงเสน่ห์ร้อนแรงเสมือนเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญให้อิสตรีน้อยใหญ่ให้มอดไหม้หรือศิโรราบแทบเท้าของเขาอย่างง่ายดายเพียงแค่เขาทิ้งหางตามองให้ หากแต่ภายในกลับเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกและหวงความโสดยิ่งกว่าชีวิต

นอกจากเฮกเตอร์จะหล่อเหลาราวกับเทพเจ้าแห่งสายฟ้าอย่างธอร์แล้ว เขายังร่ำรวยล้นฟ้าอีกด้วย ว่ากันว่าเงินของเขานั้นสามารถเอาไปเรียงต่อกันล้อมโลกทั้งใบได้ถึงสามรอบ

ทันทีที่ร่างกำยำเจ้าของความสูงหกฟุตสามนิ้วลงมายืนที่พื้น บอดี้การ์ดรูปร่างสูงสมาร์ตอีกเกือบสิบคนก็เข้ามาขนาบข้างซ้ายขวาเป็นรูปตัวเฮช สุภาพบุรุษมาดเจมส์ บอนด์เหล่านั้นเดินคุ้มกันผู้เป็นเจ้านายไปเรื่อยๆ ด้วยท่าทีที่พร้อมจะปกป้องเสมอ จนกระทั่งถึงรถคันหรูที่เปิดประตูรอรับเขาอยู่แล้ว มือหนากระชับเสื้อสูทเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะตวัดลำขาแข็งแรงขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังของรถ แว่นตาสีชาที่บดบังดวงตาสีน้ำเงินถูกถอดออก จากนั้นเจ้าตัวจึงพลิกข้อมือมองดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาฝังเพชรซึ่งมีเพียงสิบเรือนในโลกขณะที่รถคันนั้นเริ่มเคลื่อนตัวออกจากสนามบิน

เฮกเตอร์สั่งให้เครื่องบินส่วนตัวบินตรงจากอเมริกามาเซอร์เบียทันทีที่คนของเขาโทร.ไปรายงานว่า เซอร์เกแต่งงานใหม่กับผู้หญิงชาวเอเชียและหอบหิ้วกันมาอยู่คฤหาสน์หลังงามในเบลเกรด โดยที่ไม่ได้คิดจะบอกกล่าวหรือหารือกับเขาเลยสักนิด ทั้งๆ ที่กำลังยุ่งแสนยุ่งกับธุรกิจในอเมริกาแต่เขาก็ต้องเดินทางมาให้เห็นกับตา และอาจจะต้องจัดการบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้เรียบร้อย

ความหงุดหงิดทำให้เขาเหวี่ยงเสื้อสูทราคาแพงลิบลิ่วทิ้งไปไว้เบาะข้างๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวเม็ดบนอวดแผงอกแกร่งที่ประดับด้วยไรขนเป็นแนวและพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอก และตอนนั้นเองที่ท่าทางของเขาดูสบายๆ มากขึ้น ทว่าร่างใหญ่ก็ยังคงมีบุคลิกอันน่าเกรงขามในสายตาของคนอื่นๆ อยู่ดี

เมื่อรถแล่นเข้ามาจอดยังหน้าคฤหาสน์บรีซไวท์ ร่างสูงก็ก้าวเท้าดุ่มๆ เข้าไปในคฤหาสน์ทันที เหล่าบรรดาแม่บ้านพ่อบ้านและสาวใช้ทั้งหลายต่างต้องรีบโค้งตัวให้อย่างนอบน้อม และอดไม่ได้ที่จะมองตามด้วยความประหลาดใจเพราะเจ้านายหนุ่มกลับมาโดยไม่บอกใครล่วงหน้า หัวหน้าแม่บ้านทำท่าจะเดินตามเข้าไปรับใช้ แต่มือใหญ่ยกขึ้นโบกเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องการอะไร

“แด๊ดล่ะ” เสียงทุ้มถามติดขรึมผิดกับบุคลิกขี้เล่นที่คนในคฤหาสน์เห็นจนชินตา

“นายท่านออกไปกับมาดามตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ อยู่แต่คุณหนูลูกสาวของมาดามค่ะ”

ประโยคดังกล่าวทำเอาดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวแดงวาวโรจน์ขึ้นฉับพลัน

“แล้วตอนนี้แม่นั่นอยู่ที่ไหน”

“อยู่ในห้องนั่งเล่นค่ะ” แม่บ้านรีบบอกเพราะรู้ดีว่าตอนนี้เจ้านายอยู่ในภาวะที่ไม่สบอารมณ์กับอะไรบางอย่าง

ในห้องนั่งเล่น ร่างอรชรกำลังนอนราบคว่ำหน้ากับโซฟาใหญ่หนานุ่ม นิ้วเรียวกำลังกดเลื่อนหน้าจอไอแพด ดูนั่นดูนี่ไปเรื่อยๆ อย่างสบายอารมณ์จนไม่รู้ว่าบัดนี้ตัวเองไม่ได้อยู่เพียงลำพังในที่รโหฐานแห่งนั้นแล้ว

เท้าที่กำลังก้าวเข้ามาด้วยท่าทีคุกคามต้องชะงักกึก! เมื่อตาสะดุดกับบั้นท้ายกลมกลึงที่แอ่นโค้งขึ้นอย่างได้รูปของคนซึ่งนอนอยู่ กางเกงขาสั้นที่เจ้าตัวสวมอยู่นั้นแนบเนื้อแม้จะไม่ถึงกับสั้นจู๋แต่ก็ชวนมองไม่น้อย คล้ายกับเจ้าตัวจงใจใส่มันเพื่อโอ้อวดความขาวเนียนของเรียวขาราวกับรู้ว่าต้องมีคนมองอย่างชื่นชมเป็นแน่

“เป็นคุณหนูในคฤหาสน์หลังใหญ่น่าสบายดีนี่”